𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

حتی در داستانی که تورات از سفر ملکه صَبا (یمن)به اورشلیم ذکر میکند نام این ملکه را بِلقیس گفته که نام بِل را در اول اسم خود دارد وملکه خورشید پرستان و در حالت اصلی بعل پرستان است.

به دلیل اینکه دیدم خیلی‌ها مولوخ و بعل رو اشتباه گرفته بودند تصمیم گرفتم امروز درباره بعل صحبت کنم: بعل از مهم ترین و تأثیر گذار ترین خدایان عصر باستانه به طوری که از مرز های یک تمدن عبور کرد و تبدیل به یک خدای بین المللی و بسیار پر نفوذ شد ‏نام بعل در اَکَدی (𒂗) Bēlu ، عبری (בַּעַל) Báʿal و آرامی (ባል) bal که معنای ارباب بزرگ (خدا) میدهد که در یونانی به صورت (Báal (Βάαλ آورده شده. نام بعل در مناطق مختلف متفاوت است. در یمن با عنوان بِل Bel شناخته میشده و نقش خدای خورشید را داشت.

اگه نمیدونین قضیه چیه 😒 https://t.me/ISILiranianschool/10496

قدیمی‌ترین نمونه‌ی شناخته‌شده از نماد شیر و خورشید در ایران، مُهری لاجوردی از تمدن جیرفت یا آراتاست که بیش از پنج هزار سال قدمت دارد. این مهر اکنون در موزه‌ی ملی در تهران نگهداری می‌شود و شیری را نشان می‌دهد که در میان پرتوهای خورشید نشسته است، نشانه‌ای از باور ایرانیان باستان به مهر یا میترا. تصویر سمت چپ، اصل مهر لاجوردی و سمت راست بازسازی هنری آن از گالری عارف است.

میان محکومین در سمت چپ کار، یک راهب با سری تراشیده دیده می‌شود که دستانش را برای دعا کردن در هم گره زده‌است اما به جای این که دستان وی به سمت آسمان نشانه رود، زمین را می‌بیند. نگاه سنگین راهب به زمین و نحوه قرار گرفتن دستان در هم گره خورده‌اش، بیشتر متوجه ردیف سربازان برای بخشش است تا خداوند. در پشت راهب، مشتی گره کرده دیده می‌شود که در میانه راه برای بالا رفتن قرار دارد. نگاه مرد صاحب مشت خالی از هرگونه حس امید است و اینگونه به نظر می‌آید که وی بالا بردن مشتش را به نشانه اندک مقاومت در مقابل تصمیم این جلادان، کاری عبث و بیهوده می‌داند و در نهایت مردی که دستانش را طوری قرار داده‌است تا حایل صورتش و گلوله‌ها شود، به خوبی مرگ و ترس از آن را نشان می‌دهد. @WingsOfHeartੈ࿐

سوم ماه مه ۱۸۰۸، گویا برگی از تاریخ را به تصویر کشیده‌است، هنگامی که مردم مادرید در مقابل اشغالگران فرانسوی در دوم ماه مه سال ۱۸۰۸ میلادی به پا خواستند. اما در همان روز و روز بعد، پاسخی سریع و وحشیانه گرفتند. مورخان به کشتار بیش از ۵۰۰۰ نفر از مردم بیگناه در جریان شورش‌های مادرید اشاره کرده‌اند. در سمت چپ کار، گروهی از مردم عادی بر روی خاکِ آغشته با خون و اجساد کشته شدگان زانو زده‌اند و رو به سوی جوخه آتش دارند. گروهی نیز به عنوان تماشاگر تقریباً در مرکز تصویر دیده می‌شوند. آسمانِ کاملاً تاریک و کدر، فضای تیره و غم‌افزای کار را تقویت می‌کند و حسی مرده، عاری از کوچکترین اجزای زندگی می‌دهد. تنها منبع نور صحنه، فانوسی مکعب شکل است که مقابل پاهای سربازان قرار گرفته‌است و صحنه کشتار را روشن می‌کند. @WingsOfHeartੈ࿐

#معرفی_اثر سوم می ۱۸۰۸ فرانسیسکو گویا سبک رمانتیسم سال۱۸۱۴_۱۸۱۵ رنگ روغن روی بوم موزه دل پرادو مادرید این اثر اولین صحنه حقیقی از جنگ رو تا اون زمان نشون میده در نقطه ای از ناامیدی جایی که تلخی و بی رحمی سربازان مسلح رو در مقابل مردم نشون میده و کشتار مردم رو نشون میده این اثر الهام بخش خیلی از آثار هنرمندان دیگه مثل پیکاسو که اشاره کردم توی تابلو قتل عام در کره هست @WingsOfHeartੈ࿐

هجدهم بهمن است. یک ماه پیش، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار با دوستشان سیگار کشیدن، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباش، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

