A piece of the moon🌙

به مناسبت ۲۳ سالگی، ۲۳ تا peony هدیه گرفتم🤍

میذاشتین تولدم بگذره بعد

🤍☁️🏡

🤍

یادش بخیر یه زمانی هی میگفتم کاش اتفاقی نیفته، ترم آخرو آنلاین نباشیم. همون شد دقیقا🥲

نمیشه برگردم به ۱۷ سالگیم، روزای قبل آیلتسم، اون‌ موقع‌هایی که بعد از کلی لغت خوندن میومدم وان‌دایرکشن گوش میدادم بعدش میخوابیدم؟

‏نجات دهنده سفارته. ویزاست. بلیط هواپیماست.

Me too Rue, me too. - Euphoria

انگار بعد این همه اتفاق نیفتادن‌های پشت سر هم، وقتی اون نور ته راهه برام یکم پرنور‌تر میشه، امیده دوباره جوونه میزنه و سبزتر میشه.🌱

این‌که آدم‌ها چگونه در یک ساختار، کم‌کم با شرایط سازگار می‌شوند، این‌که مرزها چگونه جابه‌جا می‌شوند بدون اینکه کسی دقیقاً لحظه‌اش را بفهمد، و این‌که چگونه «عادی شدن» بعضی چیزها، می‌تواند خطرناک‌ترین بخش ماجرا باشد. این‌ها چیزهایی نیستند که فقط به گذشته تعلق داشته باشند.

تصمیم گرفتیم برای جلد جدید، به جای مقاله، فیلم Nuremberg رو تحلیل کنم. خب، حقیقتا، چطوری می‌تونم یه فیلم کاملا سیاسی رو، از دیدگاه سیاسی تحلیل نکنم؟ با ما همراه باشید.

آدم دقیقاً در چه نقطه‌ای می‌فهمد که دیگر نمی‌تواند فقط تماشاچی باشد؟

قبل این هم، به کمک یکی از حامی‌ترین کسایی که تو زندگیم شناختم، اولین مقاله کنفرانسیمون چاپ شد. 🥹

تو اوج روزای سخت برای ایران و برای همه‌مون، اولین جلد مجله‌مون آماده شد. اسمش رو گذاشتیم «آوای مدیریت» و سطر به سطرش برای من باارزشه. همون‌جا بود که فهمیدم کار تیمی چقدر قشنگه و در عین حال چقدر می‌تونه سخت باشه. روزی که سخن سردبیر رو نوشتم، حس کردم پرهون بزرگ‌تر شده، یه جاهایی جدی گرفته شده… و واقعاً بهش افتخار کردم. با همه‌ی سختی‌هایی که هست، هنوزم داریم تلاش می‌کنیم مقاله‌های خوب و باارزشی رو منتشر کنیم.