سبزِ(آبی)

نمیدونم یک ملت تا کجا میتونن غم رو روی دوش‌های خودشون بکشن توی روزمرگی، نمیدونم کجا قراره این کوله‌بار پر از خون رو بذاریم زمین و سال‌ها فقط اشک بریزیم...

غریبگی نکن، نکن غریبگی اینجا خاورمیانه است و هرکجای خاک را بکنی دوستی، عزیزی، برادری بیرون میزند…

راه نجات، درون خودته!

با تموم شدن جام‌ جهانی حس بچه‌ای رو دارم که مهمونی تموم شده و استرس رفتن به خونه و دعوای مامان باباشو داره، انگار حالا باز فقط ما موندیم و ما…

کاش دوباره سهم جنوب فقط دریا و غروب باشه…

برای هر ثانیه زندگی تو این مملکت بر خودم لعنت میفرستم.

تجربه امروز: “ اگر اون ایده‌ای که میاد تو سرت رو همون روز شروع نکنی، فردا برای یکی دیگه‌ست. “

رونالدو نرسید من به چی میخوام برسم اخه

من دیگه هیچ کاری تو زندگیم انجام نمیدم

دوستان گریه‌ی رونالدو رو هم داریم مثکه

اگه رونالدو ببازه مامانم مارو امشب میندازه بیرون از خونه چون از گل اسپانیا خوشحالی کردیم🤡

کاشکی عکاس بودم و کلی سفر میکردم و فقط عکس میگرفتم.

یک عدد کلافگی دست و پا درآورده هستم.

انتظار، واژه‌ای برای فرار کردن از ملاقات خویش در آینه وجود!