دبی فورد

بر حق بودن نوعی انکار است. انکار به معنای اعتراف نکردن به آن چه می دانید، نیست، بلکه به معنای نادانی ست. انکار یعنی شما متوجـه نـکـتـه ای مهـم در باره خودتان نیستید. تا زمانی که متوجه نیستید چه موضوعی را انکار می کنید، نمی توانید از آن رها شوید. برای نمونه، اگر ترسی را انکار می کنید، تا وقتی آن ترس را حس نکنید، نمی توانید خود را از آن رها سازید. شما پیامدهایی دردناک ایجاد می کنید و سپس شگفت زده می شوید. برای نمونه، برحق بـودن مانع از صمیمیت می شـود. نبـود صمیمیت، بـه انـزوا می انجامد. انـزوا این احساس را بـه شـخص می دهد که برای دیگران ارزشی ندارد. تا هنگامی که نیـاز بـه بـر حـق بـودن را درمان نکنید، نمی توانید دردی را که از قدرنشناسی دیگران می کشید، درمان کنید. ایـن دو، لازم و ملزوم یکدیگر هستند. کسی که احساس می کنـد حق با اوست، فکر نمی کنـد احساسش نامتعارف است. به فکر او نمی رسـد کـه احساسش می تواند شکلی دیگر باشـد و نمی تواند تصور کند که دیگران چنین احساسی نداشته باشند. چنین شخصی، بر فراز ابرها پرواز می کند و نمی خواهد پایین بیاید. او باور دارد که آسمان فقط متعلق به اوست و دوسـت نـدارد هیچ کس دیگری را در آسمان ببیند. گری زوکاو قدرت حقیقی ص 228 و 229