Saved Messages

امشب یک دقیقه بیشتر دنیا مضحکه‌ای گریه‌انگیز است و شب به خیر.

امشب، یه دقه بیش‌تر دنیا مضحکه‌ای گریه‌انگیز است.

این قافله‌ی مرگ، دست از سر خانوادهٔ ما برنمی‌داره! برای اون یکی عموی من منت بگذارید فاتحه‌ای بخونید ..

شاید هم هیچ‌وقت حال ما خوب نشود. اصلا شاید هم حال خوب ما همین است! و ما فقط اشتباه آن را فهمیده باشیم. هرچه که هست، تمام چیزی که برایمان مانده است و خواهد بود، همین است و بس. چه بخواهیم که آن را قبول کرده باشیم یا نه، چه بخواهیم که از آن رنج کشیده باشیم یا نه، تمامش دیگر به انتخاب خودمان خواهد بود. اگر که دیگر انتخابی هم برایمان باقی مانده باشد…

🇦🇷

و چه‌قدر پرواز را در عمق دیدگانت دوست دارم و این‌که لانه‌ای بسازم، در گودیِ ترقوه شانه‌ات.

دیگه از یه جا به بعد تصمیم می‌گیری بد و خوب، خودت باشی. حتی اگه یادت رفته باشه چجوری بودی.

هی می‌خواد از چشمم بچکه، هی نمی‌زارم، قورتش می‌دم.

از روابط بی‌نام در لباس دوستی، خسته‌ام.

در وجودم حس فقدانی‌ست که قادر به بیان آن نیستم؛ گویی همه چیز می‌توانست جور دیگری باشد.

هر چی سنت بالاتر می‌ره به‌ دل‌ گرفتن بی‌فایده‌تر می‌شه! نهایتاً می‌تونی مثل شب عاشورا مدتی چراغ‌ها رو خاموش کنی و بعدش دوباره به اطرافت نگاهی بندازی و با باقی‌مونده‌هات ادامه بدی.

از حضور پررنگ و مداوم یک سری از آدم‌ها در ادوار مختلف زندگیم، حالا فقط یک عکس و اسم در سین استوری‌ها باقی مونده. زندگی همینه گمونم. پر از آدم‌های موقت، صمیمیت‌های مقطعی.

تو تنها آرزوی بر باد نرفته‌ی منی! تنها رود خشک نشده. تنها درخت تبر نخورده. تنها شهر ویران نشده.

چیزی به اسم رنج انتخاب وجود نداره، این اجبار به انتخابه که آزاردهنده‌ست. خسته‌کنندگی این حقیقت که مدام باید انتخاب کنی، حتی وقت‌هایی که تنهایی و هیچ‌کاری نمی‌کنی. استراحتی نیست، انتخاب و تصمیم شغل تمام‌وقت بشره، سنگین‌ترین مالیاتِ «بودن».

من رو ببخش که وقتی که باید، نبودم.

دلم می‌خواهد شغلم دوست داشتن و بغل کردن آدم‌ها باشد. در رزومه‌ام خواهم نوشت که از امیدوار بودن بُریده‌ام؛ اما به دوست داشتن، هنوز باور دارم و در این هنوز، هزاران جوانه کوچک عاطفه روییده باشد. بروم آدم‌ها را بغل بگیرم و در گوششان بگویم که جاودانگی، رازش را با من در میان گذاشته است. می‌خواهم کاهنده غم‌هایی باشم که از میان بازوهای گره خورده فرو می‌ریزد و گم می‌شود و شریک شادی‌های یک نفره‌ای که در تنهایی آدم‌ها محصور شده‌اند و بی‌صدا کوچ می‌کنند از قصه‌ها شوم. می‌خواهم تمام این سکوت‌های سنگین و طولانی را به بغل‌های امن و آبی تبدیل کنم. در این آغوش‌ گرفتن‌ها گشایشی هست، برای دیگران و برای من. می‌دانم.

و روزی چشمانم را خواهم بست و بازخواهم گشت به جایی که نمی‌دانم کجاست و کاری را خواهم کرد که نمی‌دانم چیست و حرفی را خواهم زد که به یادش نخواهم آورد و وقتی که بازگردم، همه چیز همان گونه‌ای خواهد شد که نمی‌دانم چگونه است، و تنها همین را می‌دانم که باید بازگشت، انگار نفرینی شنیده شده از دست زنی کولی، که سکه‌ای در دستش نگذاشته باشی و پشت سرت گفته باشد که الهی همیشه در حال برگشتن به چیزی نامعلوم مانده باشی!

داستان دست‌ها.