رندان پارسا

«اشتیاقی که مرا زنده نگه داشت، تویی.»

رنج دنیا، فکر عقبا، داغ حرمان‌، درد دل یک نفس هستی به دوشم عالمی را بار کرد - بیدل دهلوی

گر نمردم بی‌وصالت از گران‌جانی نبود کز فراقت نیز دل کندن به آسانی نبود - مسیح کاشانی

مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من که جز ملال نصیبی نمی‌برید از من - حسین منزوی

آغوش و کنار از تو نداریم توقع از نیم نگاهی دل ما شاد توان کرد - ملاهادی سبزواری

«ما ز غفلت، رهزنان را کاروان پنداشتیم!»

خنده‌هایم گرچه حاشا کرده بغضم را ولی چشم هایم آبِرودارانِ خوبی نیستند - علیرضا نورعلی‌پور

تو آن شعری که من جایی نمی‌خوانم، که می‌ترسم به جانت چشم زخم آید، چو می‌گویند تحسینم - محمد‌علی بهمنی

می‌کِشد عکس تو را پُر تنگ در بر آینه بی‌حیا! بی‌آبرو! بی‌شرم! کافر! آینه - جویای‌ تبریزی

امیدِ تازه را دریاب و دریاب غمِ دیرینه را بگذار و بگذر - فریدون مشیری

به گردِ دیده‌ی خود خاربستی از مژه کردم که نه خیال تو بیرون رَود، نه خواب درآید - خسرو دهلوی

«در خواب رفته بختم و بیدار مانده چشم.»

از دوریِ ستاره،‌ منجّم عزیز شد تا چشمِ یار هست، به شعر احتیاج نیست ـ سجاد شهیدی

من از اول نباید دل به دیدار تو می‌بستم که غیر از سنگدل بودن از آهن برنمی‌آید - نفیسه‌سادات موسوی

تو ای دنیا! چه مکر تازه‌ای در چنته‌ات داری؟ فریبت را نخواهم خورد بدسیمای خوش‌تزئین! - مجید ترکابادی

سر هر صبح چه کاری به نگاهم داری؟ تو مگر کوچه برای گذرت کم داری؟ خوشگلی، خوش بر و رویی و پر از خوش خلقی خوش به حالت که خوشی را همه با هم داری از همان روز که گفتم به تو می آید اخم! هر زمان می رسم از راه، تو ماتم داری زخم کاریِ دلم، باز تو را می خواهد نکند جای دو تا چشم تو مرهم داری جلوی آینه من هستم و لبخند به تو و کسی هم که بپرسد نکند کم داری؟ تا دهان باز کنند، از تو سخن می گویند کس و کار منی و این همه آدم داری!؟ پسِ هر حادثه‌ای می کنم اعلام نیاز در بساطت تو ببین شانه‌ی محکم داری؟ بعد هر بوسه‌ی دل‌چسب کمی می‌میرم توی ترکیب لبت هم نکند سم داری تو بگو "جان بده"، من قبل "بده" می‌میرم! نه خدایی تو در این رابطه غم هم داری؟! - مریم صفری

«چشمه‌ی ناز بود؛ نمی‌توانست نجوشد!»

شکنجه بیشتر از این‌که پیش چشم خودت کسی‌که سهم تو باشد، به دیگران برسد ـ نجمه زارع

ترسم بهشت هم نبَرد خستگی زِ من از بس که بارِ محنتِ دنیا کشیده‌اَم - امیری فیروزکوهی

یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَمُخْرِجُ الْمَیِّتِ مِنَ الْحَیِّ ذَلِكُمُ اللّهُ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ زنده را از مرده و مرده را از زنده بیرون مى‌آورد. چنین‌ست‏ خداى شما؛ پس چگونه[از حق] منحرف مى‏ شوید. [مصحف سوره انعام، آیه‌ی ۹۵]