صوفی

همینکه داشتم فکر می‌کردم که فلان عکسم رو استوری کنم تا پسره ببینه و تعریف کنه، یادم اومد که چقدر دارم دلم رو خوش می‌کنم به تایید گرفتن از آدمی که حتی ۱۰ درصد هم نمی‌شناسمش اما برام مهم شده. بیشتر دقت کردم دیدم خیلی از ما دخترها اینجوری شدیم. از استانداردهای خودمون عقب‌نشینی کردیم. به نظر من چند عامل تاثیرگذاره: اول: زنان سالهاست دارن سعی می‌کنند عاملیت جنسیشون رو به کنترل بگیرند و از اینکه منتظر بمونند برای اقدام از طرف مردها، خسته شدند اما انقدر این کار زیاد شده که اون تفاوت ذاتی بین زن و مرد که مردها به دنبال جلب نظر زنها هستند، از بین رفته. دوم: یک تحقیقی می‌خوندم که می‌گفت تغییرات شغلی در مردها بر سطح تستوسترونشون تأثیر گذاشته. می‌گفت مردها در گذشته شکارچی بودند و باعث میشد برای هر چیزی تمایل داشته باشند که مبارزه کنند و این حجم از هیجان سطح هورمونهای مردانه رو در اونها افزایش می‌داد. سوم: نسل جدید بشر کلا میل به راحتی داره و می‌خواد همه چیز آسوده در اختیارش قرار بگیره. ما نسل غذاهای فست فودی، پیامهای سریع و حتی دانشی که با یک سرچ به دست میاد و در یک کلمه ما ملت دوپامین و لذتهای آنی و لحظه‌ای هستیم و تلاش و صبر برای به دست آوردن چیزها، از دست رفته. خلاصه که من آدم تلاشم. تلاش‌های قدم به قدم. روابطی که براش زمان گذاشته بشه. نزدیکیهایی که دو طرف (چه رفاقت و چه رابطه عاطفی) خودشون رو به اون یکی ثابت کنند و متقابلا تلاش کنند برای شناخت جزئیات شخصیتی طرف مقابل. من با وجود سن کمم، آدم نسلی هستم که برای صحبت‌های عاشقانه مدت‌ها صبر می‌کرد تا نامه به دست یارش برسه و بیشتر هم منتظر می‌موند تا پاسخ دل‌نشین معشوقه‌ش بهش برسه. اگر تو هم مثل منی؛ سلام بهت که طعم تنهایی رو بیشتر از دیگران درک می‌کنی.