گرانیگاه آینده ی ایران
Open in Telegram
گرانیگاه یعنی: نه افراط اصلاحطلبی نه انکار محافظهکارانه یعنی نقطهای که: عقل تجربه انصاف همدیگر را نگه میدارند.نه همه چیز سیاهه نه همه چیز سفیده مسئله اینه که کی جرأت داره خاکستری رو درست ببینه
Show more529
Subscribers
-124 hours
+17 days
-230 days
Posts Archive
✅اصرار حکومت بر خودداری از اصلاح قوانین ناکارآمد
✍️اردشیر ارجمند
آمار هولناک قتل دختران و زنان به دست پدر، برادر، دیگر اعضای خانواده، همسر یا شریک عاطفی، حکایت از عادیسازی زنکشی در ایران دارد.
تحمیل سبک زندگی و الگوهای روابط خانوادگی از سوی نظام استبدادی حاکم، و شکاف عمیق میان این الگوها و واقعیتهای جامعه؛ به رسمیت نشناختن و تضمین نکردن حق بنیادین هر زن برای تصمیمگیری آزادانه درباره جسم و بدن، سلامت و روابط عاطفی خود؛ فقدان فرهنگسازی مناسب؛ اصرار حکومت بر خودداری از اصلاح قوانین ناکارآمد و تصویب قوانین حمایتی و ایجاد سازوکارهای اجرایی و تضمینی ضروری؛ و در نهایت، بیتفاوتی و اغماض نظام حکمرانی در برابر این خشونتها، از مهمترین عوامل تداوم این فاجعه انسانی هستند.
نظامی سرکوبگری که اراده و توان تامین امنیت شهروندان خود را ندارد .
18 Nov, 15:47
قرار به رفع گرسنگی نیست!
مهدی کوچکزاده از اعضای مجلس: "هدف این انقلاب و نظام رفع گرسنگی و آوردن ارزانی نیست"!
اینها درست جملاتی است که بسیاری از مردم به تنگ آمده و ناراضی، روزانه در کوچه و خیابان مطرح میکنند!
منتها وقتی ناراضیان این حرفها را میزنند اسمش میشود؛ تبلیغ عليه نظام، نشر اکاذیب، تشویش اذهان عمومی، اقدام علیه امنیت ملی و حتی همراهی با آمریکا و اسرائیل، اما وقتی یک نمایندهٔ مجلس بگوید، لابد اسمش میشود انقلابیگری، عزتطلبی، ارزشمداری و قسعلیهذا!
✍احمد_زیدآبادی
18 Nov, 00:08
*‼️جنوب ایران زیر تیغ «چمنزنی»؛ دشمن چه میخواهد و ایران چه باید بکند؟*
در ادبیات راهبردی، «چمنزنی» نام سیاستی است که در آن دشمن از نابودی کامل طرف مقابل صرفنظر میکند و بهجای آن، در فواصل زمانی معین، توان نظامی او را میکاهد.
در این الگو، جنگ برای مدیریت دائمی تهدید است. دشمن میکوشد اجازه دهد طرف مقابل تا حد معینی بازسازی شود، سپس فرماندهان، سامانهها، انبارها، شبکه ارتباطی و ظرفیت عملیاتی او را هدف قرار دهد. مفهوم «چمنزنی» ابتدا بیش از همه برای توضیح راهبرد اسرائیل در برابر گروههای مسلح غیردولتی صورتبندی شد: استفاده دورهای از زور برای فرسایش توان دشمن، بدون آنکه راهحل سیاسی نهایی در دسترس باشد — آنچه اکنون در جنوب ایران رخ میدهد، شباهت نگرانکنندهای به همین منطق دارد.
فرماندهی مرکزی آمریکا در بیانیه رسمی خود اعلام کرده است که در حملات ۷ ژوئیه، بیش از ۸۰ هدف شامل پدافند هوایی، شبکههای فرماندهی و کنترل، رادارهای ساحلی، قابلیتهای موشکی ضدکشتی و دهها شناور کوچک را هدف قرار داده تا توان ایران برای اثرگذاری بر کشتیرانی در تنگه هرمز را «تضعیف» کند. پیشتر نیز در ۲۶ ژوئن، انبارهای موشکی و پهپادی و رادارهای ساحلی جنوب ایران هدف قرار گرفته بودند — این واژه، یعنی تضعیف کردن، کلید فهم ماجراست.
هدف اعلامی آمریکا اشغال بندرعباس، تصرف هرمز یا نابودی کامل قدرت نظامی ایران نیست؛ هدف این است که هرگاه ایران بخشی از توان ضددسترسی، کنترل دریایی و فشار بر خطوط کشتیرانی را بازسازی کرد، آن ظرفیت دوباره زیر ضرب برود. گزارشها از حمله به صدها هدف طی چند شب و تمرکز مستمر بر امکانات نظامی پیرامون تنگه، نشان میدهد واشنگتن در پی ساختن یک چرخه قابلتکرار است: ایران بازسازی کند، آمریکا بکوبد؛ ایران واکنش نشان دهد، آمریکا مشروعیت دور بعدی حمله را فراهم کند.
اما این فقط «چمنزنی» نیست. یک لایه عمیقتر نیز وجود دارد: وادارسازی. آمریکا میخواهد نهفقط توان ایران را کاهش دهد، بلکه قواعد جدیدی بر تنگه هرمز تحمیل کند؛ قواعدی که در آن ایران صاحب جغرافیاست، اما صاحب اراده راهبردی آن نیست. اختلاف اصلی بر سر این است که آیا تنگه هرمز یک اهرم قدرت ایران باقی میماند یا به گذرگاهی تبدیل میشود که ناوگان آمریکا درباره چگونگی اداره آن تصمیم میگیرد.
پس مسئله اصلی این نیست که ایران در هر دور چند موشک شلیک میکند یا چند پایگاه را هدف میگیرد. مسئله این است که چه کسی چرخه جنگ را طراحی میکند. اگر آمریکا زمان آغاز، محدوده جغرافیایی، نوع اهداف و نقطه پایان هر دور درگیری را تعیین کند، حتی پاسخهای پرحجم ایران نیز ممکن است درون راهبرد دشمن مصرف شوند: دشمن ضربه میزند، ایران واکنش نشان میدهد، دامنه درگیری به کشورهای همسایه کشیده میشود، دولتهای منطقه علیه تهران موضع میگیرند و آمریکا حمله بعدی را با عنوان دفاع از کشتیرانی و متحدان خود توجیه میکند.
ایران برای شکستن این الگو، پیش از هر چیز باید از منطق واکنش مقطعی به منطق کارزار بلندمدت عبور کند.
نخست، باید امکان چمنزنی را از حیث مادی کاهش دهد. توان نظامی جنوب نباید بر تعداد محدودی مرکز ثابت، رادار شناختهشده، گره فرماندهی متمرکز یا سکوی قابلشناسایی متکی باشد. دشمن زمانی میتواند چمن بزند که بداند چمن کجاست و پس از هر حمله چه مقدار از آن باقی مانده است.
