529
订阅者
+124 小时
+37 天
-130 天
帖子存档
جیدی ونس درباره جنگ با ایران:
«ترامپ اجازه نخواهد داد این جنگ به یک جنگ بیپایان تبدیل شود. کسانی که میخواهند این جنگ به جنگی بیپایان تبدیل شود، هرقدر میخواهند میتوانند به من حمله کنند.
ما با این تعهد وارد کارزار انتخاباتی شدیم که دیگر وارد چنین جنگهایی نشویم. به مردم آمریکا قول دادیم: دیگر خبری از جنگهای بیپایان نخواهد بود.
اجازه نخواهیم داد این جنگ به تعهدی ۱۰ تا ۱۵ ساله یا، صادقانه بگویم، حتی دو ساله تبدیل شود.
با وجود اینکه بسیاری از نومحافظهکاران و افراد زیادی میخواهند برای همیشه در آنجا بمانیم، ما برای همیشه آنجا نخواهیم ماند. چنین قولی به مردم دادهایم.»
17 11月, 12:41
📝📝📝بازگشت به افق پوپر
🔺به بهانه مجادلات قلمی-کلامی و احیاء سنتی مائوئیستی
✍️سعید حجاریان | نظریهپرداز و تحلیلگر سیاسی
🖊دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ سکه رایج بازار سیاست و اندیشه «مبارزهاندیشی» بود. ذیل این منطق و چارچوببندی عمده توش و توان فعالیتهای فکری و سیاسی معطوف به «مبارزه» و متعاقب آن «غلبه بر دیگری» بود. زمانیکه به آن راه طی شده مینگریم، ایستگاههایی را میبینیم که افراد در آن ذیل پارادایمهای تفسیری و ترجمهای به صورتبندی چگونگی مبارزه میپرداختند. مبارزان مسلمانان، به متن قرآن و برخی احادیث و روایات مراجعه میکردند و با ارائه تفسیرهای اینجهانی و متفاوت از تفسیرهای سنتی تلاش میکردند نسخه مبارزهجویانه خویش را برای آن شرایط استخراج کنند و به اجرا بگذارند.
🖊غیرمسلمانان، بهشمول مبارزان چپ و بعدها سازمان مجاهدین خلق پس از تغییر ایدئولوژی نیز تلاش میکردند با ارجاع به متون کلاسیک مارکسیستی و تئوریهای جنگ مسلحانه به بسیج نیرو و اقدام دست بزنند. آنچه در آن دوران غایب بود، تئوری «دگرپذیری» بود؛ مفهومی که نه در ساختار صُلب حاکمیت وقت بهرسمیت شناخته میشد و نه در دستگاه تحلیلی نیروهای انقلابی جایی داشت. لاجرم برآیند نیروها رخداد انقلاب ۵۷ را، که سنتزی از سنت اسلام سیاسی و مبارزه مسلحانه بود، پدید آورد.
🖊تصور و انتظار نابجایی بود که انرژیهای آزاد شده از آن رخداد، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، یکباره از سنت گفتمانی و راهطیشده خویش دست بشویند و «دگرپذیری» را بر «تغلیب» رجحان دهند. لاجرم تئوریهایی که فیالجمله «انقلاب مستمر» و «انقلاب در انقلاب» و همچنین «انقلاب فرهنگی» را تجویز میکردند، یکی پس از دیگری به میدان اندیشه و سیاست آمدند تا به تصفیه و خالصسازی فضا بپردازند؛ گویی، همزمان با تولد حاکمیت سیاسی نوپا سنتی جدید زاده شده بود.
🖊ردپای این سنت، بهطور خاص در منطق انقلاب مائوئیستی تجلی پیدا میکرد. منطقی که تضادهای فکری را بهمثابه «تضادهای خصمانه و آشتیناپذیر» فهم میکرد و نقد را به جنگی وجودی تبدیل میساخت. اگر مائو استراتژی نظامیِ «تسخیر روستاها و سپس محاصره شهرها» را در پیش گرفته بود، نسخه بومیشده آن سودای تسخیر گامبهگام خردهگفتمانها، هدم فضاهای بینابینی و سرانجام برساختن تکصدایی مطلق را در سر داشت. در این منظومه، «دیگری» پدیدهای نبود که بتوان با او از موضع برابر به گفتوگو نشست بلکه مانعی بود که باید زدوده میشد.
17 11月, 12:38
تنگه هرمز؛ جغرافیایی که تسلیم نمیشود
در جدال تهران-واشنگتن، تنگه هرمز از یک گذرگاه به کانون اصلی رویارویی ارادهها تبدیل شده است. استراتژی آمریکا بر یک تناقض استوار است: محاصره دریایی و محروم کردن تهران از مزایای ژئوپلیتیک خلیج فارس، بدون اختلال در جریان انرژی و تجارت جهانی.
ولی چگونه میتوان مهمترین کشور ساحلی این پهنه آبی را از معادلات امنیتی آن حذف کرد و انتظار داشت همچنان امن بماند؟
تنگه هرمز تنها نقطه گذر نفتکشها نیست؛ بلکه کانون پیوند خلیج فارس به آبهای آزاد و شریان حیاتی صادرات انرژی عربستان، عراق، کویت، قطر و امارات است. همین وابستگی ساختاری، قدرتی نامتقارن در اختیار تهران قرار میدهد؛ به گونه ای که بدون بستن کامل تنگه، با افزایش ریسک کشتیرانی، بیمه، گرانی تردد و سرمایهگذاری، میتواند هزینههای بینالمللی محاصره را بالا ببرد. با این حال بستن مستمر تنگه در عمل بسیار دشوارتر از تهدید آن است و خود جمهوری اسلامی نیز بهدلیل وابستگی تجاری و صادراتیاش به این آبراه، از اختلال کامل آسیب میبیند.
این اهرم دو لبه است. اختلال پایدار در تردد دریایی، بیش از آنکه تنها آمریکا را هدف بگیرد، اقتصاد کشورهای منطقه و درآمدهای نفتی تهران را نیز آسیبپذیر میکند و قدرتهای مصرفکننده انرژی و دریایی را به ائتلافی برای تأمین امنیت کشتیرانی میکشاند. خطوط لوله جایگزین هرچند ظرفیت محدودی دارند، اما در میانمدت بخشی از فشار را تعدیل میکنند.
بنابراین مسئله اصلی نه بستن یا باز نگه داشتن تنگه، بلکه تعیین قواعد قدرت و محاسبات بازدارندگی در آن است. واشنگتن میخواهد آزادی کشتیرانی را از اراده تهران مستقل کند؛ تهران میخواهد ثابت کند امنیت این آبراه بدون لحاظ کردن جایگاه ژئوپلیتیک ایران پایدار نخواهد بود. هر دو طرف ترجیح میدهند در منطقه خاکستری افزایش هزینه بازی کنند تا از آستانه جنگ تمامعیار عبور کنند.
