شهرزاد

بچه‌ها لطفاً اگر توییتر دارید کمک کنید. https://t.me/fer_frri/15521

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

روح‌الله خمینی در جریان انقلاب ۵۷ جشن نیمهٔ شعبان را که با سی‌ام تیرماه مصادف شده بود تحریم کرد و نوشت: «رژیم منحط برای مسلمین ایران عیدی نگذاشته است. ...در حال حاضر ملت عزیز در عزای عزیزان خود نشسته. چه‌گونه ممکن است کسی نظر دهد که جشن بگیرند و شادمانی کنند؟ شادمانی بر روی اجساد به خون خفتهٔ فرزندان اسلام؟! شادمانی در برابر افراد شریفی که در سیاه‌چال‌های زندان زیر سخت‌ترین شکنجه‌های جهنمی دژخیمان به سر می‌برند؟! شادمانی در مقابل تبعیدیانی که برخلاف تمام موازین انسانی و قانونی از اوطان خود بیرون رانده ‌شده‌اند؟ ...دست پلید دولت در فعالیت است که مسیر نهضت اصیل و شکل‌گرفته و عمومی ایران را تغییر دهد و یکی از شاهکارها همین دامن زدن به لزوم جشن است. ما روزی‌ را عید می‌گیریم‌ که‌ بنیان‌ ظلم‌ و ظالم‌ را منهدم‌ کنیم‌.» امروز اگر شیعه‌ای برای خود تدارک جشن «نیمهٔ شعبان» می‌گیرد، خود را از مسیر ملت خویش جدا کرده و از «تدبیر سیاسی» خمینی نیز عقب‌تر است. زمانی که مساجد مرکز سرکوب‌اند و هیئت‌ها محل تجمع اراذل و اوباش، سکوت و ادامهٔ عمل به شعائر دینی ظلم است.

فهرست و بایگانی نام‌های جاویدنامان: t.me/RememberTheirNames https://www.iranmonitor.org/memorial https://yaadar.com/ این حساب در توئیتر. فهرست دست‌گیرشدگان و بازداشتی‌ها: t.me/NameshunraSedaBezan t.me/Followupiran این صفحه شخصی، فعلاً پیگیر بازداشتی‌ها در توئیتر. چرا اطلاع‌رسانی کنیم و چه‌گونه؟ t.me/startreatments/49420 t.me/startreatments/49421 t.me/startreatments/49422 هردو موضوع (کشته‌شدگان و اطلاع‌رسانی): t.me/hranews

فهرست‌های توئیتری بازداشتی‌ها: t.me/fehrestha404/17 یک t.me/fehrestha404/18 دو t.me/fehrestha404/19 سه t.me/fehrestha404/20 چهار t.me/fehrestha404/21 پنج t.me/fehrestha404/22 شش t.me/fehrestha404/23 هفت t.me/fehrestha404/24 هشت t.me/fehrestha404/25 نُه t.me/fehrestha404/26 ده t.me/fehrestha404/27 یازده t.me/fehrestha404/28 دوازده t.me/fehrestha404/29 سیزده t.me/fehrestha404/36 چهارده t.me/fehrestha404/41 پانزده

باقی موارد مهم: - فایل توئیتر/ایکس در تلگرام. - راهنمای توئیتر برای تازه‌واردان. - پروکسی و کانفیگ و امنیت. - ایمیل امن. - پیام‌رسان‌های امن. - فعالیت امن. - نکات ضروری بازداشت و بازجویی. - حقوق متهم به زبان ساده.

به زندگی عادی خود برمی‌گردید؟ حتا هنگام نوشتن کلمه‌ی «عادی»، پوزخندی بر لبم می‌نشیند. زندگی، برای من هرگز مثل سابق نخواهدبود. من هر شب مادر فائزه مستعان را، نشسته بر فرش اتاقم می‌بینم؛ آرام مویه می‌کند و صورت دختر بی‌جان‌اش را نوازش می‌کند، تیک‌تاک ساعت هم بی‌رحمانه مویه‌های این مادر را قطع می‌کند. هر شب با این تصویر خودم را تاب می‌دهم، اشک می‌ریزم و چشم که باز می‌کنم صبح شده‌است. هر بار که تصویر آن دختری را می‌بینم که جسم بی‌جان خواهرش را در آغوش‌گرفته، از تجسم دردی که می‌کشد می‌میرم و زنده می‌شوم. این درد چنان در من ریشه دوانده که می‌دانم هرگز التیام پیدا نخواهد کرد. حواس آدم هیچ‌جوره از این دردها پرت نمی‌شود؛ نه با اراجیف منتشرشده از جشنواره‌ای دوزاری، نه با لاطائلات مترسکی در صداوسیما، نه با حضور مهدی یزدانی‌خرم در جشنواره که روزگاری دور او را از نویسندگان خوب زنده به‌شمارش می‌آوردم. این درد جان‌کاه تازه هم نیست، سال‌هاست همه از عوارض غده‌ی سرطانی‌ بدخیمی‌ که به جان وطن افتاده در رنجیم. اما اگر این‌روزها به زندگی عادی خود بازگشته‌اید و برای انتخاب دیگران، شانه بالا می‌اندازید، حق ندارید از ایران آزاد سهمی ببرید.

«آن‌چه به خون شسته‌ای جان عزیزِ من است.»

این هشدارهای ویدئوها رو درک نمی‌کنم واقعن. یعنی چی که محتوای این ویدئو ممکن است برای شما آزاردهنده باشد؟ هشدار برای آزاردهنده‌بودن؟ خنده‌داره.

