zargol.hooshmand

ما سختیه زیادی میکشیم تا بزرگ بشیم وقتى هم به اندازه كافى بزرگ شدیم ديگه توان زيادى براى زندگى كردن نداریم مجموعه ای از حافظه ها میشیم! نگهبان خرابه های درونمون میشیم، این روزا هم که كولبر سوگ و عزاییم! اومده و چمدونش رو تو حافظه مون باز كرده تو این مدت دائما از خودم میپرسیدم اگه یه روزی بخوام به زندگی چنگ بزنم از کجا باید شروع کنم؟ هر بار فقط به یه جواب رسیدم از بچه ها نه چون اینده ان! اینده دیگه برای من یه کلمه ست یه خونه ی مربعی شکل روی تقویم کاغذی بچه ها امکانن! تموم فعل های توی ذهنشون شدنیه! نگاشون کن! اونا دائما میدوان چون مقصد خاصی ندارن سبک بالند چون چیزیو‌ رو‌ دوششون حمل نمیکنن یاداور سرسختی حیاطن مثه وقتی که بهار از راه میرسه حتی برای درختهای توی قبرستون فکر میکنم تمدن بشر رو آدم‌بزرگا نجات ندادن. راز بقای انسان، خرد و تجربه و تاریخ نبوده! لجبازی عجیب دنیا بوده که هر بار خودش رو‌ تو قالب یه بچه! به زندگی برگردونده! با وجود بچه هاست که هیچ‌فاجعه ای نتونسته بشر رو متقاعد کنه که زندگی ارزش ادامه دادن نداره ... برای همینه که میتونن رو پله های اتاق شاهنشین برام بخندن به جای مغز کردن گردوها اونا رو بخورن در گوشی حرف بزنن توی بالکن پنج دری خونه برقصن دور هم بازی کنن وسط حیات توی حوض اب تنی کنن و کلم پلو رو کوفته پلو صدا بزنن یه وقتایی فکر میکنم اگه قرار باشه یه معنایی برای زندگی پیدا کنم اون معنا تو‌ کتابا نیست تو سخنرانی و خاطرات قهرمانها هم نیست احتمالاً جاییه که یک بچه، بی‌خبر از تمام بحثایه ما بزرگترا نشسته و‌ داره انبه پوست میگیره! اره، من خودخواهانه برای ادامه دادن از بچه ها شروع کردم اومده بودم چیزیو تماشا کنم که از نظرم از دنیام رفته بود معنا و اشتیاق و‌تصور فردا رو من اومده بودم اینا رو برگردونم میخواسم بینم چطور میشه بدون اینکه اسم یه چیزیو امید بذاری ادامه داد.. حقیقتش به امید به‌عنوان یه احساسِ نجات‌دهنده دیگه اعتماد ندارم. ما به امید زیاد باخت دادیم دیگه نمی‌تونم چشمم رو ببندم و بگم همه‌چیز درست می‌شه. نه. همه‌چیز درست نمیشه. بعضی چیزها هرگز درست نمی‌شن. مثه بعضی آدم‌ها که هرگز زنده نمیشن! زخم همیشه اسمش زخم میمونه، چیزی رو فراموش نکردم! از تاریکی هم نمیخوام معنا خلق کنم! نمیخواستم بگم اینده روشنه! نمیخواستم دنیا رو بزک کنم و نشون بدم زیباست! فقط میخواستم یه میز بچینم برای هفت تا بچه من فقط اونروز در رو باز کردم از دووم اوردن یه قدم اومدم اینورتر ترشی انبه بهونه بود اينبار میخواستم چيزيو به مهمونام ياد ندم اينبار ميخواستم ازشون ياد بگيرم اصلا از کجا میدونیم؟! شايد ادامه دادن اونمِ بعد از سوگ این شکل باشکوه و پیچیده‌ای که ما براش ساخته‌ایم نباشه شاید شبیه کسی باشه که معمولاً قد کوتاهی داره. روی صندلی پاش به زمین نمی‌رسه. وسط حرف زدنش حواسش پرت سقف میشه. و هنوز فکر می‌کنه دنيا جاى قشنگیه، چون خیلی درخت داره...