𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

کاش یه مدت مغزمو خاموش کنم دیگه فکر نکنم فقط انجام بدم.

انگار که زمان زیادی باقی نمونده، توی این دنیای بزرگ تنهایی و هیچکس نیست. وقتی چشم هام رو میبندم خودم رو میبینم. یک لحظه همه چیز رو متوقف میکنم، تاریکی وسیعی که به نظر نمیرسه هیچوقت از بین بره، مثل یک غریبه میون مردمی که سرزنده‌ان، بیان افکار در مقابل از دست دادن فضای امن، با خودم میگم: یعنی برای مدت طولانی‌ای بدون تردید دویدیم! اصلا این غم طولانی از بین میره؟ روزی دنیای کوچیک من هم لبخند می‌زنه؟

سختی که الان میکشی از آسودگی گذشته‌ای میاد که تو، توش دخیل نبودی.

جز رو دوست دارم چون میذاره تو با اندوهت به زندگیت ادامه بدی و کارهارو سر و سامون بدی، حتی نه با امید و یه دوپامین موقتی نه با یه حال خنثی و حالتِ همینه دیگه!

داشتم فکر میکردم که چرا باید دست به خود سانسوری زد درحالی که خب زندگی تو در واقعیت با خیلی‌ها متفاوت تره و تو جنبه های دیگری هم داری! درکل که دوست دارم نوع دیگری از تولید محتوا رو هم تجربه کنم.

این چند روز اخیر فقط جز گوش کردم، از زیر سایه درختا رد شدم و کتاب خوندم، یجورایی من برای تابستون ساخته نشدم.

برای مردم زندگی نکن، تباه میشوی. غمگین‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که برداشت دیگران برایشان زیادی مهم است.

—گابریل گارسیا مارکز | ساعت شوم👒

قشنگی اینجا>>

لحظه‌هایی هم هست که آدم دلش می‌خواهد از خودش بیرون بزند و برود جایی و فقط آرام بخوابد؛ بدون هیچ فکری، آسوده‌یِ آسوده.

حسم این روزا اینشکلیه که توی نقطه درستی ایستادم، مسیر و مقصد کاملا درسته اما جغرافیا! هر کجا که میرم دوباره به این علامت تعجب برمیگردم.

نکات طراحی مژه

اینجا کلی طراحی های قشنگ داره که میتونین یاد بگیرین✨

طراحیِ روز سوم چالش 🫴 ۴۰ دقیقه‌ای✨

پس از اندوه هايمان همچون بهار زنده خواهيم شد، انگار كه هرگز مزه ى تلخى را نچشيديم.