بچه‌ها کمک! خیلی فوریه و به کمکتون نیاز دارم. ما درگیر بیماری ام‌اس مامانم هستیم. و به دلیل وقایع اخیر، نمی‌تونیم آمپول زاکرل گیر بیاریم. اگه کسی از شما، اطرافش بیمار ام اسی می‌شناسه که زاکرل مصرف میکنه و احتمالا الآن آمپول اضافه توی دست و بالش هست، خواهش می‌کنم به من پیام بده. لطفا توی مشهد باشید و این که برای قدردانی یک مبلغی هم پرداخت میشه. @blackstarwrites

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید فقط ما میتونم صدای هم باشیم لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

لیست دهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

بعد از وصل شدن اینترنت، دو کانال شکل گرفت: نام‌ها را بخاطر بسپار و نامشان را صدا بزن. امروز کانال اول بیش از هفتاد و پنچ هزار عضو دارد، اما کانال دوم هنوز به چهارده هزار نفر هم نرسیده. این اختلاف، یک واقعیت تلخ و تکان‌دهنده را نشان می‌دهد. جاویدنام‌های ما بی‌نهایت عزیزند، ارزشمندند و یادشان همیشه با ماست. ما داغدارشان هستیم و خشم و اندوهمان از ظلمی که به آن‌ها شد، خاموش نمی‌شود. اما در کنار این سوگ، یک مسئولیت فوری و حیاتی داریم: زندگان. کسانی که ربوده شده‌اند، کسانی که زیر شکنجه‌اند، کسانی که هر لحظه در خطر اعدام‌اند. اگر امروز صدای آن‌ها نباشیم، فردا فقط به جمع جاویدنام‌ها اضافه می‌شوند. در این مقطع، پرداختن مداوم به زنده‌ها اهمیت حیاتی دارد. این‌که هر روز، هر بار، چندبار نامشان تکرار شود، دیده شوند، فراموش نشوند. این تفاوت توجه میان کشته‌شدگان و ربوده‌شدگان واقعاً آزاردهنده است. من هر دو کانال را اینجا به اشتراک گذاشتم، اما نمی‌شود از اهمیت کانال «نامشان را صدا بزن» گذشت. این کانال صدای زنده‌هاست؛ صدای کسانی که هنوز می‌شود نجاتشان داد.

جاویدنام سما اسماعیلی ۲۰ ساله که نوزدهم دی‌ماه کشته شد. دوست سما در اکانت اینستاگرامش نوشته: «سما همیشه به من می‌گفت که آرزو می‌کنه افراد بیشتری هنرش رو ببینند.»

همه‌چیز قرار نیست دستاورد داشته باشد اما همه‌چیز قطعن پیامد دارد؛ یک پیامد، یک پیام، یک تاثیر. در روزهای کوچ از فیس‌بوک به اینستاگرام، اولین کسی که در اپلیکیشن جدید دنبال کردم، محسن چاوشی بود. نه فقط در قامت یک هنرمند و خواننده؛ او برایم نشانه‌هایی روشن از ایستادگی و تفاوت و جسارت و یاغی‌گری داشت. خواندن آزادانه از اعتقادات، از اشعار ناب و اصیل ایرانی خواندن، نوشتن شعر و شاعرانگی، نبوغ و استعداد و سکوت و منزوی‌گری. کنسرت نمی‌گذاشت چون اعتقادی به جُنگ و فستیوال شادی نداشت. مارکتی نمی‌خواند چون برای خودش و مخاطبانش ارزش قائل بود. چاوشی مجموعه‌ای از تفاوت‌های شاخص را در درون خود داشت که همه‌اش برایم متفاوت و جالب بود و البته ستودنی. از چاوشی می‌نوشتم، تبلیغش می‌کردم و او را به دلیل ایستادن بر مسیر حق، دوری از تقدیرها و نشان‌های حاکمیتی و پافشاری بر اعتقاداتش محق ستوده‌شدن می‌دانستم. این روزها اما قدیمی‌ترین شخص اینستاگرامم را کنار گذاشتم. چون نه‌تنها فعل‌ها پیامد دارند، بلکه انفعال هم پیامد دارد. سکوت گاهی‌وقت‌ها خون‌بار است، خونین، مرگ‌آور، خون‌آلود. احتمالن او این روزها مرا به یاد نمی‌آورد و یا برایش چندان مهم نیست اما حالا بین من و محسن چاوشی که روزی محترمانه دوستش داشتم و هنوز کتابی که شخصن به من هدیه داده را دارم، دریایی از خون فاصله است. دریایی از خون و تنفر. پیامدها همیشه بی‌صدا می‌آیند، تأثیرشان را می‌گذارند، می‌روند. او را به‌خاطر شرافتی که داشت می‌ستودم، چیزی که اکنون اثری از آن باقی نمانده و جایش را به چیزهای دیگری داده‌است. میم

پیج اینستاگرام: utsociology

به تو که زنده‌ترینی فکر می‌کنم رها. به تک‌تک‌تون فکر می‌کنم.

فهرست و بایگانی نام‌های جاویدنامان: t.me/RememberTheirNames https://www.iranmonitor.org/memorial https://yaadar.com/ این حساب در توئیتر. فهرست دست‌گیرشدگان و بازداشتی‌ها: t.me/NameshunraSedaBezan هردو موضوع: t.me/hranews فهرست‌های توئیتری بازداشتی‌ها: t.me/FIRSTBUZZ/19276 یک t.me/FIRSTBUZZ/19446 دو t.me/FIRSTBUZZ/19555 سه t.me/FIRSTBUZZ/19631 چهار فایل توئیتر/ایکس در تلگرام.

...

اجساد زنان ایرانی کجا هستند؟