دوم، ایران نباید پاسخ خود را به تقارن مکانیکی تقلیل دهد. پاسخ به هر حمله با حملهای مشابه، در همان منطقه و در همان بازه زمانی، رفتار ایران را قابلپیشبینی میکند. بازدارندگی از این ادراک پدید میآید که تجاوز، هزینهای مهارناپذیر، چندلایه و سیاسی بههمراه دارد.
سوم، ایران باید هزینه چمنزنی را برای دشمن از منفعت آن بیشتر کند. تا هنگامی که آمریکا بتواند با چند شب حمله، بخشی از توان ایران را تخریب کند، تلفات و هزینه سیاسی محدودی بدهد و سپس با عنوان «آزادی کشتیرانی» حمایت بینالمللی جمع کند، این عملیات تکرار خواهد شد. شکستن چرخه یعنی دشمن پس از هر دور حمله با سه نتیجه روبهرو شود: دستاورد نظامی ناپایدار، هزینه سیاسی فزاینده و ناتوانی در تحمیل اراده خود بر ایران.
پاسخ مؤثر، پاسخی است که قابلیت تکرار حمله را از دشمن بگیرد. آمریکا میخواهد جنوب ایران را به زمینی تبدیل کند که هرگاه توان آن از حد مطلوب واشنگتن بلندتر شد، زیر تیغ برود. راهبرد ایران نباید صرفاً بلندترکردن دوباره همان چمن باشد. باید زمین را چنان بازطراحی کرد که تیغ دشمن در آن کُند شود، ماشین چمنزنی هزینه بدهد و هر دور حمله، بهجای کاهش قدرت ایران، محدودیتهای راهبرد مهاجم را آشکار کند.
در جنگ فرسایشی، کشوری پیروز نیست که بیشتر شلیک کند؛ کشوری پیروز است که اجازه ندهد دشمن، جنگ را به کاری ارزان، منظم و قابلتکرار تبدیل کند.
18 Nov, 00:05
۵. ایجاد صندوق مشترک بازسازی: فراهمکردن امکان مشارکت کشورهای عضو در ارزیابی خسارت، تأمین منابع و مرمت آثار آسیبدیده.
🔻نتیجهگیری
حمایت از میراث تمدنی ایران به معنای دفاع از حق ملتها برای حفظ جان مردم، هویت تاریخی، فرهنگ و میراث خود است.
مجمع تمدنهای کهن نمیتواند از یک سو از گفتوگوی تمدنها و میراث مشترک بشریت سخن بگوید و از سوی دیگر در برابر تهدید به نابودی یک تمدن، آسیب به آثار تاریخی و حمله به مراکز غیرنظامی سکوت کند. نشست سال ۲۰۲۶ میتواند فرصتی باشد تا اعضا نشان دهند که گفتوگوی تمدنها صرفاً یک شعار فرهنگی نیست، بلکه تعهدی عملی به صلح، احترام متقابل، حفاظت از غیرنظامیان و پاسداری از میراث مشترک بشریت است.
دفاع از میراث تمدنی ایران، دفاع از این اصل بنیادین است که هیچ قدرتی حق ندارد موجودیت تاریخی، فرهنگی و انسانی یک ملت را به ابزار تهدید و فشار تبدیل کند.
🔻منابع و اسناد
۱) اعلامیه آتن، ۲۴ آوریل ۲۰۱۷، وزارت امور خارجه چین: سند تأسیس مجمع و معرفی اعضای بنیانگذار.
۲) اعلامیه لیما، ۱۵ دسامبر ۲۰۲۰، وزارت امور خارجه پرو.
۳) وزارت فرهنگ ایتالیا، ۱۲ دسامبر ۲۰۲۵، اعلام ریاست ایتالیا بر مجمع در سال ۲۰۲۶.
۴) متن سخنرانی مارکو روبیو در آتن، ۷ اکتبر ۲۰۲۶: متن سخنرانی روبیو در آتن؛ گزارش رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی درباره محتوای سخنرانی و مواضع او درباره ایران: گزارش RFE/RL از سخنرانی روبیو؛ گزارش CBS: گزارش CBS از سخنرانی روبیو.
۵) رویترز، ۷ آوریل ۲۰۲۶، گزارش تهدید ترامپ درباره نابودی یک تمدن کامل در ایران.
۶) دیدهبان حقوق بشر، ۷ مارس ۲۰۲۶، گزارش حمله به مدرسه میناب.
۷) هیئت حقیقتیاب سازمان ملل، سند A/HRC/63/61، گزارش مربوط به حمله به مجموعه ورزشی لامرد.
۸) یونسکو، ۲ مارس ۲۰۲۶، بیانیه درباره آسیب به کاخ گلستان.
۹) گاردین، ۱۲ مارس ۲۰۲۶، گزارش خسارت به کاخ گلستان و دیگر آثار تاریخی ایران.
۱۰) تایمز آو اسرائیل، ۷ آوریل ۲۰۲۶، گزارش آسیب به کنیسه رفیعنیا و توضیح ارتش اسرائیل درباره حمله به ساختمان مجاور.
▪️
18 Nov, 00:02
در هفتم آوریل ۲۰۲۶، کنیسه رفیعنیا در تهران در جریان حمله اسرائیل به ساختمانی در نزدیکی آن بطور کامل تخریب شد. ارتش اسرائیل مسئولیت حمله به ساختمان مجاور را پذیرفت. گزارش تایمز آو اسرائیل این موضوع و اظهارات ارتش اسرائیل را ثبت کرده است.[۱۰]
کنیسه رفیعنیا از کنیسههای قدیمی و شناختهشده جامعه یهودیان تهران است. حفاظت از آن، همانند حفاظت از مسجد، کلیسا و دیگر اماکن مقدس، بخشی از مسئولیت جهانی در پاسداری از تنوع فرهنگی و دینی است. هیچ منازعه سیاسی یا نظامی نباید حفاظت از اماکن مذهبی را به موضوعی فرعی تبدیل کند.
۵) پیشنهاد عملی به مجمع تمدنهای کهن
با توجه به ریاست ایتالیا بر مجمع در سال ۲۰۲۶، پیشنهاد میشود اعضا موضوع تهدیدهای علیه تمدن ایران را در دستور کار رسمی نشست وزارتی قرار دهند و «بیانیه رم در حمایت از میراث تمدنی ایران و محکومیت گفتمان نابودی تمدنها» را تصویب کنند. این بیانیه میتواند پنج محور عملی داشته باشد:
۱. محکومیت تهدید علیه موجودیت تمدنها: اعلام اینکه تهدید به نابودی یک تمدن یا ملت، با اصول منشور ملل متحد، کرامت انسانی و احترام به میراث بشری ناسازگار است.
۲. تحقیق مستقل درباره حملات به مراکز غیرنظامی: درخواست بررسی بیطرفانه حملات میناب و لامرد، انتشار نتایج و پاسخگویی عاملان در چارچوب حقوق بینالملل.
