در رگ تاک

#درنگ هر بحثی درباره #تنگه_هرمز و مشابه آن در ساختار مرزهای سیاسی کنونی کشورهای همسایه باید با در نظر گرفتن پنج گونه تفکیک مطرح شود تا بتواند به سرانجام برسد، وگرنه همه‌ی حرفها به شلوغ‌بازی ختم می‌شود که شاید همین هم برای کسانی نان و آب دارد. البته لازمه‌ی این بحث‌ها این است که هدف از ایجاد تغییر معلوم شود. به نظرم هر تحولی در این زمینه باید معطوف به هدف افزایش امنیت ملی باشد و باز تحولات عینی در این زمینه مهم‌تر از تحولات هنجاری است، کمااین‌که چه بسا هنجارهای کنونی همچون «عبور بی‌ضرر» هم خودبخود مخل و مضر برای امنیت نیستند و آنچه مخل امنیت بوده نقض همین هنجارهاست. اما این پنج گونه تفکیک ضروری عبارتند از: ۱- تفکیک زمانی: تفکیک وضعیت حقوقی و سیاسی زمان صلح و جنگ ۲- تفکیک موضوعی: تفکیک وضعیت حقوقی کشتی‌های تجاری و دولتی (به ویژه نظامی) ۳- تفکیک انواع هزینه: تفکیک وضعیت حقوقی هزینه خدمات و عوارض (صرفا برای) عبور، کابل‌گذاری و... ۴- تفکیک محیط: تفکیک وضعیت حقوقی آب‌ها، بستر/زیربستر دریا، قلمرو هوایی و فضای ماورای جو. ۵- تفکیک حقوق موجود و حقوق قابل ایجاد. حتی ابعاد دیگری هم می‌توان به این زمینه‌ها افزود که سبب بطلان گزاره‌های کلی، استادیومی و هیجانی است. منافع ملی با برچسب‌زنی و هیجان تأمین نمی‌شود. البته قبل از هرگونه سیاستگذاری مکانی (مرتبط با ژئوپلیتیک) به نقشه هم نگاه کنید! @drmaghami

مباحثات سیاست خارجی را به دعوی استادیومی فروکاستن، نمایش تکثر است و لایک و فالور گرفتن دارد؛ اما دردی را دوا نمی‌کند. جای این مباحثات - اگر عمیق، دقیق و حرفه‌ای باشد - پژوهشگاه‌ها، دانشگاه‌ها و اتاق فکرهاست و مباحثه‌گرانش آن‌ها که سال‌ها در این زمینه مشق کرده‌ باشند و قصد کری خواندن در استادیوم را نداشته باشند و روایتگر دقایق و سخنگوی دانش محدود خود باشند و چه بهتر که دلسوز وطن هم باشند؛ نه همه‌چیزدان‌های نماینده‌ی جریان‌های سیاسی. طبیعتاً با این حساب، نمایش یک مباحثه خالی از ظرایف و دقایق در رسانه یا واگذاری میدان به مجریانی که هر شب در قاب تلویزیون پیدا می‌شوند و حتی اگر پایه‌های دانشی کافی داشته باشند معلوم نیست کی فرصت تفحص و مطالعه دارند تا در اندیشه‌ی خود بازاندیشی کنند و معلوم نیست اصلا نقدی دریافت می‌کنند و اگر هم پای نقدی بنشینند، برای شنیدن است یا پاسخ‌دادن (که اگر دومی باشد، بی‌فایده است)؛ این خوب یا بد هر چیزی می‌تواند باشد جز دقت نظر و تأمل در سیاست خارجی! @drmaghami

📝مصاحبه تخصصی با پروفسور بن سول، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد: حقوق بشر در آزمون جنگ ایران (قسمت دوم: تجاوز و بحران منع توسل به زور)

🔸مجموعه مصاحبه‌های تخصصی «حقوق بشر در آزمون جنگ ایران» یک ابتکار آکادمیک از سوی گروه پژوهشی حقوق بشر دانشگاه اصفهان است که با هدف بررسی ابعاد حقوقی، بشردوستانه و نهادی مخاصمه مسلحانه سال ۲۰۲۶ میان ایالات متحده آمریکا، اسرائیل و ایران طراحی شده است. این مجموعه از طریق گفت‌وگوهای عمیق با استادان برجسته، حقوقدانان بین‌المللی و متخصصان حقوق بشر، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه مخاصمات معاصر، بنیان‌های حقوق بین‌الملل، حقوق بشردوستانه بین‌المللی و نظام بین‌المللی حمایت از حقوق بشر را با چالش مواجه می‌کنند.

