هیچ دوستی جز کوهستان

پارسال همین‌ موقع‌ها بود اومدی پیش من. با اون ریختت❤️

کمدی یعنی هنر ظریف شوخی کردن با همه‌چیز. دقیقاً همه‌چیز. کمدی می‌تونه دست بذاره روی بیماری، مرگ عزیز، اقلیت‌ها، جنگ، قحطی و … و اون‌ها رو به سخره بگیره و آماج طنز و استهزا قرار بده؛ ولو به مذاق شنونده خوش بیاد یا خیر. حدیث هست که هرزمان خواستی با مواردی که پیش‌تر برشمرده‌م کمدی بسازی و نتونستی با این‌حال بانمک باشی، حضرت جبرئیل به بالینت می‌آد. می‌زنه روی شونه‌ت. بهت یه قوطی شیشه‌ای می‌ده که توش یه نامهٔ تاخورده چپونده شده. خیلی مهمه که اون نامه رو بخونی. درِ قوطی رو باز کن. کاغذ رو بیرون ‌بیار. تای کاغذ رو به‌دقت باز کن. تای کاغذ رو که به‌دقت باز کردی می‌بینی روش نوشته: «کس ننه‌ت».

درود این ویدئو چندروز پیش ساجست شد بهم، و دیدم موضوعی که بهش پرداخته شده تا چه حد به موتیف فکری این‌روزهای من نزدیکه. مع‌الأسف موج تراپی‌ در عصر امروز، داره بیش‌‌ازپیش انسانِ فردگرا و «به من‌ چه»گو رو تولید می‌کنه. انسانی که هرکنشی رو فقط و فقط در ترازوی هزینه-مزایا می‌سنجه؛ که این موج، نتیجتاً خودخواهی رو به یک ارزش اخلاقی تبدیل می‌کنه. این ویدئو به‌خوبی توضیح می‌ده چرا «ایثارگری» نه صرفاً به‌عنوان یک امر اخلاقی بلکه به‌عنوان یک کنش زیستی بقا رو برای ما ممکن می‌کنه.

خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم به صورتِ تو نگاری ندیدم و نشنیدم اگرچه در طلبت هم عِنانِ باد شِمالم به گَردِ سروِ خرامانِ قامتت نرسیدم امید در شبِ زلفت به روزِ عمر نبستم طمع به دورِ دهانت ز کامِ دل بِبُریدم به شوق چشمهٔ نُوشَتْ چه قطره‌ها که فشاندم ز لَعلِ باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی ز غصه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم چو غنچه بر سرم از کویِ او گذشت نسیمی که پرده بر دلِ خونین به بویِ او بِدَریدَم به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ که بی رخِ تو، فروغ از چراغ دیده ندیدم

دیدم یادت نیست. توی خوابت آمدم- بگویم بدانی که در روز بعد از نامگذاریت، خبر بود که انجیرهای نرسیده هم عجیب رسیدند‌. سرِ همه‌قوهای جهان هم پایین. شمشیرها تا پهلو در خاک. با یک زانوی خم. خوب.

البته چپ‌ها حاضرن من و شما رنج بکشیم تا مارو به عنوان سمبل و نماد مبارزه با امپریالیسم و اقلیت ظلم‌دیده بشمارن چون بابتش خوب فاند می‌دن و چون معتقدن همه باید در رنج باشن تا آرمان محقق شه که خب ایران و ایرانی درقبال این خیال عبث یک زهی خیال باطل بزرگ گفته.

یکی از رفتارهایی که توی سوشال ساینس به شدت از نظر من احمقانه و پر خطاست اینه که رنج رو با توضیح و توجیه تلاش می‌کنن تبدیل به چیز دیگه‌ای من جمله مقاومت، تاب‌آوری و سمبل نمادین از مبارزه می‌کنن درصورتی که خود افراد در رنج اصلا چنین چیزی رو به نمایندگیشون نمی‌پذیرن و صرفا در رنجن و حاضرن دنیارو بدن تا از اون رنج در بیان و بتونن زندگیشون رو بکنن. رنج نه گاها، بلکه در اغلب موارد اگر نخوایم بگیم تماما، رنجه و باید بذاریم خود فردی که در رنجه درباره‌ی خودش صحبت کنه و ببینیم چه تفسیری ازش داره.

رئال اصلا وجود خارجی نداره

بامدادت نیک، تویی که اول کورن فلکس رو می‌ریزی بعد شیر

در میان عاشقان عاقل مبا خاصه اندر عشق این لعلین قبا دور بادا عاقلان از عاشقان دور بادا بوی گلخن از صبا گر درآید عاقلی گو راه نیست ور درآید عاشقی صد مرحبا مجلس ایثار و عقل سخت گیر صرفه اندر عاشقی باشد وبا ننگ آید عشق را از نور عقل بد بود پیری در ایام صبا خانه بازآ عاشقا تو زوترک عمر خود بی‌عاشقی باشد هبا جان نگیرد شمس تبریزی به دست دست بر دل نه برون رو قالبا

عشق و شباب و رندی مجموعهٔ مراد است چون جمع شد معانی گویِ بیان توان زد

بعد دیدن عه! حالا که انقدر راحته پس چرا با هرکی حال نکردیم اعدامش نکنیم؟

فرانسویا گیوتین رو رسمیش کردن تا اعدام انسانی‌تر بشه چون بنظرشون بقیه روش‌ها غیراخلاقی بودن