آنقدر از تو می نویسم تا فارسی تمام شود

چگونه است که ما را به تلاطم اندوه دچار می‌کنی و ما را که تیزپری‌های آذر را تاب آوردیم و زمستانی تلخ نوشیدیم را به تنهایی می‌رانی بی‌آنکه تو را از یاد برده باشیم چگونه است که می‌آیی بال می‌زنی و هرم مرداد می‌شکنی و ما را که امیران دلشکسته‌ی تو ایم در یاد بشقاب‌های زینتی به سروهای کهن می‌کشانی و به راهی دور می‌بری آه ای کبوتر ای آزادی! آه ای کبوتر ای آزادی! ای بی‌پرواییِ شادِ گداختن در کوره‌ی خویشکاری! ما تو را از لابه‌لای پرده گرفتیم تو را در دست فشردیم لرزش قلب تو را دریافتیم به همسرم گفتم فردا باران می‌بارد ابرها را ببین که در کتاب کائنات ورق می‌خورند بگذار کلامش را به او بازگردانیم بگذار بی‌کلمه بمانیم ما به نوشیدن زمستان‌های تلخ عادتیم ما بهارانِ بیمار را تاب می‌آوریم ما به تابستان‌ها و پاییزان ِ دلسردی عادت کرده‌ایم و ما کلمه را دیدیم که در آسمان فیروزه‌ای تابی خورد و بالا رفت، ما تو را دیدیم که در آسمان بالا می‌رفتی و ما را ترک می‌کردی مواج و پرتحرک و بی‌نیاز با کوب‌کوب بالهایت به اوج شهریاری آفتاب! ما در سایه تو را شکوهمند نامیدیم تو را شکوهمند نوشتیم تو را شکوهمند گریستیم تو را... حسین طوّافی تابستان ۱۴۰۵ https://t.me/HTavvafi58