این همان معمای هرمز است: آمریکا میتواند بر دریا مسلط شود، ولی آیا میتواند جغرافیا را بدون تحمیل جنگ بزرگ از معادله قدرت حذف کند؟ این پرسشی نیست که پاسخش طولانی مدت بماند.
✍یدالله_کریمی_پور
17 11月, 12:36
مردی که سایهاش را تعقیب میکرد
روزی مردی نزد استاد ذن آمد و گفت:
«استاد، من سالهاست در جستوجوی آرامشم. هر جا میروم، ذهنم را با خودم میبرم. وقتی تنها هستم، افکارم رهایم نمیکنند؛ وقتی میان مردمم، نگران قضاوت آنها هستم. حتی وقتی سکوت میکنم، درونم غوغاست. چگونه میتوانم از این ذهن رها شوم؟»
استاد چیزی نگفت. از جا برخاست، مرد را به حیاط برد و گفت:
«کمی راه برو.»
مرد شروع به راه رفتن کرد. استاد به سایهای که روی زمین افتاده بود اشاره کرد و گفت:
«سایهات را ببین.»
مرد گفت: «میبینم.»
استاد گفت: «سعی کن از آن فرار کنی.»
مرد با تعجب شروع به دویدن کرد. هرچه سریعتر میدوید، سایه نیز همراهش حرکت میکرد.
خسته و نفسزنان ایستاد و گفت:
«استاد، نمیتوانم از سایهام فرار کنم!»
استاد لبخندی زد و گفت:
«پس چرا از ابتدا میدویدی؟ کافی بود زیر سایه درخت بایستی.» و سایه ات محو شود!
مرد به درخت نگاه کرد و لحظهای سکوت کرد.
استاد ادامه داد:
«تو نیز همین کار را با ذهنت میکنی. با افکارت میجنگی، از آنها فرار میکنی و میخواهی نابودشان کنی. اما هرچه بیشتر با آنها درگیر شوی، بیشتر در دامشان میافتی.
آرامش از شکست دادن ذهن به دست نمیآید؛ گاهی کافی است دیگر دنبال آن نروی.»
مرد پرسید:
«یعنی باید ذهنم را متوقف کنم؟»
استاد پاسخ داد:
«نه. فقط دیگر مجبور نیستی دنبال هر چیزی که در ذهنت ظاهر میشود، راه بیفتی.»
17 11月, 11:45
📛نابلدی علیرضا دبیر و ضعف او در دیپلماسی ورزشی، باعث ناداوری علیه ایران شد / با این سطح از دانایی او به درد ریاست کمیته ملی المپیک نمیخورد
روزنامه اطلاعات نوشت:
⚪️اعتراضات خارج از چهارچوب علیرضا دبیر و ضعف او در دیپلماسی ورزشی، عامل اصلی ناداوریهای تنبیهی علیه آزادکاران ایران در مسابقات جهانی قزاقستان بود.
⚪️ اتفاقی که نشان میدهد عدم تمایل وی به نامزدی ریاست کمیته ملی المپیک به سود جایگاه بینالمللی ورزش کشور بوده است.
⚪️شاید بعضی اقدامات، سخنها، ادعاها و رفتارهای خاص در داخل کشور پیامدهای نداشته باشد ولی همان حرفها و اقدامات در سطح بینالملل میتواند به جایگاه جهانی ورزش لطمه وارد کند و با ناداوریهای مغرضانه و تنبیهی، حق ورزشکاران ضایع شود.
⚪️به همین دلیل با توجه به نا آشنایی رئیس فدراسیون کشتی با دیپلماسی ورزشی و لزوم حفظ و حتی ارتقای جایگاه ورزش کشور در سطح بینالملل، از وی بابت قبول نکردن این پست تشکر میکنیم و امیدواریم که اتفاقات مسابقات جهانی قزاقستان تجربهای باشد برای عدم تکرار رفتارهای مشابه در مسابقات آتی.
16 11月, 14:56
مولانا شمس را گفت:
چه شده به آرامش رسیدی؟!
شمس پاسخ داد:
وعده براین شد که خودم را آرام کنم،
نه جهان اطرافم را....
اما معجزه شد
و جهان اطراف نیز آرام گشت.
شبتون در آرامش خیال✨✨✨
🦋🌸🌸🦋
15 11月, 13:58
Repost from 🌸سراب ياس🌸
میخوای محبت کنی
زود باش!
میخوای بخشش کنی
زود باش!
میخوای سفر بری
زود باش!
میخوای کسب و کار
راه بندازی
زود باش!
میخوای درس بخونی
زود باش!
میخوای
خانواده تشکیل بدی
زود باش!
میخوای دیگه گناه نکنی
زود باش ...... چون
خیلی زود دیر میشه!
یهو به خودت میای
میبینی بهت میگن
بخواب میریم اونور!
14 11月, 23:22
💢*دعای مکارم الاخلاق امام سجاد علیهالسلام (۲۴):*
✨اللَّهُمَّ فَأَطْلِبْنِي بِقُدْرَتِكَ مَا أَطْلُبُ، وَ أَجِرْنِي بِعِزَّتِكَ مِمَّا أَرْهَبُ.
✨خدایا! آنچه را میطلبم، به قدرتت برایم فراهم کن؛ و از آنچه میترسم، به عزّتت پناهم ده.
🔰صحیفه سجادیه: دعای بیستم
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
سلام؛ صبحتان بخیر و امید
14 11月, 23:16
💢*جنگ علیه ایران با شکست راهبرد سیاسی و رسانهای مواجه شد - ایسنا*
معاون همکاریهای فرهنگی مرکز دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در گفتوگو با ایسنا، در تحلیل ابعاد سیاسی، امنیتی و رسانهای جنگ علیه ایران و پیامدهای آن، اظهار کرد: این جنگ را باید فراتر از یک رویارویی نظامی و در چارچوب شکست یک راهبرد سیاسی، امنیتی و رسانهای تحلیل کرد؛ راهبردی که تصور میکرد ترکیب قدرت نظامی آمریکا، برتری تکنولوژیکی رژیم اسرائیل، عملیات روانی و تحریک شکافهای فرهنگی و اجتماعی میتواند اراده یک ملت را درهم بشکند.
وی با اشاره به اهمیت بررسی این تحولات از منظر نظریههای روابط بینالملل افزود: برای فهم ابعاد این تحولات، بازخوانی دیدگاه سه اندیشمند برجسته روابط بینالملل، جان مرشایمر، ساموئل هانتینگتون و جوزف نای، اهمیت ویژهای دارد.
