zargol.hooshmand

صد سال پیش، چادر سفید گلدار سرم می‌کنم و زنبیل قرمز پلاستیکی را که مادرم روی دسته‌اش را پارچه‌پیچ کرده برمی‌دارم و می‌روم بازار. ناهار هر روزمان آبگوشت است. آقام هر روز پول می‌دهد به مادرم اندازه‌ی درست کردن یک وعده آبگوشت. مادرم صبح خروسخوان دستور پخت آبگوشت جادویی‌ش را به خانوم‌آقا داده است و حالا بوی لیمو عمانی‌اش می‌رقصد زیر دماغ آدم. به اصرار کنج چادرم را سفت می‌گیرم بین دندانم و می‌روم سراغ نان سنگک. مادرم می‌گوید نان سر صبح بهتر است. خمیرش ور آمده از شب. نان تازه‌اش خوب است. آبگوشت هم. هر چیزی تازه‌اش خوب است. عشق هم. توی صف نانوایی ارسلان، پسر حاج شکور، هم ایستاده. توی عروسی دیدم که سیبیلش تازه سبز شده. زیر زیرکی نگاهم می‌کند و سرمان را پایین می‌اندازیم و می‌خندیم. سکینه‌خانوم روضه‌خوان هم پشت من توی صف ایستاده و دائم «استغفرالله» می‌گوید و من توی دلم به چشمش که من را دیده و به دهانش که قرار است به مادرم چوغولی من را بکند، می‌گویم «لعنت الله». نان را تا می‌کنم و لای سفره‌ی سفید پارچه‌ای می‌پیچم و می‌گذارم گوشه‌ی زنبیل. کفش تازه‌ای که آقام برای عروسی دختر عمه‌ام خریده، پوشیده‌ام. صدای تق تق کفشم توی سکوت اول صبح کوچه می‌پیچد. قدّم با این کفشها بلندتر شده. ارسلان پشت سرم می‌آید. ساکت است. دارم به صدای پایش گوش می‌کنم. باد لای چادر حریرم می‌پیچد و می‌رود زیر دامنم. بال‌های چادرم باز می‌شود و کم مانده است پرواز کنم. به صدای باد گوش می‌کنم. ارسلان از کنارم رد می‌شود می‌گوید: فتبارک الله. صدای پاشنه‌هام، صدای باد و صدای ارسلان لای صدای بال زدنم گم می‌شود. صد سال پیش،آقام سفارش کرده کتاب دعای تازه‌ای برای خودم بخرم. عم جزو را از بر کرده‌ام و جایزه‌ام شده خرید از بازار. از جلوی حجره‌ی پدرش می‌گذرم و می‌بینم که دارد با قناری‌های تو قفس سوت می‌زند. من را می‌بیند و دستی به موهای روغن مالیده‌اش می‌کشد و من پیچه‌ی چادرم را زیر گلویم محکم‌تر می‌گیرم و رد می‌شوم. توی بازار یک صفحه‌ی قمر را هم یواشکی می‌خرم و می‌چپانم زیرِ کشِ دامنم تا وقتی مادرم و ننه سلطان می‌روند روضه، جلدی بپرم توی مهمان‌خانه و توی گرامافونی که آقام از فرنگ آورده گوش کنم. قمر عجب صدایی دارد و سکینه‌خانوم باید هزار بار بمیرد و زنده شود و خاکش کوبیده و الک شود و هزار بار ورزَش دهند تا شاید به مرحمت خداوندِ رحمان، گِل وجودش یه جو از ته صدای قمر نصیبش کند. حوریه خاتون توی حیاط، کنار پنج‌دری، روی تخت با بساط هندوانه و قلیان و چای زعفران بنداندازان راه انداخته. مادر و ننه سلطان نشسته‌اند و صورتهایشان لبو شده. وسمه را برمی‌دارم و به پیوند ابروهایم می‌کشم. حوریه خاتون صلوات و ماشاالله می‌فرستد و من دست به سرمه می‌برم که نور به چشمهایم بیاید. مادرم از زیر اشک چشم و بند حوریه تشر می‌رود که دختر را چه به آرا ویرا و دستم را کوتاه می‌کند. صد سال پیش، توی خواب بوی ارسلان توی دماغم می‌پیچد. نور سوت بلبلی‌اش خوابم را روشن می‌کند. صد سال پیش دستم را می‌گیرد و با هم فرار می‌کنیم. توی راه قمر می‌خواند و من سرمه به چشمهایم کشیده‌ام و ارسلان توی نی‌نی چشمهایم پرواز می‌کند و من هم توی دریای آغوشش غرق می‌شوم. صد سال پیش عاشق می‌شوم. عاشق بوی آبگوشت و لیمو عمانی، عاشق وسمه و سرمه، عاشق تق‌تق کفشهایم، عاشق شش دانگ ارث اعلای قمر و سوت بلبلی و عاشق ارسلان نامدارم. صد سال بعد، توی ۴۹ سالگی، توی خیاط‌خانه‌ی آقا محمود لباسِ زیر راسته‌دوزی می‌کنم. قابلمه‌ی سیب‌زمینی قل‌ می‌زند و فنچ‌های آقا محمود ویج‌ویج می‌کنند. ترانه‌ی قمر را زمزمه می‌کنم بی‌هیچ ارسلانی. بی‌هیچ امیر تهمتنی. بی‌هیچ سرمه و وسمه‌ای. بی‌هیچ عشقی... نویسنده: #مریم_قهرمانی