Vale (Farewell). Arthur Hacker (1858–1919). «واله (وداع)» اثر آرتور هَکر (نقاش انگلیسی، ۱۸۵۸–۱۹۱۹). این نقاشی تصویری وهم‌آلود و نمادگرایانه از جدایی و گسست درونی ارائه می‌دهد. پیکره‌ای زنانه و تنها به‌صورت دوگانه دیده می‌شود؛ گویی وجود او به پژواکی روح‌مانند تقسیم شده که آرام‌آرام عقب می‌نشیند و کنار می‌رود. این دوگانگی می‌تواند نشانهٔ جدایی دردناکِ خود، خاطره یا عشق باشد. فضا با رنگ‌های خاموش و سایه‌دار و خطوط نرم و محو شکل گرفته و حال‌وهوایی از اندوه خاموش و تعلیق احساسی ایجاد می‌کند. استفادهٔ ظریف هَکر از حرکت و لبه‌های محوشده، لحظهٔ وداع را به تجربه‌ای روان‌شناختی بدل می‌کند.

رؤیای ناممکن. A Eunuch's Dream (1874) Jean Lecomte du Nouÿ (1842-1923). «رویای یک خواجه» (۱۸۷۴) اثر ژان لُکُنت دو نوئی (۱۸۴۲–۱۹۲۳)، نقاش فرانسوی. این نقاشی نشان می‌دهد که یک خواجه در رؤیای ازدواج با زنی زیبا فرو رفته است. پس از کشیدن تریاک، او در خوابی غرق می‌شود که در آن زنی زیبا از حرمسرا را می‌بیند؛ زنی که آرزوی ازدواج با او را دارد. اما خواجه‌ها اخته می‌شدند، و همراه کوچک زن که چاقوی بزرگی با لکه‌هایی از خون در دست دارد، یادآوری ظریفی است از این‌که این آرزو هرگز برای او ممکن نخواهد شد. این صحنهٔ شرقیِ جذاب از کتاب «نامه‌های ایرانی» (۱۷۲۱) نوشتهٔ شارل مونتسکیو الهام گرفته شده است؛ داستانی دربارهٔ دو اشراف‌زادهٔ خیالی ایرانی که به فرانسه سفر می‌کنند.

The Vale of Tears (1883) Gustave Doré (1832-1883). «درهٔ اشک‌ها» (۱۸۸۳) اثر گوستاو دورِه (۱۸۳۲–۱۸۸۳)، هنرمند فرانسوی. این نقاشی اثری بسیار عظیم است با ابعاد ۴۱۳٫۵ × ۶۲۷ سانتی‌متر (۱۶۲٫۸ × ۲۴۷ اینچ) که صحنه‌ای از انجیل متی، فصل ۱۱، آیهٔ ۲۸ را به تصویر می‌کشد؛ جایی که عیسی می‌گوید: «ای همهٔ شما که از رنج و بار سنگینی که بر دوش‌تان نهاده شده خسته‌اید، نزد من آیید؛ من به شما آرامش خواهم داد.» در دوردست، پیکره‌ای نورانی از عیسی دیده می‌شود که صلیبی را حمل می‌کند. او با دست خود به مردمی که در پیش‌زمینه قرار دارند اشاره می‌کند تا از او پیروی کنند. این افراد همگی به نوعی در رنج‌اند و از سنین و طبقات مختلف جامعه هستند. دوره کار بر روی این اثر را بلافاصله پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۸۲ آغاز کرد و آن را اندکی پیش از مرگ خود در سال بعد به پایان رساند.

(مرگ در اتاق بیمار)ادوارد مونک تو این تابلو تقریبا جسد حضور نداره اما میتونیم مرگ رو در واکنش زنده‌ها ببینیم مونک میخواد بگه مرگ در بدن مرده نیست مرگ در چهره زنده ها صورت میگیره این نقاشی درباره ویرانی زندگی کسایی هست که زنده موندن.

«نابودی ناوگان عثمانی در خلیج چِشمه»، حدود ۱۷۷۱. اثر یاکوب فیلیپ هاکرت (آلمانی، ۱۷۳۷–۱۸۰۷). این نقاشی دراماتیک، ویرانی فاجعه‌بار ناوگان عثمانی را در جریان نبرد چشمه در ژوئیهٔ ۱۷۷۰ به تصویر می‌کشد؛ نبردی دریایی که یکی از پیروزی‌های سرنوشت‌ساز امپراتوری روسیه در جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۶۸–۱۷۷۴) بود. هاکرت لحظه‌ای از آشوب و نابودی را ثبت کرده است؛ جایی که آتش و انفجارها کشتی‌های لنگرگرفتهٔ ترک را درمی‌نوردند و آسمان شب را به جهنمی شعله‌ور بدل می‌کنند که بازتاب آن بر سطح آب دیده می‌شود. ستون‌های عظیم دود و آتش، در کنار سایه‌های تیرهٔ ناوهای جنگی و قایق‌های در حال فرار، هم وسعت این فاجعه و هم قدرت هراس‌انگیز جنگ دریایی در عصر کشتی‌های بادبانی را نشان می‌دهند. این صحنه یادمانی زنده از یکی از تعیین‌کننده‌ترین و ویرانگرترین نبردهای دریایی قرن هجدهم است.