14 11月, 23:14
✔️از استثناگرایی آمریکایی تا حاکمیت شمشیر؛ تاملی در سخنرانی روبیو
✍🏼سهند ایرانمهر
سخنرانی اخیر مارکو روبیو در انجمن فدرالیست، مجموعهای از تناقضهای بنیادین و در عینحال خطرناک برای نظم پس از جنگ جهانگیر دوم را پیش روی جهان قرار میدهد. او که درهمایش سالانه انجمن فدرالیست با عنوان معنادار«۲۵۰ سال استثناگرایی آمریکایی» سخن میگفت در حالیکه بر تمامیتخواهی، جهانیگرایی، تفکر چپ و منطق طغیانگر گریزان از قانون تاخت، عملا رویکرد آمریکا را تاسی از منطق همین رویکردها معرفی کرد.
نخست، روبیو از زندهبودن روح مارکس و نفوذ چپ در دانشگاهها، رسانهها و نهادهای فرهنگی شکایت میکند؛ اما در توضیح سازوکار قدرت، خود به منطقی نزدیک میشود که آنتونیو گرامشی صورتبندی کرده بود. گرامشی بر این باور بود که قدرت را نباید به تصرف دولت و ابزارهای اجبار تقلیل داد. قدرت، پیش از آنکه فرمان براند، باید در دلها و ذهنها خانه کند و چنان در باور و عادت عمومی رسوخ کند که مردم آن را نه تحمیل اراده، بلکه امری طبیعی و بدیهی بپندارند. از همین رو مدرسه و دانشگاه و رسانه و فرهنگ، ساحت همآوردی سیاسیاند.
روبیو روشن نمیکند که اگر چپ با نفوذ در این نهادها در پی تثبیت جهانبینی خویش است و این کار سلطه ایدئولوژیک به معنای زندهبودن روح مارکس است، چرا تلاش محافظهکارانی چون او برای به دست گرفتن همین نهادها، سلطه ایدئولوژیک نیست و نامش بازپسگیری مشروع قدرت است؟
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند
بانگ و فریاد براری که مسلمانی نیست!
به عبارت دیگر، روبیو با زبان بیزبانی میگوید با اصل نفوذ فرهنگی و هژمونی مخالف نیست؛ بلکه مهم این است که به قول مقالات شمس، در باب حرمت و حلیت شراب: «که خورد؟»
ناسازگاری دوم در نسبت او با قانون و حاکمیت ملی آشکار میشود. روبیو از استقلال ملتها در برابر نهادهای فراملی دفاع میکند، اما حاکمیت ملی برای آمریکا حقی بنیادین است و دیگر کشورها باید آن را در چارچوب نظمی بپذیرند که آمریکا در تعریف و تحمیل آن سهمی اساسی برای خود قائل است. این سخن به اندیشه کارل اشمیت، فیلسوف نزدیک به جریان فاشیستی، قرابت پیدا میکند؛ او حاکمیت را در توانایی تصمیمگیری درباره وضعیت استثنایی میدید. در چنین نگاهی، حاکم کسی است که در لحظه بحران میتواند تصمیم بگیرد کدام قاعده معتبر است و کجا باید آن را کنار گذاشت.
ناسازگاری سوم در نسبت روبیو با جهانیگرایی است. او نظم جهانی و نهادهای بینالمللی را به نام استقلال ملتها نقد میکند، اما برای آمریکا شأن رهبری جهانی قائل است. جهانیگرایی تا آنجا پذیرفتنی است که اراده آمریکا را بازتاب دهد؛ اما اگر دیگران بخواهند در تعیین قواعد جهان سهمی مستقل و برابر داشته باشند، ناگهان به تهدیدی علیه حاکمیت ملی تبدیل میشود.
تأملبرانگیزترین فراز سخنرانی روبیو آنجا بود که به نقل از پومپه، سیاستمدار رومی، گفت: «برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون نقلقول نکنید.» قبول این منطق تمایزی با منطق جنگل ندارد و تمایز میان آمریکا و گروههای تکفیری و تروریستی را عملاً از میان میبرد؛ با این تفاوت که داعش به نام شریعت و خلافت سخن میگفت و روبیو به نام امنیت ملی و استثناگرایی آمریکایی.
جالبترین بخش سخنان روبیواما روی برتافتن از الگوی کلاسیک جمهوریخواهی است که ابتنای بر بازار آزاد به شکل مطلق آن داشت. روبیو میگوید:« بازار آزاد را پرستش نمیکند و معتقد است بازار باید در خدمت انسان باشد و نه بالعکس» لُب سخن او این است که بازار آزاد باید با منافع ملی سازگار باشد و امنیت زنجیره تامین بخشی از امنیت ملی است پس لاجرم او در حال دفاع از ملیگرایی اقتصادی است.
اما چه چیزی این مجموعه شترگاوپلنگ را در سخنان وزیر خارجه آمریکا سبب شده است؟ روبیو به وضوح چشم به انتخابات بعدی و جلب رأی جمهوریخواهان دارد؛ جمهوریخواهانی که به قول سعدی «پراکندگان مجموع»اند: هم محافظهکار سنتی در میانشان هست، هم ملیگرای ترامپیست، هم مخالف جهانیسازی و هم نخبه محافظهکار. پس لامحاله باید از تاریخ آمریکا چیزهایی را دستچین کرد، از عظمت تاریخی آن گفت، بر مارکس تاخت و همزمان از اقتصاد ملیگرا دفاع کرد. با این همه، میداند سخن گفتن از تحولات روز در سایه شکست سنگین جمهوریخواهان به صلاح نیست. در نتیجه میدان بحث را به ماهیت ملت، منشأ مشروعیت و بازخوانی متناقض مبانی بنیادین دولت در آمریکا میبرد. نتیجه، تعبیر آن مرد فرزانهای است که چون اشعار دزدی را بر او خواندند، گفت: چون شتران دزدیده شده کاروانی را ماند که چون رسن از آنها برگیرند، هرکدام رو به سوی قبیله خود کنند!
14 11月, 23:07
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_هفتم
گردانهای محور بوکان با گردانهای پیاده متفاوت بودند؛ هر گردان از یک مقر مرکزی و چندین پایگاه تشکیل میشد که معمولاً بر فراز بلندیهای اطراف روستاها مستقر بودند و هر چند پایگاه، یک گروهان را شکل میدادند. البته کارکرد و مأموریت آنها نیز با دیگران تفاوت داشت؛ موضوعی که بعدها، پس از دومین اعزام و پیوستنم به تیپ مستقل ۵۷ ابوالفضل (گردان کمیل)، بیشتر برایم روشن شد.