🔹گزارش کامل این مصاحبه را در 👈🏼 اینجا بخوانید... #گروه_پژوهشی_حقوق_بشر

#درنگ عزیزی خواسته بود کتابی از #عباس_معروفی (سال بلوا) را از کتابخانه دانشگاه به دستش برسانم. وقتی رسیدم خانه دیدم اشتباهی «سمفونی مردگان» را امانت گرفته‌ام. اشتباه هم بخاطر این بود که کتابخانه جلد کتابها را به علت امانت مکرر، صحافی کرده بود و ظاهر کتابها شبیه هم بود. دیدم حالا که زمین خورده‌ام خوب است سینه‌خیز بروم! کتاب را دست گرفتم به خواندن. گویی بخشی از داستان در فضای شهریور ۱۳۲۰ می‌گذرد. در جایی از قصه اینطور می‌خوانیم: [پدر] سر تکان داد و با آهی از ته دل گفت: «من ایرانیم، دلم برای مملکتم می‌سوزد. اما ببین چه وضعی شده که آدم راضی می‌شود بیایند بگیرند و از بدبختی نجاتش بدهند.» عجب! #کتاب اوایل دهه ۷۰ منتشر شده، به روایت صفحه آخر، نگارش آن در میانه‌ی دهه ۶۰ بوده، از ۶۳ تا ۶۷ و قصه از دهه ۲۰ است؛ اما شباهت عجیبی دارد این چند سطر به اوضاع بعضی از هموطنان ما در یک دهه‌ی اخیر که تصور می‌کردند اگر جنگی رخ دهد، بعد از مدت کوتاهی مملکت به سامان می‌رسد؛ حتی حاضر بودند با هر اقدام یا ترک فعل کوچکی که کشور را سریع‌تر به سمت جنگ ببرد همراهی کنند؛ گویی آمریکا و اسرائیل منتظر دستور یا اشاره‌ی آنها هستند. البته که آمریکایی‌ها برای مشروع جلوه‌دادن تجاوزگری خود از این نشانه‌ها استقبال می‌کنند، از پرپر شدن جوانان نازنین در خیابان‌های سراسر کشور هم استقبال می‌کنند؛ احتمالا روس و انگلیس هم در دهه‌ی ۲۰ روی نقطه ضعف‌های رضا شاه دست گذاشته بودند که راحت به تهران رسیدند. اما این تشابه احساسی که کتاب روایت می‌کند به نظرم جالب آمد. @drmaghami

❇️دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه برگزار می‌کند: ⚜️چهارمین مدرسه تابستانه حقوق بین‌الملل⚜️ موضوع: «تجاوز، دفاع و حقوق بین‌الملل» با حضور اساتید برجسته حقوق بین الملل ایران ▪️ تجاوز در حقوق بین‌الملل جناب آقای دکتر محسن عبداللهی عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی ▪️ دفاع مشروع در حقوق بین‌الملل جناب آقای دکتر پوریا عسگری عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبائی ▪️ حمایت از محیط زیست در درگیری‌های مسلحانه سرکار خانم دکتر مهناز رشیدی عضو هیأت علمی دانشگاه شاهد ▪️ جنایت جنگی در رویه دادگاه‌های بین‌المللی کیفری جناب آقای دکتر فریدون جعفری عضو هیأت علمی دانشگاه بوعلی سینا همدان ▪️ حقوق حاکم بر آبراه‌های بین‌المللی در درگیری‌های مسلحانه جناب آقای دکتر امیر مقامی عضو هیأت علمی دانشگاه اصفهان ▪️ حمایت از غیرنظامیان در درگیری‌های مسلحانه جناب آقای دکتر هیبت الله نژدی منش عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبائی ▪️ حمایت از اموال فرهنگی در درگیری‌های مسلحانه جناب آقای دکتر علیرضا کاظمی ابدی سفیر پیشین ایران در هلند ▪️ حمایت از نهادهای دینی در درگیری‌های مسلحانه جناب آقای دکتر محمد مسجدجامعی سفیـر پیشین ایران در واتیکان در این دوره مسائل نوین مرتبط با جنگ و‌ درگیری های مسلحانه از دیدگاه حقوق بین الملل مورد بررسی قرار خواهد گرفت و در پرتو تحولات بین المللی جاری فراگیران با قواعد و اصول بین‌المللی مربوطه با توجه به رویه ‌های دولتی و قضایی بین‌المللی آشنا خواهند شد. 🔶این دوره ویژه دانش‌آموختگان و پژوهشگران حقوق بین‌الملل، روابط بین‌الملل و علوم نظامی می‌باشد. 👤 دبیر علمی: جناب آقای دکتر سیدحسین سادات میدانی عضـو هیأت علمـی دانشکـده روابـط بین‌الملـل 📅 زمان: سه‌شنبه و چهارشنبه، ۱۰ و ۱۱ شهریور ۱۴۰۵ ⏰ ساعت: ۸ الی ۱۷ 📍 مکان: دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه 🔺ظرفیت ثبت نام محدود می‌باشد ✉️ راه‌های ارتباطی ما: 📨 بله و تلگرام: @dptic_sir 📧 رایـــــانـــــامـــــه: prof.training@sir.ac.ir 💠کسب اطلاع از دوره‌های آموزشی و کارگاه‌های تخصصی - کاربردی: 🟦 https://t.me/diplo_prof 🟩 http://ble.ir/diplo_prof

