Haruka

داشتم بریده‌های صحبت‌های آدم‌ها رو توی اینترنت می‌خوندم که یه نکته‌ای ذهنم رو درگیر کرد. که فقر فقط این نیست که پول کافی برای خریدن چیزی نداشته باشی. فقر به این معنا هم هست که دیگه امکان انتخاب نداری. یعنی وقتی درآمدت فقط کفاف ضروری‌ترین هزینه‌ها رو می‌ده، دیگه انتخاب نمی‌کنی کجا زندگی کنی. مجبوری جایی رو انتخاب کنی که ارزون‌تره. انتخاب نمی‌کنی چه غذایی بخوری، چیزی رو می‌خری که قیمتش پایین‌تره. انتخاب نمی‌کنی چه شغلی برات مناسب‌تره، هر کاری رو که بتونی باهاش از پس هزینه‌های ماه بربیای، می‌پذیری. حتی دربارهٔ درمان، آموزش، تفریح و مهاجرت هم انتخاب‌هات کم‌کم محدود می‌شن. هنوز هم ظاهراً انتخاب داریا ولی بیشتر انتخاب‌هات رو محدودیت اقتصادی تعیین کرده. اینجوری افق تصمیم‌گیری آدم هم کوچیک می‌شه و در نهایت؟ نمی‌دونم. نمی‌خوام بهش فکر کنم.