یک هفته از ورودمان به پایگاه گذشته بود که خودروی لندکروزی وارد مقر شد. پاسدار محمدکرم الهی که شوهر خالهام بود، از خودرو پیاده شد؛ او فرمانده گروهان ما بود. با دیدن من، تعجب کرد و مرا با گرمی در آغوش گرفت. من نیز از دیدنش بسیار شادمان شدم. بازدیدی از اتاقها، سنگرها، محوطه و پیرامون پایگاه داشت، فهرستی از مایحتاج و کمبودها تهیه کرد و توصیههای لازم را به مسئول پایگاه و دیگران کرد و از آنها خواست که بیشتر هوای من و فیروز را داشته باشند. پس از نیمساعتی، خداحافظی کرد و رفت.
ناهار و شام را از مرکز گردان دریافت میکردیم و هر روز به نوبت، دو نفر مسئول این کار بودیم که معمولاً من و فیروز با هم بودیم. علاوه بر جاده اصلی، دو راه میانبر نیز وجود داشت، یکی مسیر «مالرو» که با قاطر طی میشد و دیگری مسیری سنگلاخی با شیبی تند که از میان صخرهها میگذشت؛ راهی دشوار و نفسگیر اما کوتاهتر.
آب را از چشمهای در فاصله حدوداً هزار متری پایگاه، در پهنه همواری پایین تپه، تأمین میکردیم؛ منبعی فلزی با ظرفیت چندصد لیتر که معمولاً هفتهای یکبار، با استفاده از دبههای بیستلیتری، آن را از زلالِ چشمه سرشار میکردیم. پر کردن آن، نصف روز طول میکشید.
قاطر، همراه و کمککار خوبی برای ما بود، اما پس از گذشت یک ماه و نیم، بر اثر سهلانگاری، آن را از دست دادیم. یک روز صبح، با حالتی پریشان از پایگاه بیرون زد و دیگر بازنگشت؛ هرچه در آن حوالی جستجو کردیم، بیثمر بود. کار تأمین کاه و علوفه قاطر بر عهده من و فیروز بود؛ هر بار به روستا میرفتیم و از اهالی، مقداری کاه میگرفتیم تا آذوقه چند روز را تأمین کنیم.
با توجه به شباهتهای محیطی منطقه با محل زندگی خودمان، خیلی زود با آنجا مأنوس شدیم. به خاطر قرابت زبان لکی و کردی، بیش از دیگران با اهالی خورخوره پیوندی عاطفی و صمیمانه برقرار کردیم؛ هرچند طبق دستور و تأکید فرماندهان، باید از برقراری ارتباط نزدیک با آنها اجتناب میکردیم، اما ما جسورانه با آنها مینشستیم و گپ میزدیم.
هر بار که برای تهیه غذا یا استحمام به مرکز گردان میرفتیم، در مسیر، مدتی را نزد اهالی روستا، مینشستیم و احوالپرسی میکردیم. گاهی نزد «کاک فتاح»، تنها مغازهدار ده، میرفتیم و چای مینوشیدیم. در آن دوران، چای خارجی چندان فراگیر نبود و منطقه ما معمولاً از چای کوپنی استفاده میکرد که چندان کیفیت نداشت، اما کاک فتاح چای خارجی دم میکرد و من که عاشق چای داغ و غلیظ با حبههای درشت قند بودم، از آن لذت میبردم. (در میان خودمان بماند، من و فیروز، تازه شروع به کشیدن سیگار کرده بودیم.)
قیمت هر بسته سیگارِ ویژه و بدون فیلتر «اشنو»، پنجتومان؛ زر هفتتومان و تیر ده تکتومان بود.
آسمان خیلی زود دست به کار شد؛ آذر نیامده بود که آبان را خیس از باران کرد. بوی خاک بارانخوردهی تپه، صدای زنگوله گلهها و قدقد مرغ و بوقلمونهای چاق و چلهی آبادی، همگی بر جان و دل مینشستند و احساس را به سماع وا میداشتند؛ و البته، خیال مرا هم هوایی میکردند!
دلتنگی برای ولایت، اهالی و خانواده، گاه رهاییناپذیر بود. به داخل اتاق میآمدم و پیراهن پدرم را که هنگام رفتن به جبهه پوشیده بود، از میان اندک وسایلم بیرون میآوردم؛ نگاهش میکردم و میبویدم. هر بار با لمس آن پیراهن سرمهای، احساس تازهای در من زنده میشد. غیرتم گل میکرد و بر ماندن و تاب آوردن مصمم میشدم. با خود میگفتم:
«باید ماند؛ باید رنج و مشقت را به جان خرید و از کیان و ملکِ آبا و اجدادی خویش دفاع کرد. باید اینجا پاسبانی کرد تا پدرم آسوده کار کند، مادرم با آرامش نان بپزد و شیر بدوشد و خواهر و برادران کوچکترم را شادمانه راهی مدرسه کند تا درس بخوانند. اگر لازم باشد، باید جان داد برای وطن تا بماند برای هموطن!»
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 11月, 22:58
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_ششم
دل که تنگ میشود و اندرون را اندوه میگیرد، چارهای نیست جز گشودن دهلیزی برای ریختن اشک؛ چرا که گریستن، همچون ریختن آبی بر آتش است که گدازانی درون را فرو مینشاند.
وقتی بغضها ترکیدند، نفسهای حبسشده رها گشت و بارِ بر دوشمان سبکتر شد. آبی به صورت زدیم و به اتاق بازگشتیم. عادل بلوخ کانی، مسئول پایگاه، از یونس خواست تا دفتر و دستکها را که در اتاق بیسیم بود، بیاورد؛ چرا که لوحه نگهبانی باید تغییر میکرد و دو نفر به نیروها افزوده شده بود.
نگهبانی شب از ساعت شش غروب آغاز و تا شش صبح ادامه داشت؛ هر نوبت، دو نفر وظیفه پاسبانی را بر عهده داشتند و در روز، تنها یک نفر نوبت نگهبانی میگرفت. دشمن، نامرد بود و شب و روز را نمیشناخت؛ اگر مجالی مییافت، بر پیر و جوان رحم نمیکرد؛ میکشت، سر میبرید و میسوزاند…
با وجود کمبود نیرو، هر یک از ما باید هر شب سه ساعت و هر روز یک ساعت نگهبانی میدادیم. از ساعت شش غروب تا ساعت نه، نوبت پاسداری من بود و نوبت فیروز نیز از ساعت نه تا دوازده شب تعیین شده بود. نیمساعت به آغاز کشیکمان رسیده بود؛ مسئول پایگاه از من خواست تا اسلحه کلاشینکف را امتحان کنم. دو سه گلوله بیهدف در هوا شلیک کردم؛ خوشبختانه مشکلی در سلاح نبود.