۳. حفاظت از آثار تاریخی و اماکن مذهبی: درخواست ارزیابی مستقل خسارتهای واردشده به کاخ گلستان، کنیسه رفیعنیا و دیگر آثار فرهنگی و مذهبی و اتخاذ تدابیر فوری حفاظتی.
۴. تشکیل کارگروه دائمی میراث در مخاصمات: ایجاد سازوکاری با همکاری یونسکو و نهادهای تخصصی برای مستندسازی، پایش و حفاظت اضطراری از میراث فرهنگی در زمان جنگ.
(ادامه مطلب👇)
18 Nov, 00:01
💢*دهمین نشست مجمع تمدنهای کهن؛ آزمون همبستگی تمدنی در برابر تهدید میراث بشری ایران*
✍️ علیرضا هدایتپور؛ معاون همکاریهای فرهنگی مرکز دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه
▪️مقدمه؛
مجمع تمدنهای کهن (Ancient Civilizations Forum - ACF) بر پایه این باور شکل گرفت که تمدنها نه رقیب یکدیگر، بلکه میراث مشترک بشریتاند و گفتوگو، احترام متقابل و حفاظت از آثار تاریخی باید جایگزین تقابل و دشمنی فرهنگی شود. این مجمع در سال ۲۰۱۷ با ابتکار مشترک یونان و چین تأسیس شد و هشت کشور ایران، ایتالیا، چین، مصر، یونان، عراق، بولیوی و پرو اعضای بنیانگذار آن بودند. اعلامیه آتن، گفتوگوی میان تمدنها و حفاظت از میراث فرهنگی را از اهداف بنیادین این همکاری معرفی کرد.[۱]
پرو در سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ ریاست مجمع را بر عهده داشت و اعلامیه لیما بر برابری تمدنها و ضرورت همکاری فرهنگی تأکید کرد.[۲] اکنون که ایتالیا ریاست مجمع را در سال ۲۰۲۶ پذیرفته است، نشست پیشروی اعضا فرصتی مهم برای تبدیل این اصول به موضعی روشن و عملی در برابر تهدیدهای علیه میراث تمدنی ملتهاست.[۳]
۱) وقتی گفتوگوی تمدنها جای خود را به ادبیات تقابل تمدنی میدهد
در هفتم اکتبر ۲۰۲۶، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در تپه پِنیکس آتن، مکانی نمادین در تاریخ یونان باستان، سخنرانی کرد. او در روایت خود از تاریخ تمدن غرب، زنجیرهای از یونان باستان تا روم، اروپای مسیحی و ایالات متحده ترسیم کرد و جنگهای ایران و یونان باستان را بهعنوان بخشی از روایت تاریخیِ رویارویی با دشمنان تمدن غرب مطرح ساخت.
روبیو در همین سخنرانی، مقامات ایرانی را با تعابیری چون «متعصبان» و «فرقه مرگ» توصیف کرد و مدعی شد که تهدیدهای امروز علیه غرب به اندازه تهدیدهای دوران باستان واقعیاند. او همچنین از ضرورت دفاع از تمدن غرب با همان شور و اراده نسلهای پیشین سخن گفت.[۴]
این سخنان را نمیتوان بهسادگی یک اختلاف سیاسی معمولی دانست. مسئله آن است که یک مقام عالیرتبه آمریکایی در مکانی با بار تاریخی و تمدنی بسیار مهم، روایتی از تاریخ ارائه میکند که در آن ایران عمدتاً در جایگاه دشمن تاریخی تمدن غرب قرار میگیرد و تقابلهای باستانی به چارچوبی برای فهم منازعه امروز تبدیل میشوند. چنین رویکردی، بهویژه در شرایط جنگ، میتواند به عادیسازی نگاه خصمانه و تقابل تمدنی کمک کند.
در کنار این سخنان، دونالد ترامپ نیز در هفتم آوریل ۲۰۲۶ تهدید کرد که در صورت نپذیرفتن خواستههای آمریکا، «یک تمدن کامل» در ایران ممکن است از میان برود. این تهدید، که بازتاب گسترده بینالمللی داشت، از سطح اختلاف با یک حکومت فراتر میرود و موجودیت تاریخی و فرهنگی یک ملت را در معرض ادبیاتی تهدیدآمیز قرار میدهد.[۵]
۲) پیامدهای جنگ؛ از مدرسه و مجموعه ورزشی تا میراث تاریخی
حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، نگرانیهای جدی درباره جان غیرنظامیان، مراکز غیرنظامی و میراث فرهنگی کشور ایجاد کرده است.
یکی از تلخترین موارد، حمله به مدرسه ابتدایی شجره طیبه در میناب بود. دیدهبان حقوق بشر در گزارش هفتم مارس ۲۰۲۶، از کشتهشدن شمار زیادی از غیرنظامیان، از جمله کودکان، خبر داد و خواستار تحقیق درباره احتمال وقوع جنایت جنگی شد. این سازمان اعلام کرد که در بررسیهای خود شواهدی مبنی بر استفاده نظامی از مدرسه نیافته است.[۶]
در شهرستان لامرد نیز مجموعه فرهنگی و ورزشی شهید حاج خلیل نعیمی هدف حمله قرار گرفت. گزارش هیئت حقیقتیاب سازمان ملل در سند A/HRC/63/61، با اتکا به تصاویر ماهوارهای، ویدئوها و اطلاعات منابع باز، به شواهدی درباره کاربری ورزشی و غیرنظامی این مرکز و نبود اطلاعات دال بر استفاده نظامی از آن در زمان حمله اشاره میکند.[۷] این موارد ضرورت تحقیق مستقل و پاسخگویی در برابر حمله به مراکز غیرنظامی را برجسته میسازد.
۳) کاخ گلستان؛ آسیب به میراث مشترک بشریت
کاخ گلستان تهران، از آثار ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو، در جریان جنگ نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران آسیب دید. یونسکو در بیانیه دوم مارس ۲۰۲۶ اعلام کرد که این مجموعه بر اثر آوار و موج انفجار ناشی از حمله هوایی به میدان ارگ، در محدوده حائل اثر، خسارت دیده است.[۸]
گزارشهای رسانهای، از جمله گزارش گاردین، از آسیب به پنجرهها، طاقها و تزئینات ظریف آینهکاری کاخ خبر دادهاند.[۹] کاخ گلستان تنها یک بنای متعلق به ایران نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی و هنری بشریت است. آسیب به آن، فارغ از اختلافات سیاسی، باید موجب نگرانی همه کشورهایی شود که خود را متعهد به حفاظت از میراث تمدنی جهان میدانند.
۴) کنیسه رفیعنیا؛ حفاظت از میراث همه ادیان
18 Nov, 00:01
جیدی ونس درباره جنگ با ایران:
«ترامپ اجازه نخواهد داد این جنگ به یک جنگ بیپایان تبدیل شود. کسانی که میخواهند این جنگ به جنگی بیپایان تبدیل شود، هرقدر میخواهند میتوانند به من حمله کنند.
