Saved Messages

چیزهایی زیادی من، افکار و رفتارم را کنترل می‌کنند. مانند خاطرات تو، رنجی که از زندگی‌ام فوران می‌کند، حرف‌های دیگران و ... . خلاصه‌تر بگویم، هرچیزی جز خودم.

بی‌حوصلگی کلاف کاموای بزرگ سردرگمی‌ست که هرچه هم که آدم سررشته‌های آن را می‌کشد‌، باز هم از هم باز نمی‌شود و تنها گره به گره، آدم را بیش‌تر در خودش فرو می‌برد و به خودت که می‌آیی، مسخ شده در میانه‌ی کامواهای باز شده گیر افتاده‌ای و با خودت تکرار می‌کنی که کدام در مرا از این هزارتوی بی‌‌سر و ته بیرون می‌برد؟

سرزمین من! دوست داشتن یا دوست داشته شدن؟ تو کدام یک را می‌خواهی؟ بیا صبور باشیم و هر دو را امتحان کنیم. تو دوست داشته شدن را، من دوست داشتن تو را.

غمگینم. نه آن‌طور که سوگوار چیزی باشم یا دلم برای چیزی تنگ شده باشد یا چیزی را بخواهم یا هیچ چیز دیگری! تنها به تمام معنی غمگین بودن غمگینم. بی‌آنکه اصلا دلیلی برایش باشد یا چیزی، و گاهی همین بی‌دلیل بودن چیزها خودشان غمگین‌ترین چیزهای دنیا می‌شوند.

داستان دست‌ها.

مهربان من، هرکس برای کارهایی که انجام ‌می‌دهد، دلیلی دارد. دلیل تمام اعمال من، تو هستی. من کار می‌کنم که به تو فکر نکنم. آنقدر که آخرهای شب، جان در بدنم نباشد. من به خواب نمی‌روم، من بی‌هوش می‌شوم. چرا که قبل از خواب رفتن‌های معمولی، تمام افکارم می‌شود تو، دیگر خواب نیست که مرا می‌برد، غصهٔ نبودنت است که هر شب به مرگ پیش‌کِشَم می‌کند. دلیل کار کردنم، فکر نکردن به توست. دلیل قدم زدنم، فکر کردن به توست. دلیل خوابیدنم، خواب تو را دیدن است. دلیل نوشتنم، یحتمل خواندن توست. دلیل نماز خواندنم، رسیدن به توست. دلیل قنوت گرفتنم، دعا کردن برای توست. دلیل وضو گرفتنم، لمس کردن توست. دیگر کلمات کفرآمیز را تمام کنم. عزیز من، نکند من خدا را برای تو می‌پرستم؟

بخواب عزیزترینم. بخواب و ما شکست‌‌خورده‌هایت را با زخم‌هایمان رها کن.

عزیزکم؛ دوست‌داشتنی که از روی تنهایی و بی‌کسی باشد روزی تمام‌ می‌شود. دوست‌داشنتی که از روی نیاز به حضور کسی در زندگی‌مان باشد محکوم با پایان است. دوست‌داشتنی که برای منفعت‌هایی که به ما می‌رساند باشد با تمام شدن منافع، از بین می‌رود. تنها زمانی می‌توانی بگویی کسی را بی‌انتها دوست‌ داری که هیچ نیازی به او نداشته باشی. یعنی اگر نباشد تو تنهایی از پس خودت بر می‌آیی فقط با او قوی‌تری. یعنی اگر دیگر او را ندیدی هم زندگی‌ات تمام نمی‌شود فقط بی‌مزه می‌شود. یعنی اگر به تو ظلمی هم کرد می‌توانی بدون تنفر رهایش کنی فقط دل شکسته می‌شوی. یعنی هزار هزار رفیق و هم‌دم و دوست جدید می‌آیند که بهتر از او هستند اما باز هم دلت نمی‌خواهد که نباشد. جای مخصوصی در قلب‌ات برایش باز شده که همیشه متعلق به اوست.

چروک برداشته‌ام از غم! انگار که سال‌‌ها و روزها و شب‌هاست که در آب‌های اندوه جهان شناورم.

عزیز دور از نظر و زیبای من؛ من همیشه از فکر کردن به شما آرام می‌شوم. حتی زمانی که در طولانی‌ترین فاصلهٔ ممکن هستیم. حتی زمانی که در دلتنگ‌ترین حالت خود هستم و حتی زمانی که در دست‌ نیافتنی‌ترین وضعیت هستیم! من با تمام مصائب داشته و نداشته‌ام، با تمام مسائل حل شده و حل نشده‌ام، از فکر کردن به شما آرام می‌شوم. مانند شنیدن صدای تلاوت قرآن که حتی اگر از جهنم هم بیاید، آرامش‌بخش است.

می‌خواستم به تو بگویم که اگر دوستم بداری، با تو از مرگ بازمی‌گردم. می‌خواستم به تو بگویم که دوست داشتن تو عزیزم، تنها دوست داشتن تو، من را نجات داد. دستم را گرفت و از طوفان‌های سخت و دریاهای مواج عبور داد، تو ادبیات نبودی اما زبانم شدی. تو صحنه نبودی اما برایم وطن شدی. برای من همیشه بی‌وطن، برای من چو تخته پاره بر موج، برای من با زخم‌هایم، با رنج‌ها و مرگ‌هایم، تو خاکم شدی! خانه‌م شدی. من در گلدان خانه‌ات ریشه زدم، گل دادم، حال در پس زمستان اگر بهاری باشد، درخت می‌شوم و می‌مانم.

وضعیت مضحک کنونی‌ام، ثمره‌ی دوست داشتن کسی بدون دلیل و منطق عقلی است. پرسیده بودی چرا دیگر کسی و یا حتی خودت را دوست نداری، زیرا برای دوست داشتن هیچ‌کس، حتی خودم، دلیلی نمی‌یابم و از عواقب دوست داشتن بدون دلیل می‌ترسم.

اگر می‌دانستم پس از آن همه رنج‌ها و نابسامانی‌ها، تو را می‌توانم داشته باشم‌، بدون شك با اراده‌ی آهنین‌‌تری تحملشان‌ می‌کردم.

در هم تنیده‌.

اگر کسی مرا خواست، بگویید رفته باران‌ها را تماشا کند و اگر اصرار کرد، بگویید برای دیدن طوفان‌ها رفته است! و اگر باز هم سماجت کرد، بگویید رفته است تا دیگر بازنگردد.

دوست‌داشتن ساختمون نیست که خرابش کنی و یکی دیگه جاش بسازی. حتی اگر هم بشه و تونستی هر وقت چشمت به ساختمون جدید می‌افته تو دلت می‌گی یادش بخیر، این‌جا قبلا یه خونه‌ی دیگه بود.