با اینکه بدون هیچگونه آموزش نظامی اعزام شده بودم، اما سابقه درخشانی در تیراندازی داشتم. کلاس اول ابتدایی که بودم، پدرم اسلحه خفیفی تهیه کرده بود که به «یکشنگی»۱ معروف بود و بیشتر به فندکِ اشتعالِ اجاقگازهای امروزی شباهت داشت. با اصرار از او خواستم، اجازه دهد یک گلوله شلیک کنم. در میان درِ اتاق گلی نشستم و پدرم یک حلب خالی هفدهکیلویی روغن نباتی را در فاصله سه متری بهعنوان نشان در ایوان خانه قرار داد. در حالی که چشمانم را بسته بودم، ماشه را کشیدم؛ از قضا گلوله به هدف اصابت کرد. مدتها آن حلبِ سوراخشده را بر ستون چوبی ایوان نصب کرده بودم تا دیگران شاهکار من را تماشا کنند.
در سنگر مستقر شدم. پاسبخش آمد و آنچه را لازم بود، گوشزد کرد؛ باید چهارچشمی مراقب میبودم. مقر گردان و منازل روستا در پاییندست ما قرار داشتند. از دور، نورِ کمرمق لامپهای مقر گردان که با موتور برق روشن میشدند، و نورِ ضعیف فانوسها و گردسوزهای روستا از پنجرهها چشمنواز بود.
پاسبخش چند بار برای سرکشی آمد. فیروز نیز برایم چای داغ آورد؛ او میدانست که من چای را داغ، غلیظ و با حبههای درشت قند دوست دارم. سه ساعت را با هوشیاری سپری کردم. پس از اتمام نگهبانی، اگرچه احساس خوشایندی داشتم، اما دلتنگی برای خانواده و آبادی، همچنان بر روانم سنگینی میکرد.
۱. فشنگ
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 11月, 22:57
🥚🖌#فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_پنجم
پیش از آنکه نیروهای لرستان به منطقه وارد شوند و محور بوکان را تحویل بگیرند، نیروهای استانهای آذربایجان غربی و شرقی در محل استقرار داشته بودند؛ در آن زمان هنوز استان اردبیل تشکیل نشده بود.
موسی قاسمی فرمانده گردان دستغیب شده بود. چند پاسدار الشتری نیز همکار او بودند.
محمدکرم محمدی که در سال گذشته، دبیر زیست ما در دبیرستان امام خمینی الشتر بود و بعدها فرماندار شهرستانهای کوهدشت، ورامین و شاهرود شد، به عنوان بسیجی در آنجا حضور داشت. در فصل امتحانات، از رزمندگانی که دانشآموز بودند، امتحان میگرفتند و نمراتشان را به آموزش و پرورش محل تحصیلشان ارسال میکردند؛ اتفاقاً مدتی بعد، زمانی که امتحانات ثلث اول فرا رسید، از من خواستند تا در امتحانات شرکت کنم، اما من کوتاهی کردم.
آفتاب بالا آمده بود که ما را برای اعزام به پایگاههای مختلف، در محوطه مقر به صف کردند.
موسی قاسمی به ما خوشآمد گفت و وظایف، مسئولیتها، نکات امنیتی، شرایط منطقه و حساسیت اوضاع را برایمان تشریح کرد و توضیح داد.
نوبت به تقسیم نیروها رسید؛ آنها را در گروههای شش، پنج، چهار، سه و دو نفره جدا میکردند، نامها را یادداشت میکردند، سوار بر خودرو میکردند و به پایگاه مقصد میفرستادند. من و فیروز را با هم سوار بر یک لندکروز کردند و از مقر خارج شدیم. روستای خورخوره در میان درهای واقع شده بود که تپههای نسبتاً بلندی از هر سو آن را احاطه کرده بودند.
از میان روستا گذشتیم؛ مسیری باریک و پیچدرپیچ که از کمرکش کوه میگذشت و به سمت بالای تپه بالا میرفت را در پیش گرفتیم.
کمتر از بیست دقیقه گذشته بود که به بالای تپهای رسیدیم که کاملاً بر روستای خورخوره و مقر گردان مشرف و به «پایگاه رابط خورخوره» معروف بود.
مقر در بلندای تپه بنا شده بود؛ شامل دو اتاق با عرض دو و نیم متر و طول چهار متر که با یک راهروی باریک از هم جدا شده بودند. اتاقها از بلوک ساخته شده و سقفی شیروانی داشتند؛ از آنجا که کف اتاقها مرطوب بود، لایهای بلوک روی زمین قرار داده و با پتو فرش کرده بودند. اطراف اتاقها با خاکریزی به ارتفاع سه متر بالا آمده بود.
در ورودی، یک سنگر نگهبانی قرار داشت و در اطراف آن و بر روی خاکریز، دو سنگر با استفاده از کیسههای پر از خاک و گودالهای حفر شده، ساخته بودند.
ما را تحویل مسئول پایگاه، عادل بلوخ کانی؛ سرباز وظیفهای از خوی (آذربایجان غربی)، دادند.
وارد اتاق شدیم. نیروهایی که مجموعاً نه نفر بودند، به ما خوشآمد گفتند و در کنارمان نشستند.
اسامی نیروها:
۱. عادل بلوخ کانی (سرباز وظیفه، اهل خوی)
۲. حسن صالحی (سرباز، اهل نقده)
۳. حمزه حسینآبادی (سرباز، اهل کنگاور)
۴. موسی (سرباز، اهل زنجان)
۵. رمضان (سرباز، اهل بیجار)
۶. محمود (سرباز، اهل کرمان)
۷. یونس (بیسیمچی پایگاه، اهل آذربایجان)
۸. پاپی علی کاکولوند (بسیجی، اهل الشتر)
۹. صادق امیری (بسیجی، اهل الشتر)
آنها با زبان آذری صحبت میکردند؛ من و فیروز نیز در گوشهای کز کرده بودیم و نظارهگر بودیم. نیمساعتی گذشت؛ فیروز به من اشاره کرد، اجازه گرفتیم و از اتاق بیرون آمدیم. دلتنگ و پکر، در کنار خاکریز ایستاده بودیم. دو نفر از آنها بیرون آمدند و با پرسوجو درباره نام، نشان و محل اعزام، متوجه مبدا اعزام ما شدند.
به محض اینکه گفتیم از الشتر اعزام شدهایم، یکی از آنها که بزرگتر به نظر میرسید، با شوق بسیار گفت:
«خدا ایمیش الشترییم!