ما با این تعهد وارد کارزار انتخاباتی شدیم که دیگر وارد چنین جنگهایی نشویم. به مردم آمریکا قول دادیم: دیگر خبری از جنگهای بیپایان نخواهد بود.
اجازه نخواهیم داد این جنگ به تعهدی ۱۰ تا ۱۵ ساله یا، صادقانه بگویم، حتی دو ساله تبدیل شود.
با وجود اینکه بسیاری از نومحافظهکاران و افراد زیادی میخواهند برای همیشه در آنجا بمانیم، ما برای همیشه آنجا نخواهیم ماند. چنین قولی به مردم دادهایم.»
17 Nov, 12:41
📝📝📝بازگشت به افق پوپر
🔺به بهانه مجادلات قلمی-کلامی و احیاء سنتی مائوئیستی
✍️سعید حجاریان | نظریهپرداز و تحلیلگر سیاسی
🖊دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ سکه رایج بازار سیاست و اندیشه «مبارزهاندیشی» بود. ذیل این منطق و چارچوببندی عمده توش و توان فعالیتهای فکری و سیاسی معطوف به «مبارزه» و متعاقب آن «غلبه بر دیگری» بود. زمانیکه به آن راه طی شده مینگریم، ایستگاههایی را میبینیم که افراد در آن ذیل پارادایمهای تفسیری و ترجمهای به صورتبندی چگونگی مبارزه میپرداختند. مبارزان مسلمانان، به متن قرآن و برخی احادیث و روایات مراجعه میکردند و با ارائه تفسیرهای اینجهانی و متفاوت از تفسیرهای سنتی تلاش میکردند نسخه مبارزهجویانه خویش را برای آن شرایط استخراج کنند و به اجرا بگذارند.
🖊غیرمسلمانان، بهشمول مبارزان چپ و بعدها سازمان مجاهدین خلق پس از تغییر ایدئولوژی نیز تلاش میکردند با ارجاع به متون کلاسیک مارکسیستی و تئوریهای جنگ مسلحانه به بسیج نیرو و اقدام دست بزنند. آنچه در آن دوران غایب بود، تئوری «دگرپذیری» بود؛ مفهومی که نه در ساختار صُلب حاکمیت وقت بهرسمیت شناخته میشد و نه در دستگاه تحلیلی نیروهای انقلابی جایی داشت. لاجرم برآیند نیروها رخداد انقلاب ۵۷ را، که سنتزی از سنت اسلام سیاسی و مبارزه مسلحانه بود، پدید آورد.
🖊تصور و انتظار نابجایی بود که انرژیهای آزاد شده از آن رخداد، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، یکباره از سنت گفتمانی و راهطیشده خویش دست بشویند و «دگرپذیری» را بر «تغلیب» رجحان دهند. لاجرم تئوریهایی که فیالجمله «انقلاب مستمر» و «انقلاب در انقلاب» و همچنین «انقلاب فرهنگی» را تجویز میکردند، یکی پس از دیگری به میدان اندیشه و سیاست آمدند تا به تصفیه و خالصسازی فضا بپردازند؛ گویی، همزمان با تولد حاکمیت سیاسی نوپا سنتی جدید زاده شده بود.
🖊ردپای این سنت، بهطور خاص در منطق انقلاب مائوئیستی تجلی پیدا میکرد. منطقی که تضادهای فکری را بهمثابه «تضادهای خصمانه و آشتیناپذیر» فهم میکرد و نقد را به جنگی وجودی تبدیل میساخت. اگر مائو استراتژی نظامیِ «تسخیر روستاها و سپس محاصره شهرها» را در پیش گرفته بود، نسخه بومیشده آن سودای تسخیر گامبهگام خردهگفتمانها، هدم فضاهای بینابینی و سرانجام برساختن تکصدایی مطلق را در سر داشت. در این منظومه، «دیگری» پدیدهای نبود که بتوان با او از موضع برابر به گفتوگو نشست بلکه مانعی بود که باید زدوده میشد.
17 Nov, 12:38
تنگه هرمز؛ جغرافیایی که تسلیم نمیشود
در جدال تهران-واشنگتن، تنگه هرمز از یک گذرگاه به کانون اصلی رویارویی ارادهها تبدیل شده است. استراتژی آمریکا بر یک تناقض استوار است: محاصره دریایی و محروم کردن تهران از مزایای ژئوپلیتیک خلیج فارس، بدون اختلال در جریان انرژی و تجارت جهانی.
ولی چگونه میتوان مهمترین کشور ساحلی این پهنه آبی را از معادلات امنیتی آن حذف کرد و انتظار داشت همچنان امن بماند؟
تنگه هرمز تنها نقطه گذر نفتکشها نیست؛ بلکه کانون پیوند خلیج فارس به آبهای آزاد و شریان حیاتی صادرات انرژی عربستان، عراق، کویت، قطر و امارات است. همین وابستگی ساختاری، قدرتی نامتقارن در اختیار تهران قرار میدهد؛ به گونه ای که بدون بستن کامل تنگه، با افزایش ریسک کشتیرانی، بیمه، گرانی تردد و سرمایهگذاری، میتواند هزینههای بینالمللی محاصره را بالا ببرد. با این حال بستن مستمر تنگه در عمل بسیار دشوارتر از تهدید آن است و خود جمهوری اسلامی نیز بهدلیل وابستگی تجاری و صادراتیاش به این آبراه، از اختلال کامل آسیب میبیند.
این اهرم دو لبه است. اختلال پایدار در تردد دریایی، بیش از آنکه تنها آمریکا را هدف بگیرد، اقتصاد کشورهای منطقه و درآمدهای نفتی تهران را نیز آسیبپذیر میکند و قدرتهای مصرفکننده انرژی و دریایی را به ائتلافی برای تأمین امنیت کشتیرانی میکشاند. خطوط لوله جایگزین هرچند ظرفیت محدودی دارند، اما در میانمدت بخشی از فشار را تعدیل میکنند.
بنابراین مسئله اصلی نه بستن یا باز نگه داشتن تنگه، بلکه تعیین قواعد قدرت و محاسبات بازدارندگی در آن است. واشنگتن میخواهد آزادی کشتیرانی را از اراده تهران مستقل کند؛ تهران میخواهد ثابت کند امنیت این آبراه بدون لحاظ کردن جایگاه ژئوپلیتیک ایران پایدار نخواهد بود. هر دو طرف ترجیح میدهند در منطقه خاکستری افزایش هزینه بازی کنند تا از آستانه جنگ تمامعیار عبور کنند.
این همان معمای هرمز است: آمریکا میتواند بر دریا مسلط شود، ولی آیا میتواند جغرافیا را بدون تحمیل جنگ بزرگ از معادله قدرت حذف کند؟ این پرسشی نیست که پاسخش طولانی مدت بماند.
