Nojaan Clinic | نوجان‌کلینیک

در نقطۀ مقابل، بعضی‌ها هم تحمل کمی برای ناراحتی روانی دارند. با کوچک‌ترین اضطراب، غم، تنهایی یا بی‌قراری، می‌خواهند فوری چیزی مصرف کنند تا احساسشان خاموش شود. اینجا هم سؤال مهمی پیش می‌آید: آیا من دارم از خودم مراقبت می‌کنم، یا دارم هر احساس دشواری را به‌سرعت سرکوب می‌کنم؟ آیا دارو را به‌عنوان بخشی از درمان می‌بینم، یا به‌عنوان راهی برای فرار از مواجهه با خودم؟ ما اگر ماشینی را با زحمت خریده باشیم، هر بنزینی در باک آن نمی‌ریزیم. بدن و روان ما هم کمتر از آن ماشین ارزش ندارند. اینکه هر دارویی را بدون ارزیابی، بدون تشخیص و بدون پیگیری وارد بدن کنیم، می‌تواند نشان دهد رابطۀ ما با خودمان نیاز به توجه بیشتری دارد. پس شاید نگاه سالم‌تر این باشد: دارو نه دشمن است، نه ناجی مطلق. دارو می‌تواند در زمان درست، با تشخیص درست و زیر نظر متخصص، به فرد کمک کند از شدت آشفتگی بیرون بیاید و دوباره امکان فکر کردن، ارتباط گرفتن و کار روانی پیدا کند. روان‌درمانی هم می‌تواند به فرد کمک کند بفهمد پشت علائمش چه الگوها، ترس‌ها، زخم‌ها، رابطه‌ها و معناهایی وجود دارد. گاهی دارو کمک می‌کند بنشینیم و حرف بزنیم. گاهی روان‌درمانی کمک می‌کند بفهمیم چرا این‌قدر از نشستن، حرف زدن، کمک گرفتن یا آرام شدن می‌ترسیم. سلامت روان معمولاً با یک جواب ساده درست نمی‌شود. نه با انکار دارو، نه با مصرف خودسرانۀ آن. مسیر سالم‌تر این است که علائم جدی گرفته شوند، ارزیابی تخصصی انجام شود، بدن بررسی شود، روان شنیده شود، و درمان متناسب با وضعیت هر فرد انتخاب شود.