وای خدا؛ ما هم الشتری هستیم!)
دست در گردن هم انداختیم؛ تا نفس داشتیم همدیگر را ماچ کردیم. آنها هم دلتنگتر از ما بودند؛ بغضها ترکید و اشکها جاری شد. گریه کردن، به مرز نالیدن و فریاد کشیدن رسیده بود. همان که بزرگتر به نظر میرسید، گفت:
«مالتو آباد! بَسه دی؛ شهید بیمُو!»
(منزل شما آباد، بس کنید؛ شهید شدیم!)
نام او پاپی علی کاکولوند و آن دیگری صادق امیری بود؛ هر دو بسیجی و اهل الشتر بودند. ما سه نفر کوتاه آمدیم، اما صادق ولکن نبود و گریهاش بند نمیآمد.
بعدها چند بار صادق را در الشتر دیدم؛ شکر خدا اوضاعش خوب بود، اما متأسفانه در تمام این سالها، از پاپی علی خبری حاصل نکردم.
الشتر دشتِ نازار و رَنگینم
نگینِ سوزِ فیروزه زَمینم
وِهارَل میلِ دیدارِ تو دیرِن
بهشتِ نیشتیاَر سایه گَرینم ۱
۱. دوبیتی لکی از نگارنده
🥚ادامه دارد...
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
14 11月, 22:57
Repost from N/a
از بوسعید پرسیدند
صوفی کیست؟
گفت
آنچه در سر دارد، بنَهد و از آنچه در کف دارد، بدَهد و از آنچه بر او آید نجَهد .
@bahraam1
14 11月, 22:55
📍فاصلهی عاشقانه
(آیا گاهی دوستداشتن یعنی کمی عقبتر ایستادن؟)
✍️ #مصطفی_سلیمانی
🔻 آدمها برای نزدیکشدن به هم راههای عجیبی پیدا میکنند. یکی هر روز صبح پیام میدهد، یکی شبها منتظر صدای طرف مقابلش میماند و یکی هم آخرین بازدید واتساپ را نگاه میکند تا مطمئن شود آنطرف صفحه کسی به او فکر میکند. تلفن همراه قرار بود فاصلهها را کم کند، اما گاهی به خطکش اندازهگیری محبت تبدیل میشود: هرچه پیام بیشتر، خیالمان راحتتر! انگار عشق هم قبض دارد و باید حسابش را بررسی کنیم.
▪︎ ماجرا وقتی جالب میشود که دو نفر با دو تعریف متفاوت از دوستداشتن کنار هم قرار میگیرند. یکی دوست دارد از جزئیات روز طرف مقابل باخبر باشد؛ از ناهار تا دلیل خندههای کمترش. دیگری گاهی میخواهد خلوت کند، کتاب بخواند یا به سقف نگاه کند. اولی سکوت را نشانه کمشدن علاقه میبیند و دومی از سؤالها احساس میکند برای ورود به زندگی خودش باید مجوز بگیرد. هر دو خیال میکنند به رابطه رسیدگی میکنند.
▪︎ روانشناسان برای توضیح این رفتارها از مفهوم دلبستگی کمک میگیرند. بعضی آدمها از رهاشدن میترسند و مدام دنبال نشانههای محبت میگردند. بعضی دیگر وقتی رابطه خیلی نزدیک میشود، احساس میکنند فضای شخصیشان کوچک شده و عقب میروند. انگار یکی پنجره را باز میکند تا هوا عوض شود و دیگری از ترس سرما آن را میبندد. شناختن این تفاوتها جلوی سوءتفاهمها را میگیرد.
▪︎ دوستداشتن به کمی جا باز کردن احتیاج دارد. دو گلدان را کنار پنجره تصور کنید؛ هرکدام برای رشد به خاک و نور و فضای خودش نیاز دارد. اگر شاخههایشان را به هم گره بزنیم، رشدکردن دشوار میشود. آدمها هم دوستان، علاقهها و ساعتهای تنهایی خودشان را دارند. رابطه بخشی عزیز از زندگی است، اما تمام هوای قابل تنفس یک انسان نیست. گاهی بهترین کار این است که اجازه بدهیم هرکس به زندگی خودش برسد.
▪︎ البته هر فاصلهای نشانه بلوغ عاطفی نیست. گاهی کسی از گفتوگویی سخت فرار میکند، تلفنش را خاموش میکند و چند روز بعد با پیامی معمولی برمیگردد؛ انگار اتفاقی نیفتاده است. گاهی هم آدمی به اسم خوشبختی طرف مقابل، یکطرفه از زندگی او بیرون میرود و فرصت حرفزدن را از او میگیرد. آدمها گاهی اسم ترسیدن را فداکاری میگذارند و اسم فرارکردن را مصلحت. رفتن نشانه بزرگی عشق نیست؛ ماندن هم همیشه نشانه وفاداری نیست.
▪︎ فاصله سالم چه شکلی دارد؟ شاید از چند جمله ساده شروع شود: «امروز خستهام و کمی خلوت میخواهم» یا «بیا درباره اتفاقی که افتاده حرف بزنیم». همین جملهها جلوی حدسزدن را میگیرند. در رابطه سالم، آدمها نیازهایشان را روشن میگویند، برای هم جا باز میکنند و درباره مرزهایشان به توافق میرسند. اگر تلاش دوطرفه بینتیجه بماند و رابطه به جایی برای ترس و فرسودگی تبدیل شود، فاصلهگرفتن راهی برای مراقبت از خود است.
▪︎ اگر بفهمیم حضور ما در زندگی کسی آرامش او را گرفته است، چه میکنیم؟ پذیرفتنش آسان نیست. خاطرههای مشترک و عادتهای کوچک، مثل وسایل یک خانه قدیمیاند؛ دلکندن از هرکدام زمان میبرد. حتی اگر بدانیم ادامه رابطه به هر دو آسیب میزند، ممکن است دلمان برای همان آدم تنگ شود. دلتنگی نشانه اشتباهبودن تصمیم نیست؛ گاهی یعنی چیزی برایمان ارزش داشته و حالا جای خالیاش را حس میکنیم.
▪︎ به گمانم عشق شبیه راهرفتن دو نفر در مسیر است. گاهی دست هم را میگیرند و گاهی یکی آهستهتر قدم برمیدارد. مهم این است هر دو با میل خودشان در مسیر باشند. گرفتن دست کسی وقتی زیباست که انگشتانش با خواست خودش دور دست تو حلقه شده باشند. شاید بلوغ عاطفی از همینجا شروع شود: بفهمیم دوستداشتن، مالکشدن نیست؛ مراقبتکردن و بهرسمیتشناختن حق انتخاب دیگری است. گاهی باید نزدیک شد، گاهی فرصت داد و گاهی کنار کشید. فاصله هم میتواند بخشی از دوستداشتن باشد؛ به شرط آنکه صداقت و احترام در آن زنده بمانند.