✍یدالله_کریمی_پور
17 Nov, 12:36
مردی که سایهاش را تعقیب میکرد
روزی مردی نزد استاد ذن آمد و گفت:
«استاد، من سالهاست در جستوجوی آرامشم. هر جا میروم، ذهنم را با خودم میبرم. وقتی تنها هستم، افکارم رهایم نمیکنند؛ وقتی میان مردمم، نگران قضاوت آنها هستم. حتی وقتی سکوت میکنم، درونم غوغاست. چگونه میتوانم از این ذهن رها شوم؟»
استاد چیزی نگفت. از جا برخاست، مرد را به حیاط برد و گفت:
«کمی راه برو.»
مرد شروع به راه رفتن کرد. استاد به سایهای که روی زمین افتاده بود اشاره کرد و گفت:
«سایهات را ببین.»
مرد گفت: «میبینم.»
استاد گفت: «سعی کن از آن فرار کنی.»
مرد با تعجب شروع به دویدن کرد. هرچه سریعتر میدوید، سایه نیز همراهش حرکت میکرد.
خسته و نفسزنان ایستاد و گفت:
«استاد، نمیتوانم از سایهام فرار کنم!»
استاد لبخندی زد و گفت:
«پس چرا از ابتدا میدویدی؟ کافی بود زیر سایه درخت بایستی.» و سایه ات محو شود!
مرد به درخت نگاه کرد و لحظهای سکوت کرد.
استاد ادامه داد:
«تو نیز همین کار را با ذهنت میکنی. با افکارت میجنگی، از آنها فرار میکنی و میخواهی نابودشان کنی. اما هرچه بیشتر با آنها درگیر شوی، بیشتر در دامشان میافتی.
آرامش از شکست دادن ذهن به دست نمیآید؛ گاهی کافی است دیگر دنبال آن نروی.»
مرد پرسید:
«یعنی باید ذهنم را متوقف کنم؟»
استاد پاسخ داد:
«نه. فقط دیگر مجبور نیستی دنبال هر چیزی که در ذهنت ظاهر میشود، راه بیفتی.»
17 Nov, 11:45
📛نابلدی علیرضا دبیر و ضعف او در دیپلماسی ورزشی، باعث ناداوری علیه ایران شد / با این سطح از دانایی او به درد ریاست کمیته ملی المپیک نمیخورد
روزنامه اطلاعات نوشت:
⚪️اعتراضات خارج از چهارچوب علیرضا دبیر و ضعف او در دیپلماسی ورزشی، عامل اصلی ناداوریهای تنبیهی علیه آزادکاران ایران در مسابقات جهانی قزاقستان بود.
⚪️ اتفاقی که نشان میدهد عدم تمایل وی به نامزدی ریاست کمیته ملی المپیک به سود جایگاه بینالمللی ورزش کشور بوده است.
⚪️شاید بعضی اقدامات، سخنها، ادعاها و رفتارهای خاص در داخل کشور پیامدهای نداشته باشد ولی همان حرفها و اقدامات در سطح بینالملل میتواند به جایگاه جهانی ورزش لطمه وارد کند و با ناداوریهای مغرضانه و تنبیهی، حق ورزشکاران ضایع شود.
⚪️به همین دلیل با توجه به نا آشنایی رئیس فدراسیون کشتی با دیپلماسی ورزشی و لزوم حفظ و حتی ارتقای جایگاه ورزش کشور در سطح بینالملل، از وی بابت قبول نکردن این پست تشکر میکنیم و امیدواریم که اتفاقات مسابقات جهانی قزاقستان تجربهای باشد برای عدم تکرار رفتارهای مشابه در مسابقات آتی.
16 Nov, 14:56
مولانا شمس را گفت:
چه شده به آرامش رسیدی؟!
شمس پاسخ داد:
وعده براین شد که خودم را آرام کنم،
نه جهان اطرافم را....
اما معجزه شد
و جهان اطراف نیز آرام گشت.
شبتون در آرامش خیال✨✨✨
🦋🌸🌸🦋
15 Nov, 13:58
Repost from 🌸سراب ياس🌸
میخوای محبت کنی
زود باش!
میخوای بخشش کنی
زود باش!
میخوای سفر بری
زود باش!
میخوای کسب و کار
راه بندازی
زود باش!
میخوای درس بخونی
زود باش!
میخوای
خانواده تشکیل بدی
زود باش!
میخوای دیگه گناه نکنی
زود باش ...... چون
خیلی زود دیر میشه!
یهو به خودت میای
میبینی بهت میگن
بخواب میریم اونور!
14 Nov, 23:22
💢*دعای مکارم الاخلاق امام سجاد علیهالسلام (۲۴):*
✨اللَّهُمَّ فَأَطْلِبْنِي بِقُدْرَتِكَ مَا أَطْلُبُ، وَ أَجِرْنِي بِعِزَّتِكَ مِمَّا أَرْهَبُ.
✨خدایا! آنچه را میطلبم، به قدرتت برایم فراهم کن؛ و از آنچه میترسم، به عزّتت پناهم ده.
🔰صحیفه سجادیه: دعای بیستم
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
سلام؛ صبحتان بخیر و امید
14 Nov, 23:16
💢*جنگ علیه ایران با شکست راهبرد سیاسی و رسانهای مواجه شد - ایسنا*
معاون همکاریهای فرهنگی مرکز دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در گفتوگو با ایسنا، در تحلیل ابعاد سیاسی، امنیتی و رسانهای جنگ علیه ایران و پیامدهای آن، اظهار کرد: این جنگ را باید فراتر از یک رویارویی نظامی و در چارچوب شکست یک راهبرد سیاسی، امنیتی و رسانهای تحلیل کرد؛ راهبردی که تصور میکرد ترکیب قدرت نظامی آمریکا، برتری تکنولوژیکی رژیم اسرائیل، عملیات روانی و تحریک شکافهای فرهنگی و اجتماعی میتواند اراده یک ملت را درهم بشکند.
وی با اشاره به اهمیت بررسی این تحولات از منظر نظریههای روابط بینالملل افزود: برای فهم ابعاد این تحولات، بازخوانی دیدگاه سه اندیشمند برجسته روابط بینالملل، جان مرشایمر، ساموئل هانتینگتون و جوزف نای، اهمیت ویژهای دارد.
14 Nov, 23:14
✔️از استثناگرایی آمریکایی تا حاکمیت شمشیر؛ تاملی در سخنرانی روبیو
✍🏼سهند ایرانمهر
سخنرانی اخیر مارکو روبیو در انجمن فدرالیست، مجموعهای از تناقضهای بنیادین و در عینحال خطرناک برای نظم پس از جنگ جهانگیر دوم را پیش روی جهان قرار میدهد. او که درهمایش سالانه انجمن فدرالیست با عنوان معنادار«۲۵۰ سال استثناگرایی آمریکایی» سخن میگفت در حالیکه بر تمامیتخواهی، جهانیگرایی، تفکر چپ و منطق طغیانگر گریزان از قانون تاخت، عملا رویکرد آمریکا را تاسی از منطق همین رویکردها معرفی کرد.