در کل ذات هنر همین است تا رسیدن مرگ مارا سرگرم نگه میدارد @WingsOfHeart࿐

From the Depths (c. 1906) William Balfour Ker (1877-1918). «از اعماق» (حدود ۱۹۰۶) اثر هنرمند کانادایی-آمریکایی ویلیام بالفور کِر (۱۸۷۷–۱۹۱۸) است. در جریان یک رویداد اجتماعی مجلل برای ثروتمندان، در تالاری بزرگ، ناگهان دستی گره‌کرده از میان کف سالن بیرون می‌زند. زیر این کف، مردمی از طبقهٔ کارگرِ در تنگنا قرار دارند. این اثر، کاری تمثیلی است که در آن توده‌های رنج‌کشیده در پایین، به‌عنوان بنیانی به تصویر کشیده شده‌اند که دنیای ثروتمندان بر روی آن استوار است.

Antonio Ciseri (1821-1891). این اثر در سال ۱۸۶۴ توسط نقاش سوئیسی-ایتالیایی آنتونیو چیِزِری (۱۸۲۱–۱۸۹۱) خلق شده است. عنوان آن «مریم مجدلیهٔ توبه‌کار» است. مریم مجدلیه در زمان مصلوب شدن و دفن عیسی حضور داشت و از نخستین کسانی بود که در عید پاک آرامگاه خالی عیسی را کشف کرد، و همچنین اولین کسی بود که با عیسیِ رستاخیز‌یافته دیدار کرد. اما در اینجا او در دوره‌ای زودتر از زندگی‌اش به تصویر کشیده شده است؛ لحظه‌ای که از برخی انتخاب‌های زندگی خود پشیمان است. دستانش را بر چهره‌اش گذاشته و حالت صورتش را پشت موهای بلندش پنهان کرده است. با این حال، زبان بدن او آن‌قدر گویاست که می‌توان فهمید سرشار از پشیمانی است. تصویر «مجدلیهٔ توبه‌کار» در طول زمان میان هنرمندان محبوب بوده است. گاهی او به‌عنوان زنی که پیش‌تر روسپی بوده به تصویر کشیده می‌شود، گاهی در زمانی که پاهای عیسی را تدهین می‌کند، و گاهی نیز در سی سال پایانی زندگی‌اش که بنا بر روایت‌ها به‌عنوان زاهدی توبه‌کار در غاری در جنوب فرانسه زندگی می‌کرد.

#معرفی_اثر “The Lunatic of Etretat”, 1871 by Hugues Merle 🏛 «دردی که پذیرفته نشد» چهره زنی ترسیده و دیوانه که به جای کودک کنده ای چوب را بغل کرده آیا "دیوانه" مرل در سوگ از دست دادن یک کودک است یا دیوانه از اشتیاق برای فرزند؟ در حالی که هیچ پاسخ روشنی قابل مشاهده نیست، ما باید در مورد سرنوشت او فکر کنیم. اندوه فیگور مشخصه رمانتیسیسم است، سبکی که بر تصاویر رنج، جنون و مرگ تاکید می‌کرد. این تصاویر غالباً کنایه‌هایی به رنج‌های اجتماعی گسترده‌تر یا تحولات سیاسی بودند. به عنوان مثال، مرل "دیوانه" را در سال 1871 نقاشی کرد، همان سالی که فرانسه در جنگ فرانسه و پروس شکست خورد. امید شمشیری دولبه هست، مردم فرانسه که امید پس گرفتن سرزمین خود را داشتن و از سوی دیگر تحولات سیاسی هرگز اجازه نمی‌داد این اتفاق بیفتد. دیوانه ای که از شوق و سوگ دیگر نمی‌داند چه چیزی را بغل کرده @WingsOfHeartੈ࿐

بدو گفت کاین بودنی کار بود بمان تا چه گردد نباید درود خورش ساز و آرامشان ده به خورد نباید جز این چاره‌ای نیز کرد به جز مغز مردم مده‌شان خورش مگر خود بمیرند از این پرورش نگر تا که ابلیس از این گفت‌وگوی چه کرد و چه خواست اندر این جستجوی مگر تا یکی چاره سازد نهان که پردخته گردد ز مردم جهان (فردوسی) نقاش : ناز نجفی