☘❤️
14 11月, 22:50
نکته مهم، تمایز میان دولتهای جنگطلب و ملتهای آنهاست. جوامع آمریکا و اروپا یکپارچه نیستند و بخشهایی از افکار عمومی و حتی جامعه یهودیان جهان با جنگ و کشتار غیرنظامیان مخالفاند. ایران میتواند با تکیه بر زبان صلح، حقوق بشر، استقلال ملتها و امنیت مشترک، زمینه ارتباط با این ظرفیتها را فراهم کند.
همچنین ارائه ابتکارهای عملی برای امنیت جمعی خلیج فارس و کاهش تنشهای منطقهای میتواند تصویر ایران را به کنشگری برخوردار از ظرفیت همکاری و دیپلماسی ارتقا دهد.
🔻*جمعبندی؛ پیروزی در میدان افکار عمومی*
واقعیت راهبردی این است که شکست یک پروژه جنگی زمانی کامل میشود که هزینه تکرار آن در محاسبات سیاسی، اقتصادی، اخلاقی و بینالمللی افزایش یابد.
امروز فرصت ایران، تبدیل مقاومت به دیپلماسی، همبستگی به سرمایه اجتماعی، و مظلومیت قربانیان به مطالبهای جهانی برای عدالت است. این مسیر نه با تبلیغات متقابل و تشدید شکافهای تمدنی، بلکه با عقلانیت، مستندسازی، گفتوگو و رفتار مسئولانه امکانپذیر خواهد بود.
شاید مهمترین پیامد راهبردی این جنگ آن باشد که پروژه منزویسازی ایران، در صورت بهرهگیری هوشمندانه از فرصتهای پیشآمده، میتواند به فرصتی برای شکستن انزوای تحمیلی و بازتعریف جایگاه ایران در افکار عمومی جهان تبدیل شود. این همان نقطهای است که شکست جریان جنگطلب میتواند به پیروزی دیپلماسی و قدرت نرم ایران بینجامد؛ زیرا قدرت نظامی ممکن است مانع شکست در میدان نبرد شود، اما این قدرت نرم است که میتواند اعتماد، اعتبار و نفوذ پایدار بینالمللی ایجاد کند.
▪️
13 11月, 15:06
💢*ناکامی راهبرد تجاوز و هزینه انتخاباتی جنگ در آمریکا؛ فرصت تاریخی ایران برای بازسازی قدرت نرم و تقویت دیپلماسی عمومی*
✍️علیرضا هدایتپور؛ معاون همکاریهای فرهنگی مرکز دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه
جنگ علیه ایران را باید فراتر از یک رویارویی نظامی، در چارچوب شکست یک راهبرد سیاسی، امنیتی و رسانهای تحلیل کرد؛ راهبردی که تصور میکرد ترکیب قدرت نظامی آمریکا، برتری تکنولوژیکی رژیم اسرائیل، عملیات روانی و تحریک شکافهای فرهنگی و اجتماعی میتواند اراده یک ملت را درهم بشکند.
برای فهم ابعاد این تحولات، بازخوانی دیدگاه سه اندیشمند برجسته روابط بینالملل، جان مرشایمر، ساموئل هانتینگتون و جوزف نای، اهمیت ویژهای دارد.
🔻*مرشایمر؛ تعارض منافع ملی و منطق قدرت*
«جان جوزف مرشایمر» (John J. Mearsheimer) نظریهپرداز برجسته روابط بینالملل، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو و از مهمترین نمایندگان مکتب واقعگرایی در سیاست جهان، معتقد است سیاست بینالملل اساساً عرصه رقابت قدرتهای بزرگ برای تأمین امنیت و افزایش نفوذ است. او سالهاست هشدار میدهد که منافع راهبردی آمریکا و اسرائیل لزوماً یکسان نیست و حمایت بیقیدوشرط واشنگتن از تلآویو میتواند آمریکا را درگیر بحرانهایی کند که فقط اولویتهای سیاسی و امنیتی اسرائیل آنها را رقم میزند. از این منظر، جنگ علیه ایران را میتوان نمونهای از تعارض میان منطق منافع ملی آمریکا و محاسبات جنگطلبانه جریانهای حامی اسرائیل دانست.
🔻*هانتینگتون؛ خطر تبدیل اختلاف سیاسی به تقابل تمدنی*
«ساموئل هانتینگتون» (Samuel P. Huntington) نظریهپرداز سیاسی و روابط بینالملل، استاد دانشگاه هاروارد و صاحب نظریه «برخورد تمدنها» (Clash of Civilization)، معتقد بود هویتهای فرهنگی و مذهبی در دوران پس از جنگ سرد نقش مهمی در شکلدهی به منازعات جهانی خواهند داشت. اگرچه نظریه او اساساً چارچوبی تحلیلی بود، تبدیل قرائتهای تقابلی از آن به دستورکار سیاسی میتواند اختلافات ژئوپلیتیک را به دشمنیهای هویتی و تمدنی تبدیل کند. چنین رویکردی نهتنها امکان گفتوگو را کاهش میدهد، بلکه میتواند زمینه مشروعیتبخشی به مداخلات نظامی را فراهم کند.
🔻*جوزف نای؛ قدرت نرم، حلقه مفقوده راهبرد ایران*
«جوزف نای» (Joseph S. Nye Jr.) از برجستهترین نظریهپردازان روابط بینالملل، استاد دانشگاه هاروارد و صاحب نظریه «قدرت نرم» (Soft Power)، برای ترسیم مسیر آینده ایران اهمیت اساسی دارد. نای معتقد است قدرت کشورها تنها در توان نظامی و اقتصادی یا ظرفیت اجبار خلاصه نمیشود؛ بلکه توانایی جذب دیگران، اقناع افکار عمومی و تأثیرگذاری بر ترجیحات ملتها نیز از منابع مهم قدرت ملی است.
از نظر او، فرهنگ، ارزشهای سیاسی و سیاست خارجی مشروع و معتبر، سه منبع اصلی قدرت نرم هستند. بنابراین، برتری نظامی لزوماً به معنای پیروزی در عرصه مشروعیت و افکار عمومی نیست. کشوری ممکن است در میدان نظامی قدرتمند باشد، اما در اثر رفتارهای مناقشهبرانگیز و آسیب به غیرنظامیان، اعتبار اخلاقی و جذابیت بینالمللی خود را از دست بدهد.