نخست، روبیو از زندهبودن روح مارکس و نفوذ چپ در دانشگاهها، رسانهها و نهادهای فرهنگی شکایت میکند؛ اما در توضیح سازوکار قدرت، خود به منطقی نزدیک میشود که آنتونیو گرامشی صورتبندی کرده بود. گرامشی بر این باور بود که قدرت را نباید به تصرف دولت و ابزارهای اجبار تقلیل داد. قدرت، پیش از آنکه فرمان براند، باید در دلها و ذهنها خانه کند و چنان در باور و عادت عمومی رسوخ کند که مردم آن را نه تحمیل اراده، بلکه امری طبیعی و بدیهی بپندارند. از همین رو مدرسه و دانشگاه و رسانه و فرهنگ، ساحت همآوردی سیاسیاند.
روبیو روشن نمیکند که اگر چپ با نفوذ در این نهادها در پی تثبیت جهانبینی خویش است و این کار سلطه ایدئولوژیک به معنای زندهبودن روح مارکس است، چرا تلاش محافظهکارانی چون او برای به دست گرفتن همین نهادها، سلطه ایدئولوژیک نیست و نامش بازپسگیری مشروع قدرت است؟
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند
بانگ و فریاد براری که مسلمانی نیست!
به عبارت دیگر، روبیو با زبان بیزبانی میگوید با اصل نفوذ فرهنگی و هژمونی مخالف نیست؛ بلکه مهم این است که به قول مقالات شمس، در باب حرمت و حلیت شراب: «که خورد؟»
ناسازگاری دوم در نسبت او با قانون و حاکمیت ملی آشکار میشود. روبیو از استقلال ملتها در برابر نهادهای فراملی دفاع میکند، اما حاکمیت ملی برای آمریکا حقی بنیادین است و دیگر کشورها باید آن را در چارچوب نظمی بپذیرند که آمریکا در تعریف و تحمیل آن سهمی اساسی برای خود قائل است. این سخن به اندیشه کارل اشمیت، فیلسوف نزدیک به جریان فاشیستی، قرابت پیدا میکند؛ او حاکمیت را در توانایی تصمیمگیری درباره وضعیت استثنایی میدید. در چنین نگاهی، حاکم کسی است که در لحظه بحران میتواند تصمیم بگیرد کدام قاعده معتبر است و کجا باید آن را کنار گذاشت.
ناسازگاری سوم در نسبت روبیو با جهانیگرایی است. او نظم جهانی و نهادهای بینالمللی را به نام استقلال ملتها نقد میکند، اما برای آمریکا شأن رهبری جهانی قائل است. جهانیگرایی تا آنجا پذیرفتنی است که اراده آمریکا را بازتاب دهد؛ اما اگر دیگران بخواهند در تعیین قواعد جهان سهمی مستقل و برابر داشته باشند، ناگهان به تهدیدی علیه حاکمیت ملی تبدیل میشود.
تأملبرانگیزترین فراز سخنرانی روبیو آنجا بود که به نقل از پومپه، سیاستمدار رومی، گفت: «برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون نقلقول نکنید.» قبول این منطق تمایزی با منطق جنگل ندارد و تمایز میان آمریکا و گروههای تکفیری و تروریستی را عملاً از میان میبرد؛ با این تفاوت که داعش به نام شریعت و خلافت سخن میگفت و روبیو به نام امنیت ملی و استثناگرایی آمریکایی.
جالبترین بخش سخنان روبیواما روی برتافتن از الگوی کلاسیک جمهوریخواهی است که ابتنای بر بازار آزاد به شکل مطلق آن داشت. روبیو میگوید:« بازار آزاد را پرستش نمیکند و معتقد است بازار باید در خدمت انسان باشد و نه بالعکس» لُب سخن او این است که بازار آزاد باید با منافع ملی سازگار باشد و امنیت زنجیره تامین بخشی از امنیت ملی است پس لاجرم او در حال دفاع از ملیگرایی اقتصادی است.
اما چه چیزی این مجموعه شترگاوپلنگ را در سخنان وزیر خارجه آمریکا سبب شده است؟ روبیو به وضوح چشم به انتخابات بعدی و جلب رأی جمهوریخواهان دارد؛ جمهوریخواهانی که به قول سعدی «پراکندگان مجموع»اند: هم محافظهکار سنتی در میانشان هست، هم ملیگرای ترامپیست، هم مخالف جهانیسازی و هم نخبه محافظهکار. پس لامحاله باید از تاریخ آمریکا چیزهایی را دستچین کرد، از عظمت تاریخی آن گفت، بر مارکس تاخت و همزمان از اقتصاد ملیگرا دفاع کرد. با این همه، میداند سخن گفتن از تحولات روز در سایه شکست سنگین جمهوریخواهان به صلاح نیست. در نتیجه میدان بحث را به ماهیت ملت، منشأ مشروعیت و بازخوانی متناقض مبانی بنیادین دولت در آمریکا میبرد. نتیجه، تعبیر آن مرد فرزانهای است که چون اشعار دزدی را بر او خواندند، گفت: چون شتران دزدیده شده کاروانی را ماند که چون رسن از آنها برگیرند، هرکدام رو به سوی قبیله خود کنند!
14 Nov, 23:07
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_هفتم
گردانهای محور بوکان با گردانهای پیاده متفاوت بودند؛ هر گردان از یک مقر مرکزی و چندین پایگاه تشکیل میشد که معمولاً بر فراز بلندیهای اطراف روستاها مستقر بودند و هر چند پایگاه، یک گروهان را شکل میدادند. البته کارکرد و مأموریت آنها نیز با دیگران تفاوت داشت؛ موضوعی که بعدها، پس از دومین اعزام و پیوستنم به تیپ مستقل ۵۷ ابوالفضل (گردان کمیل)، بیشتر برایم روشن شد.
یک هفته از ورودمان به پایگاه گذشته بود که خودروی لندکروزی وارد مقر شد. پاسدار محمدکرم الهی که شوهر خالهام بود، از خودرو پیاده شد؛ او فرمانده گروهان ما بود. با دیدن من، تعجب کرد و مرا با گرمی در آغوش گرفت. من نیز از دیدنش بسیار شادمان شدم. بازدیدی از اتاقها، سنگرها، محوطه و پیرامون پایگاه داشت، فهرستی از مایحتاج و کمبودها تهیه کرد و توصیههای لازم را به مسئول پایگاه و دیگران کرد و از آنها خواست که بیشتر هوای من و فیروز را داشته باشند. پس از نیمساعتی، خداحافظی کرد و رفت.
