ﺗﯿﻮْآ

«انسان را می‌توان از همه‌چیز محروم کرد، جز یک چیز: آخرین آزادی انسانی؛ این‌که در هر شرایطی، نگرش خود را انتخاب کند.» فرانکل در دل اردوگاه‌های مرگ می‌نویسد: کسانی که دلیلی برای زندگی داشتند حتی اگر آن دلیل فقط یک نفر، یک خاطره، یا یک معنای ناتمام بود بیش از دیگران دوام می‌آوردند. او به این نتیجه رسید که رنج، وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط رنج نیست؛ می‌شود مسیری برای زنده ماندن.

"تقلا کردن برای شاد بودن،مسئله غمگینیست"

کسانی که بدون دلیل باور کرده‌اند را نمی‌توان با دلیل قانع کرد ! - جاناتان سویفت

ای کاش زندگی ارزش اینهمه جنگیدن و زخم بر روح و روان ما رو داشته باشه.

‏عمرم در آرزو شد و در انتظار هم.

تیرگی پا می‌کشد از بام‌ها صبح می‌خندد به راه شهر من دود می‌خیزد هنوز از خلوتم با درون سوخته دارم سخن

سوگواری کن. حرف بزن. به خودت حق بده لِه باشی. دنبال قانع کردن بقیه نباش. تصمیمات دائمی رو تو شرایط موقتی نگیر. بیشتر خودت‌و ببین.. جسمت‌و، روحت‌و، ذهنت‌و. همش آنلاین نباش. به خودت زمان بده. تو الان به زمان زیادی احتیاج داری.. تو زمان دادن به خودت سوئیچ کن رو Super Generous Mood اصن! اگر کسی به هر نحوی وایب و انرژی مزخرف و بد بهت می‌ده، ازش تا ممکن‌ترین حد ممکن فاصله بگیر. همیشه صدای بلند برنده نیست عزیز من. صداهای بلند و یاوه‌گوی زیادی در طی تاریخ خفه شدن و قرن‌هاست که خفه موندن. سکوت تو الان قدرتمندتر از صدای اوناست. چون باعث می‌شه به دوپامینی که مدنظرشونه نرسن و رفته رفته لالمونی بگیرن. الویتت آرامش خودت باشه نه خفه کردن اونا. اونا خودشون قدرت تو رو ببینن خفه می‌شن. اگه آدم امن داری، با همون صحبت کن، سکوت کن، گریه کن. حتی اگه یک نفر باشه، کافیه.. تایم‌هایی رو به تنهایی بگذرون. از خودت فرار نکن. هم تو و هم تمام آدم‌های امن دنیا نیاز به تنهایی دارین. بخشی از شارژ باتری روانی ما فقط و فقط با خودمون تأمین می‌شه. اون بخش‌و از خودت دریغ نکن. بخصوص تو شرایطی که شارژ کلی باتری روانیت تو ماکسیمم خودش کم‌تر از ده درصده.. بنویس. با خودت صحبت کن. می‌خوای وویس بگیری برای خودت، می‌خوای تو آینه با خودت صحبت کنی، می‌خوای بغل کنی خودت‌و و زمزمه کنی جملاتت‌و.. هرجوری می‌تونی و هرجور که راحتی، تخلیه کن خودت‌و.. و افکار و احساساتت‌ رو ببین. به آرامش‌دهنده‌هات پناه ببر. اگر موسیقی، اگر کتاب، اگر یوگا، اگر فیلم و سریال و اگر هر شکلی از هنر، بازی، ورزش و هرچیزی.. جریان زندگی رو درون خودت قطع نکن. تو هنوز زنده‌ای.. ذهنت بیشتر از این‌که به سوال‌های بی‌نهایت و بی‌پاسخ احتیاج داشته باشه به زنده موندن احتیاج داره. باید باشی که ببینی.. می‌دونم می‌دونی که از چی حرف می‌زنم. سو.. دووم بیار. زنده بمون. زنده بمون.

جهان به مجلس مستان بی‌خرد ماند که در شکنجه بود هرکسی که هشیارست

قدیمیا میگن؛ بهمن از نیمه که بگذره کمر زمستون شکسته میشه. چه زمستون سرد و سخت و طاقت فرسایی...

‏هرگز به یاد ندارم که هیچ زمانی، امیدوار بودن و امیدوار ماندن، اینهمه دشوار بوده باشد.

می‌بینی؟ همه‌چی چقدر گرون شده، گرون‌ترم میشه. فقط جون آدماست که ارزون و ارزون‌تر میشه..

این روزا انقدر سخت می‌گذره، که اگه ی نفر سالها بعد داستان ما رو بخونه، احتمالا فکر می‌کنه اغراق شده.

بنویسین ما نسل‌هایی بودیم که برای خواستن بیشتر نجنگیدیم! بلکه برای حداقل‌ها و آرزو کردن حقمون جون دادیم. برای چیزایی که اصلا قرار نبود بهایی داشته باشه! اما مجبورمون کردن براش از امنیت، آرامش، آینده و گاهی از خود جونمون هزینه بدیم. زمانی که حق، تبدیل شد به یک امتیاز، و اون امتیاز فقط با قربانی شدن به دست میاد.

وایب اسکویید گیم میده..! زندگی رو میگم.