A piece of the moon🌙

maybe the reason everything feels so uncertain right now is because you're in the middle of becoming someone you've never been before and that version of you requires a different life, different habits, different people. so of course it feels uncomfortable. you're not lost, you're just in transition.

Honestly, this was the best quote I came across on my feed🫠

زمان می‌گیره یکی یکی قهرماناتو زمان داره بهت می‌گه شبیه خودت شو! درختای بی‌ریشه می‌رن با این طوفان

کنسرت کوئین جزو چیزاییه که هیچ وقت از باکت لیستم خط نمیخوره.

داشتم فکر می‌کردم که ما آدم‌ها انقدری خودبزرگ‌بینی داریم و این اجازه رو به خودمون می‌دیم که به قلمروی حیوونا وارد بشیم و علاوه بر وارد شدنمون، بهش آسیبم بزنیم. عجب! بعد هم خودمون رو قانع می‌کنیم که ما بهترین موجود روی زمینیم. نه بابا؟ مگه همین حیوانات هم بخشی از این دنیا نیستن؟ چرا باید خودمون رو برتر از همه بدونیم؟ و اصلاً این موضوع فقط به طبیعت و حیوونا محدود نمی‌شه. ما نسبت به زندگی و حریم همدیگه هم گاهی دقیقاً همین‌قدر گستاخانه رفتار می‌کنیم. وارد زندگی آدم‌ها می‌شیم، مرزهاشون رو نادیده می‌گیریم، آسیب می‌زنیم و بعد خودمون رو محق می‌دونیم. شاید مشکل از جایی شروع می‌شه که «انسان بودن» رو با «محق بودن» اشتباه می‌گیریم. نمیدونم.

خدا جون تاابد شُکرت به خاطر من. بارون. ابر. آسمون. ماه. هوای سرد. بوی خاک. و مجموعه‌ای از زیبایی‌ها.

ما معمولاً از چیزی که نداریم، یه تصویرِ ایده‌آل می‌سازیم. بعد که بهش می‌رسیم، می‌بینیم اونقدرا هم که فکر می‌کردیم خاص نبوده. احتمالاً خواستن، همیشه از داشتن شیرین‌تره، چون قلمروی خیال، محدودیت نداره.

از کارشناسی فقط سه ترم اولشو دانشجو بودم. سه ترم بقیه رو نفهمیدم چطوری گذشت.

دانشجوی کارشناسی بودن تموم شد. سخت‌تر از این، خداحافظی کردن از تبریز و تحویل دادن خونه‌ست.