ناهار و شام را از مرکز گردان دریافت میکردیم و هر روز به نوبت، دو نفر مسئول این کار بودیم که معمولاً من و فیروز با هم بودیم. علاوه بر جاده اصلی، دو راه میانبر نیز وجود داشت، یکی مسیر «مالرو» که با قاطر طی میشد و دیگری مسیری سنگلاخی با شیبی تند که از میان صخرهها میگذشت؛ راهی دشوار و نفسگیر اما کوتاهتر.
آب را از چشمهای در فاصله حدوداً هزار متری پایگاه، در پهنه همواری پایین تپه، تأمین میکردیم؛ منبعی فلزی با ظرفیت چندصد لیتر که معمولاً هفتهای یکبار، با استفاده از دبههای بیستلیتری، آن را از زلالِ چشمه سرشار میکردیم. پر کردن آن، نصف روز طول میکشید.
قاطر، همراه و کمککار خوبی برای ما بود، اما پس از گذشت یک ماه و نیم، بر اثر سهلانگاری، آن را از دست دادیم. یک روز صبح، با حالتی پریشان از پایگاه بیرون زد و دیگر بازنگشت؛ هرچه در آن حوالی جستجو کردیم، بیثمر بود. کار تأمین کاه و علوفه قاطر بر عهده من و فیروز بود؛ هر بار به روستا میرفتیم و از اهالی، مقداری کاه میگرفتیم تا آذوقه چند روز را تأمین کنیم.
با توجه به شباهتهای محیطی منطقه با محل زندگی خودمان، خیلی زود با آنجا مأنوس شدیم. به خاطر قرابت زبان لکی و کردی، بیش از دیگران با اهالی خورخوره پیوندی عاطفی و صمیمانه برقرار کردیم؛ هرچند طبق دستور و تأکید فرماندهان، باید از برقراری ارتباط نزدیک با آنها اجتناب میکردیم، اما ما جسورانه با آنها مینشستیم و گپ میزدیم.
هر بار که برای تهیه غذا یا استحمام به مرکز گردان میرفتیم، در مسیر، مدتی را نزد اهالی روستا، مینشستیم و احوالپرسی میکردیم. گاهی نزد «کاک فتاح»، تنها مغازهدار ده، میرفتیم و چای مینوشیدیم. در آن دوران، چای خارجی چندان فراگیر نبود و منطقه ما معمولاً از چای کوپنی استفاده میکرد که چندان کیفیت نداشت، اما کاک فتاح چای خارجی دم میکرد و من که عاشق چای داغ و غلیظ با حبههای درشت قند بودم، از آن لذت میبردم. (در میان خودمان بماند، من و فیروز، تازه شروع به کشیدن سیگار کرده بودیم.)
قیمت هر بسته سیگارِ ویژه و بدون فیلتر «اشنو»، پنجتومان؛ زر هفتتومان و تیر ده تکتومان بود.
آسمان خیلی زود دست به کار شد؛ آذر نیامده بود که آبان را خیس از باران کرد. بوی خاک بارانخوردهی تپه، صدای زنگوله گلهها و قدقد مرغ و بوقلمونهای چاق و چلهی آبادی، همگی بر جان و دل مینشستند و احساس را به سماع وا میداشتند؛ و البته، خیال مرا هم هوایی میکردند!
دلتنگی برای ولایت، اهالی و خانواده، گاه رهاییناپذیر بود. به داخل اتاق میآمدم و پیراهن پدرم را که هنگام رفتن به جبهه پوشیده بود، از میان اندک وسایلم بیرون میآوردم؛ نگاهش میکردم و میبویدم. هر بار با لمس آن پیراهن سرمهای، احساس تازهای در من زنده میشد. غیرتم گل میکرد و بر ماندن و تاب آوردن مصمم میشدم. با خود میگفتم:
«باید ماند؛ باید رنج و مشقت را به جان خرید و از کیان و ملکِ آبا و اجدادی خویش دفاع کرد. باید اینجا پاسبانی کرد تا پدرم آسوده کار کند، مادرم با آرامش نان بپزد و شیر بدوشد و خواهر و برادران کوچکترم را شادمانه راهی مدرسه کند تا درس بخوانند. اگر لازم باشد، باید جان داد برای وطن تا بماند برای هموطن!»
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 Nov, 22:58
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_ششم
دل که تنگ میشود و اندرون را اندوه میگیرد، چارهای نیست جز گشودن دهلیزی برای ریختن اشک؛ چرا که گریستن، همچون ریختن آبی بر آتش است که گدازانی درون را فرو مینشاند.
وقتی بغضها ترکیدند، نفسهای حبسشده رها گشت و بارِ بر دوشمان سبکتر شد. آبی به صورت زدیم و به اتاق بازگشتیم. عادل بلوخ کانی، مسئول پایگاه، از یونس خواست تا دفتر و دستکها را که در اتاق بیسیم بود، بیاورد؛ چرا که لوحه نگهبانی باید تغییر میکرد و دو نفر به نیروها افزوده شده بود.
نگهبانی شب از ساعت شش غروب آغاز و تا شش صبح ادامه داشت؛ هر نوبت، دو نفر وظیفه پاسبانی را بر عهده داشتند و در روز، تنها یک نفر نوبت نگهبانی میگرفت. دشمن، نامرد بود و شب و روز را نمیشناخت؛ اگر مجالی مییافت، بر پیر و جوان رحم نمیکرد؛ میکشت، سر میبرید و میسوزاند…
با وجود کمبود نیرو، هر یک از ما باید هر شب سه ساعت و هر روز یک ساعت نگهبانی میدادیم. از ساعت شش غروب تا ساعت نه، نوبت پاسداری من بود و نوبت فیروز نیز از ساعت نه تا دوازده شب تعیین شده بود. نیمساعت به آغاز کشیکمان رسیده بود؛ مسئول پایگاه از من خواست تا اسلحه کلاشینکف را امتحان کنم. دو سه گلوله بیهدف در هوا شلیک کردم؛ خوشبختانه مشکلی در سلاح نبود.
با اینکه بدون هیچگونه آموزش نظامی اعزام شده بودم، اما سابقه درخشانی در تیراندازی داشتم. کلاس اول ابتدایی که بودم، پدرم اسلحه خفیفی تهیه کرده بود که به «یکشنگی»۱ معروف بود و بیشتر به فندکِ اشتعالِ اجاقگازهای امروزی شباهت داشت. با اصرار از او خواستم، اجازه دهد یک گلوله شلیک کنم. در میان درِ اتاق گلی نشستم و پدرم یک حلب خالی هفدهکیلویی روغن نباتی را در فاصله سه متری بهعنوان نشان در ایوان خانه قرار داد. در حالی که چشمانم را بسته بودم، ماشه را کشیدم؛ از قضا گلوله به هدف اصابت کرد. مدتها آن حلبِ سوراخشده را بر ستون چوبی ایوان نصب کرده بودم تا دیگران شاهکار من را تماشا کنند.
