رندان پارسا

«هرکه محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد.»

«کأنی قطعه مِنک کانَت مَنزوعه.» گویی تکه‌ای کنده شده از تو بودم. @rendan_parsaa

در جوانی حق ما این مرگ تدریجی نبود مثل یک پروانه دائم، دور غم‌ها سوختیم - زهرا عسگری

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را دیگران بی‌صاحب انگارند و تعمیرش کنند - صائب تبریزی

چه خوش است راز گفتن به حریف نکته‌سنجی که سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد ـ ناشناس

«آواره‌ دلی دارم، در حلقه‌ی گیسویت.»

هیچ سقفی خانه‌ی دلخواه تنهایان نشد حرف هم را خوب می‌فهمند، بی‌کاشانه‌ها - اسماء سوری

‌آن‌قدر در سینه غم دارم جناغم سوخته ابرها دیر آمدید از راه ، باغم سوخته کور شد ذوقم ولی جا بر سرم داری هنوز تیر برقی لانه متروکم ، چراغم سوخته - محسن حیدری

از جان و از تنم نتوانم به شرح گفت کاندر رهت، ز هر دو، چه مایه بلا برم - باباافضل کاشانی

توبه کردم تا دگر هرگز نبینم روی او توبه شد بادی، وزید و بُرد دل را سوی او - سعیده باقری

«ای خوش آن عاقل که زد بر کوچه‌ی دیوانگی.»

قلبم از سردیِ احساس تو راحت فهمید دلِ بی‌رحم تو جای دگری گرم شده - حمیدرضا قبادی

هرچند رسیدن به تو مقصود و مراد است؛ گر میلِ خودت نیست به اصرار نیارزد - مهدی ‌آسترکی

می‌توان در سن کم مانند یک انسان پیر قامتی خَم، دست لرزان، درد بسیاری کشید ـ زهرا عسگری

دنیا نمی‌فهمید شعر خوب یعنی چه چشمان مستت را اگر پیدا نمی‌کردم - سیدصادق آتشی

«بلدم‌ گیس‌ ببافم، بلدی‌ باز‌ کنی؟»

آهم گواهِ سوزِ دل آمد ولی چه سود در شرعِ عشق کس نپذیرد گواه را - وصال شیرازی

ای مردم در راه راست، از کمی روندگان نهراسید؛ زیرا اکثریّت مردم بر گرد سفره‌ای جمع شدند که سیری آن کوتاه، و گرسنگی آن طولانی است. [محمد محمدیان | علی(ع) از زبان علی(ع)]

دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی ز کدام باده ساقی به من خراب دادی؟ - فیض کاشانی

از لبش آن‌ها که خود را در شراب افکنده‌اند خویش را از آب حیوان در سراب افکنده‌اند - صائب تبریزی