𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

واقعا پستچی کلمات جادویی، چنلش به زیبایی یک جادو عه🌱✨

«مهم نیست چقدر مشغله دارید، باید زمانی برای مطالعه پیدا کنید یا تسلیم نادانی خود شوید.»

-کنفوسیوس

به قول دوستمون " چیزی در من مرده که نامش را نمیدانم. "

چنلش یک تکه از خواب و خیاله، زیبا ✨

این میلم به دیدن سریال‌های تکراری و برعکس اون بی میلیم به دیدن سریال‌های جدید دیگه داره دیوونه‌ام می‌کنه.

این میلم به دیدن سریال‌های تکراری و برعکس اون بی میلیم به دیدن سریال‌های جدید دیگه داره دیوونه‌ام می‌کنه.

که غمت بره، خوشیت بیاد.

آدم احتیاج داره یکیو داشته باشه. آدم می‌خواد یکی پهلوش باشه!» با صدایی گریان ادامه داد: «اگه آدم کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرق نمی‌کنه طرف آدم کی باشه. هرکی می‌خواد باشه! اما پهلوت باشه!من بت می‌گم. یادت باشه، آدم از تنهایی ناخوش می‌شه!» موش‌ها و آدم‌ها - جان اشتاین‌بک

گفت: «خیلی کم پیدا می‌شه که دو نفر با هم سفر کنن! نمی‌دونم چرا. شاید برا اینه که تو این دنیای کوفتی همه از هم می‌ترسن!» موش‌ها و آدم‌ها - جان اشتاین‌بک

در روابط انسانی هرکدوم از ما به واسطه زخم‌ها و دردهای مشترکمون هم رو می‌شناسیم و هم رو درک میکنیم، هرتکه از وجود ما به افرادی متعدد متصل میشن و به همین خاطره که ما هیچ وقت یک‌نفر رو کامل نمی‌شناسیم، آدم‌ها تحت قرار گرفتن در شرایطی خاص و معاشرت‌ها تکه‌هایی از خودشون رو بروز میدن. دو روز پیش رازی رو از خودم به شخصی گفتم که مطلقا هیچکس از اون خبر نداشت جز خودم و حس میکردم چقدر اون مسئله پذیرشش برای من کار سختی بود در طی سالیان زندگی و شناختن خود، اما درست در نقطه‌ای که فکرش رو نمیکنی راز مگو، بازگو میشه به فردی رندوم صرفاً به خاطر زخم‌های مشابهی که باهم دارین. این جالب و با ارزشه که همیشه قسمت هایی از خودت رو نگه داری برای خودت، قسمت هایی رو ناشناخته باقی بذاری، چطور بگم این حس‌رو دوست دارم که آدم‌ها با شوق به کشف تو دست میزنن و به درک و آگاهی جدیدی از انسان و روابط انسانی میرسن. و نمیدونم اما شاید بخشی از من هنوز هم می‌ترسه که آدم‌ها تماماً بشناسنش!!!

سلام به همگی خب بچه‌ها اینـجـا رو زدم برای همون فعالیت‌ها و لایف استایل روزانه و ورزشی خیلی ممنون میشم جوین شین و با دوستاتون به اشتراک بذارین و  حمایت کنین. (به زودی کلی چلنج و برنامه جدید باهم داریم)

عمرانی تو اپیزود آخر رختکن بازنده ها حرف قشنگی زد گفت: ما دوتا راه داریم. دنبال اون امید واهی که شاید هیچوقت بهش نرسیم بدوییم یا اینکه دو؛ تو باتلاق حقیقت تلخ فرو بریم.من اونی نیستم که تو باتلاق حقیقت تلخ فرو برم، من امید واهی رو انتخاب می‌کنم.

شاید سم نکشتت اما دودلی، حتما.

کاش یه مدت مغزمو خاموش کنم دیگه فکر نکنم فقط انجام بدم.

انگار که زمان زیادی باقی نمونده، توی این دنیای بزرگ تنهایی و هیچکس نیست. وقتی چشم هام رو میبندم خودم رو میبینم. یک لحظه همه چیز رو متوقف میکنم، تاریکی وسیعی که به نظر نمیرسه هیچوقت از بین بره، مثل یک غریبه میون مردمی که سرزنده‌ان، بیان افکار در مقابل از دست دادن فضای امن، با خودم میگم: یعنی برای مدت طولانی‌ای بدون تردید دویدیم! اصلا این غم طولانی از بین میره؟ روزی دنیای کوچیک من هم لبخند می‌زنه؟