در سنگر مستقر شدم. پاسبخش آمد و آنچه را لازم بود، گوشزد کرد؛ باید چهارچشمی مراقب میبودم. مقر گردان و منازل روستا در پاییندست ما قرار داشتند. از دور، نورِ کمرمق لامپهای مقر گردان که با موتور برق روشن میشدند، و نورِ ضعیف فانوسها و گردسوزهای روستا از پنجرهها چشمنواز بود.
پاسبخش چند بار برای سرکشی آمد. فیروز نیز برایم چای داغ آورد؛ او میدانست که من چای را داغ، غلیظ و با حبههای درشت قند دوست دارم. سه ساعت را با هوشیاری سپری کردم. پس از اتمام نگهبانی، اگرچه احساس خوشایندی داشتم، اما دلتنگی برای خانواده و آبادی، همچنان بر روانم سنگینی میکرد.
۱. فشنگ
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 Nov, 22:57
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_پنجم
پیش از آنکه نیروهای لرستان به منطقه وارد شوند و محور بوکان را تحویل بگیرند، نیروهای استانهای آذربایجان غربی و شرقی در محل استقرار داشته بودند؛ در آن زمان هنوز استان اردبیل تشکیل نشده بود.
موسی قاسمی فرمانده گردان دستغیب شده بود. چند پاسدار الشتری نیز همکار او بودند.
محمدکرم محمدی که در سال گذشته، دبیر زیست ما در دبیرستان امام خمینی الشتر بود و بعدها فرماندار شهرستانهای کوهدشت، ورامین و شاهرود شد، به عنوان بسیجی در آنجا حضور داشت. در فصل امتحانات، از رزمندگانی که دانشآموز بودند، امتحان میگرفتند و نمراتشان را به آموزش و پرورش محل تحصیلشان ارسال میکردند؛ اتفاقاً مدتی بعد، زمانی که امتحانات ثلث اول فرا رسید، از من خواستند تا در امتحانات شرکت کنم، اما من کوتاهی کردم.
آفتاب بالا آمده بود که ما را برای اعزام به پایگاههای مختلف، در محوطه مقر به صف کردند.
موسی قاسمی به ما خوشآمد گفت و وظایف، مسئولیتها، نکات امنیتی، شرایط منطقه و حساسیت اوضاع را برایمان تشریح کرد و توضیح داد.
نوبت به تقسیم نیروها رسید؛ آنها را در گروههای شش، پنج، چهار، سه و دو نفره جدا میکردند، نامها را یادداشت میکردند، سوار بر خودرو میکردند و به پایگاه مقصد میفرستادند. من و فیروز را با هم سوار بر یک لندکروز کردند و از مقر خارج شدیم. روستای خورخوره در میان درهای واقع شده بود که تپههای نسبتاً بلندی از هر سو آن را احاطه کرده بودند.
از میان روستا گذشتیم؛ مسیری باریک و پیچدرپیچ که از کمرکش کوه میگذشت و به سمت بالای تپه بالا میرفت را در پیش گرفتیم.
کمتر از بیست دقیقه گذشته بود که به بالای تپهای رسیدیم که کاملاً بر روستای خورخوره و مقر گردان مشرف و به «پایگاه رابط خورخوره» معروف بود.
مقر در بلندای تپه بنا شده بود؛ شامل دو اتاق با عرض دو و نیم متر و طول چهار متر که با یک راهروی باریک از هم جدا شده بودند. اتاقها از بلوک ساخته شده و سقفی شیروانی داشتند؛ از آنجا که کف اتاقها مرطوب بود، لایهای بلوک روی زمین قرار داده و با پتو فرش کرده بودند. اطراف اتاقها با خاکریزی به ارتفاع سه متر بالا آمده بود.
در ورودی، یک سنگر نگهبانی قرار داشت و در اطراف آن و بر روی خاکریز، دو سنگر با استفاده از کیسههای پر از خاک و گودالهای حفر شده، ساخته بودند.
ما را تحویل مسئول پایگاه، عادل بلوخ کانی؛ سرباز وظیفهای از خوی (آذربایجان غربی)، دادند.
وارد اتاق شدیم. نیروهایی که مجموعاً نه نفر بودند، به ما خوشآمد گفتند و در کنارمان نشستند.
اسامی نیروها:
۱. عادل بلوخ کانی (سرباز وظیفه، اهل خوی)
۲. حسن صالحی (سرباز، اهل نقده)
۳. حمزه حسینآبادی (سرباز، اهل کنگاور)
۴. موسی (سرباز، اهل زنجان)
۵. رمضان (سرباز، اهل بیجار)
۶. محمود (سرباز، اهل کرمان)
۷. یونس (بیسیمچی پایگاه، اهل آذربایجان)
۸. پاپی علی کاکولوند (بسیجی، اهل الشتر)
۹. صادق امیری (بسیجی، اهل الشتر)
آنها با زبان آذری صحبت میکردند؛ من و فیروز نیز در گوشهای کز کرده بودیم و نظارهگر بودیم. نیمساعتی گذشت؛ فیروز به من اشاره کرد، اجازه گرفتیم و از اتاق بیرون آمدیم. دلتنگ و پکر، در کنار خاکریز ایستاده بودیم. دو نفر از آنها بیرون آمدند و با پرسوجو درباره نام، نشان و محل اعزام، متوجه مبدا اعزام ما شدند.
به محض اینکه گفتیم از الشتر اعزام شدهایم، یکی از آنها که بزرگتر به نظر میرسید، با شوق بسیار گفت:
«خدا ایمیش الشترییم!
وای خدا؛ ما هم الشتری هستیم!)
دست در گردن هم انداختیم؛ تا نفس داشتیم همدیگر را ماچ کردیم. آنها هم دلتنگتر از ما بودند؛ بغضها ترکید و اشکها جاری شد. گریه کردن، به مرز نالیدن و فریاد کشیدن رسیده بود. همان که بزرگتر به نظر میرسید، گفت:
«مالتو آباد! بَسه دی؛ شهید بیمُو!»
(منزل شما آباد، بس کنید؛ شهید شدیم!)
نام او پاپی علی کاکولوند و آن دیگری صادق امیری بود؛ هر دو بسیجی و اهل الشتر بودند. ما سه نفر کوتاه آمدیم، اما صادق ولکن نبود و گریهاش بند نمیآمد.
بعدها چند بار صادق را در الشتر دیدم؛ شکر خدا اوضاعش خوب بود، اما متأسفانه در تمام این سالها، از پاپی علی خبری حاصل نکردم.
الشتر دشتِ نازار و رَنگینم
نگینِ سوزِ فیروزه زَمینم
وِهارَل میلِ دیدارِ تو دیرِن
بهشتِ نیشتیاَر سایه گَرینم ۱
۱. دوبیتی لکی از نگارنده
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 Nov, 22:57
Repost from N/a
از بوسعید پرسیدند
صوفی کیست؟
گفت
آنچه در سر دارد، بنَهد و از آنچه در کف دارد، بدَهد و از آنچه بر او آید نجَهد .
@bahraam1
14 Nov, 22:55
