سبزِ(آبی)

انتظار، واژه‌ای برای فرار کردن از ملاقات خویش در آینه وجود!

واقعا عاشق تک تک اهنگ‌های سیاوش قمیشی هستم.

توی این روزهای سخت، ته‌مونده‌ی انرژیتون رو اینقدر برای بقیه هدر ندید.

و بله جناب سعدی! عمری دگر بباید بعد از وفات مارا کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری

زندگی عجیب است نازنین! برای من و تو در کنج این خاورمیانه‌ی غمگین و فرسوده، صفت سخت هم به آن اضافه میشود. برای من دیگر دیار و قرار معنایی ندارد، برای من واژه آزادی رنگ باخته و امید خیلی وقت است کور شده. تنها روح سپید تو در میان تمامی این سیاهی آزارم میدهد، اما نه بوی خون در کوچه پس کوچه‌ی این وطن بی‌تن هم مرا سخت رنج میدهد. به زندگی یکباره خودم فکر میکنم، به عشقی که نتوانستم آنطور که دلم میخواد کنار دریا و هنگام غروب به تو نشان دهم ، چرا نتوانستم نشان دهم؟ آه عزیز من، ترس از گشت و مامور و اسلحه کافی نیست؟ من از چسب‌های روی پنجره بیزارم، نمیتوان آسمان آبی بهاری را درست نگاه کرد. من از بی‌خبری آن هم از تو، بی‌خبری یک مادر از فرزند‌ در غربت، بی‌خبری پدر از دختر در بندش، بی‌خبری یک ایران از معنای زندگی خسته‌ام.

زندگیم یه چایی بود که توی ایران سرد شد.

از خاورمیانه‌ای بودن خسته‌ام دوستان نمی‌دونم چطور بگم.

مسیر را ببین حقیقت را بشنو و جرات کن افق بزرگ‌تری را برای زندگی خود انتخاب کن.

دقیق نمیدونم از چی نوشتن در این روزها درسته! اصلا نمیدونم نوشتن درسته یا نه؟ اما دلم برای سبزآبی تنگ شده، دلم برای نوشتن هم تنگ شده. روزهای سپید و سیاهی رو پشت سر گذاشتم، بیشتر نقاشی کردم و خوشحال‌تر شدم. همین دیگه برای شروع کافیه!

امیدوارم حال همتون خوب باشه🫶🏻

به خودم قول دادم امشب اینجا چیزی بنویسم از این مدت چون معلوم نیست دوباره کی میتونم اینکار رو کنم، اما اینقدر خسته و غمگین‌‌ام و منتظر یک روزنه نور پس فکر نکنم چیز زیادم ازم بر بیاد. امیدوارم این روزها زودتر تموم بشن، همگی زنده و آزاد باشیم.