این نظریه برای ایران یک پیام راهبردی دارد: مقاومت در برابر فشار نظامی زمانی به دستاوردی پایدار تبدیل میشود که با دیپلماسی عمومی مؤثر، اعتمادسازی و رفتار هوشمندانه همراه شود.
🔻*فرسایش مشروعیت و شکست روایتهای جنگطلبانه*
هزینههای اقتصادی، مخاطرات امنیتی، پیامدهای منطقهای و واکنش افکار عمومی نشان میدهد که قدرت نظامی الزاماً توانایی تحمیل اراده سیاسی را تضمین نمیکند. همچنین، هرگونه ارزیابی درباره پیامدهای انتخاباتی جنگ در آمریکا باید بر دادههای معتبر و قابل راستیآزمایی استوار باشد.
در عرصه اخلاقی و انسانی نیز شهادت دانش آموزان مدرسه شجره طیبه میناب، دختران نوجوان سالن والیبال لامرد و ملوانان غیرمسلح کشتی دنا، در کنار سایر قربانیان غیرنظامی، ابعاد انسانی جنگ را در برابر وجدان عمومی جهان قرار داده است. احراز مستقل مسئولیت عاملان و بررسی حقوقی این وقایع میتواند زمینه پیگیری جدی نقض حقوق بشردوستانه را فراهم کند.
این تحولات روایتهای رسانهای حامی جنگ و ادعاهای اخلاقی مدافعان آن را با پرسشهای جدی مواجه میکند.
🔻*فرصت ایران؛ تبدیل مقاومت به دیپلماسی*
مهمترین فرصت پیش روی ایران، تبدیل ظرفیت همبستگی ملی و سرمایه اخلاقی ناشی از رنج قربانیان به سرمایه اجتماعی و دیپلماتیک پایدار است. در عرصه بینالمللی نیز ایران باید از دیپلماسی رسمی و رسانهای فراتر برود. گفتوگو با دانشگاهیان، رسانههای مستقل، نخبگان، هنرمندان و جنبشهای صلحطلب، انتشار اسناد معتبر درباره پیامدهای انسانی جنگ، تولید محتوای چندزبانه و ارتباط مستقیم با افکار عمومی آمریکا و اروپا میتواند ظرفیت اقناع بینالمللی کشور را افزایش دهد.
13 11月, 15:06
🥚🖌 #فرزاد_سیاهپوش
"سفر به خورخوره"
#قسمت_چهارم
سوار بر خودروها به راه افتادیم؛ چند لندکروز مسلح با دوشکا و تیربار، کاروان ما را همراهی و مراقبت میکردند. مسیر ناامن بود و باید قبل از غروب آفتاب و تاریک شدن هوا به مقصد میرسیدیم؛ چرا که احتمال گیر افتادن در کمین احزاب ضد انقلاب وجود داشت.
از شهر بوکان خارج شدیم و وارد راهی شنی، ناهموار و پیچاپِیچ شدیم. روستاهای ابتدای مسیر را پشت سر گذاشتیم؛ بیشتر مزارع کنار جاده و دامنه کوهها و تپهها را آفتابگردان کاشته بودند. دانهها را چیده بودند، اما ساقههای بلند و خشکیده همچنان بر پای مانده بودند و از افتادن عار داشتند؛ گویی خوشآمدگویان، سر را به سمت ما خمانده بودند. من نیز صمیمانه بر استقامت، مهماننوازی و مهربانیشان درود میفرستادم.
وارد مسیر و محیطی شده بودم که برایم تازگی داشت؛ تفاوت پوشش آنها با منطقه خودمان جلب توجه میکرد. زنان و دختران، لباسی همسان مردان داشتند: شلوار و پیراهن کردی و شالی که کمرها را در میان گرفته بود تا مشقات زندگی در دل کوهستان و سختی کار، کمرشان را خم نکند. هزاران درود بر متانت، قناعت و مناعت هموطنان کردِ تبارمان باد!
روستاهای زیرآندوز، کرامت و غیره را پشت سر گذاشتیم. بعد از طی مسافتی نسبتاً طولانی و پشت سر گذاشتن فراز و فرودهای فراوان، ساعت سه و چهار عصر به روستای بزرگ «خورخوره» و مرکز گردان شهید دستغیب رسیدیم. مقر گردان بر بلندیِ کنار روستا بنا شده بود؛ چند اتاق در محوطهای که دور تا دور آنها را خاکریزی محصور کرده بود، بر ورودی آن زنجیری نصب شده بود و اتاقکی که محل استقرار نگهبانها و دژبانان بود، خودنمایی میکرد.
با خوردن بیسکویت، کیک و انواع کمپوت، گرسنگیمان برطرف شد؛ انواع خوراکی اعم از کنسرو، کمپوت و غیره به فراوانی یافت میشد و در اختیارمان میگذاشتند؛ به قول بچههای آن زمان: «اوضاع به خوبی کویت بود!»
ما را در فضایی به مساحت هفتاد-هشتاد متر مربع جای دادند که کف آن را پتو پوشانده بودند و اطراف آن را اتاقهای فرماندهی، خوابگاه نیروها، تدارکات، تسلیحات و غیره احاطه کرده بود.
هر چه هوا به تاریکی میگرایید، دل من تنگتر و اندوهم افزونتر میشد. برای اولین بار، سومین غروبی بود که از خانواده و آبادی دور شده بودم. سر و چشم را میچرخاندم، اما جز «فیروز» که از بستگانم بود و با هم از آبادی آمده بودیم، آشنایی نمییافتم. کار، تقسیم به فردا موکول شده بود. خستگی دو روز گذشته باعث شد خیلی زودتر از معمول بخوابیم.
هنگام نماز صبح، در حالی که خواب بودم، دستی آرام شانهام را تکان میداد و با لحنی ملایم میگفت:
«هیز گِر وَخت نمازه» (بلند شو؛ وقت نماز است).
احساس کردم پدرم برای بیدار کردنم خطابم میکند؛ چشم را باز کردم، یکی از نیروهای همشهری بود که حدود پنجاه سال سن داشت و به همراه پسرش که دو سه سال از من بزرگتر بود، به جبهه آمده بودند. من که حال و احساس خوبی نداشتم، گفتم:
«مَشی، مِه نماز نِمَهخُونِم» (مشهدی، من نماز نمیخوانم) و پتو را روی سرم کشاندم.
بلافاصله از پاسخ ناشایستی که به محبت ایشان داده بودم، نادم شدم. کمکم که خواب از چشمانم پرید و حالم بهتر شد، بلند شدم و نماز را با عجله و البته نه آنگونه که باید، خواندم.
🥚ادامه خواهد داشت…
🌺🌺🌸🌸🌺🌺
13 11月, 02:15
