مخفیگاهِ ارواحِ مونمارتر

گل‌های این فصل شبيه من نیستند من مثل گیاهان کوهی‌ام مثل کتیرا و آویشن تلخ و لازم

الهام اسلامی

مردم تا وقتی یه چیز جدید تو صنعت مد می‌بینن می‌گن اینو ما تو داهاتمون داشتیم، این تو ضایعاتیای مادربزرگم بود. و همین نشون می‌ده زاویه دید آدم‌ها رو در نگاه به جهان. که زیبایی یک چیز نیست، یه دیدگاهه. زیبایی هنرِ تماشا کردنه.

انقدر نبودنت داغه که صدای جلز و ولز مغزم رو می‌شنوم وقتی یادآوریت می‌شینه رو حافظه‌م. زمان فوت می‌کنه ولی این آتیش کار این ساعت‌های کوچک نیست. سالها باید بازدمشون رو طوفان کنن به سمتم.

تب کردم از غم رئیس. از دست دادم موجود کوچکی رو که در انتظار برگشتنم روحش رهسپار جهانی دیگه شد. مغزم برای خاموش کردن آتیش واژه چکه می‌کنه "حالا از بند مسئولیت رها شدی، آروم بگیر."

چه پاییز تابستونی‌ای. انگار دیمیتر هنوز از پرسفونه سیر نشده، نمی‌ذاره برگرده به جهان زیرین.

پریشونم، مثل زنی که همسرش رفته جنگ و زنان خرافاتی همسایه از نشانه‌های شوم تو گوشش وزوز کردن؛ با اینکه می‌دونه اینا واقعی نیستن باز به خودش می‌اد می‌بینه به یه جا خیره شده و اضطراب از خون گوشه لبش می‌مکه و بزرگ‌تر می‌شه.

می‌دونم ولی اینکه سالهاست ۱۷ ساله نیستم مثل چرخوندن چاقو تو قفسه سینمه.

Just a little reminder: "To be a verb, not a noun."

سکوتِ شبِ تابستانی واژه جیغ زد رو چشم‌های بازم تا خواب زودتر منو بدزده.

وقتی بیگانه‌ای پس مثل یه بیگانه زندگی کن. تلاش برای گنجاندن خود مثل جمع کردن آب تو صافیه. رها کن، تا حواست فلج نشن، ناامیدی مثل یه لحاف خیس خیلی سنگین نیفته رو روحت، انرژیت با هر بازدم ته نکشه. وقتی اونهمه فاصله غم فوت کرد تو چشم‌هات به این فکر کن تو متعلق به اونجا نیستی، بجای کم کردنش دورتر شو، فاصله بکار. بیگانه‌وار زندگی کن، فرزندِ مطرود.