#درنگ تعدد اعدام‌ها در ماه‌های اخیر، بخش زیادی از جامعه را دچار التهاب کرده است و به عنوان یک معلم «حقوق بین‌الملل بشر» که چند سالی در این زمینه مطالعه و تحقیق و تدریس داشته‌ام؛ ظاهراً با انتظاری برای واکنش روبرو هستم. البته میدان من، کلاس درس است و البته اگر سیاست‌گذار و مقام دولتی مشورت بخواهد در حوزه‌های علمی مرتبطم تقریباً بی‌چشمداشت دریغ نمی‌کنم اما وقتی این حرف‌ها شنیده نمی‌شود و تبعات ناشنیدن‌های مکرر را می‌بینیم چه کاری می‌توان کرد؟ سخن من همچنان همان است که بارها گفته‌ام: «حقوق بشر برای امنیت ملی.» این را حالا که وقایع غمبار دی‌ماه گذشته به چراغ سبزی برای هجوم دشمن خارجی تبدیل شد، محکم‌تر می‌توان گفت. در فقره‌ی اعدام هم، همچنان به دلیل عدم دسترسی به پرونده‌ها نظری درباره یک مورد خاص ندارم اما حرف همان موضع بالا مبتنی بر حقوق بشر است: - اعدام برای شدیدترین جنایات (ماده ۶ میثاق حقوق مدنی و سیاسی) که مستلزم انحصار اعدام به جرایمی است که مباشرتا منجر به سلب حیات انسان دیگری شده باشد (از جنبش نفی اعدام بی‌خبر نیستم اما این مقدار تعهدات حقوقی بین‌المللی دولت ایران است)؛ - احتیاط در دماء (الزام شرعی) که مستلزم رعایت کلیه تشریفات و عدم تعجیل در اجرای حکم قطعی و حتی صبر برای امکان‌پذیر ساختن هر نوع درخواست اعاده دادرسی است؛ - رعایت موازین دادرسی عادلانه به ویژه حق آزادی انتخاب وکیل (حتی در جرایم علیه امنیت)، حق دفاع مؤثر، دادرسی علنی (که چقدر برای اطمینان بخشیدن به جامعه ضروری و لازمه‌ی شفافیت است و نبودش نقص بزرگی است)، عدم پذیرش اقرار ناشی از شکنجه و نقض آیین دادرسی، حق تجدیدنظرخواهی و...، حقوقدانان مثلی برای عدم رعایت این اصول و تشریفات دارند و می‌گویند «درخت آفت‌زده میوه سالم نمی‌دهد.»؛ - عدم تبدیل مجازات (امر قضایی) به تصمیم سیاسی؛ البته این فهرست را می‌توان در فرصت مناسبی تکمیل کرد اما آنچه نهایتاً برای فردا ضروری است: رواداری و گشودگی سیاسی برای کاستن از زمینه‌ی رخدادهای مشابه. @drmaghami

#درنگ فعال توییتری نوشته که ایران و عمان توافق کرده بودند یک وکیل گران اروپایی استخدام کنند تا حقوق ایران را برای گرفتن عوارض عبور از تنگه هرمز در نهادهای بین‌المللی پیگیری کند. کاملا قابل فهم است که بعضی توییتربازها دنبال این باشند که خودشان را عالم به اسرار و پشت پرده سیاست معرفی کنند، توجه بگیرند و احتمالا در فضای آشفته‌ی سیاسی داخلی پروژه بگیرند یا حتی در آینده به پست و جایگاهی برسند. این حرف‌ها اما تفاوتی با آن پیام خانم بازیگر ندارد که در وانفسای ۱۴۰۱ گفته بود اگر اعتراضات به روز چندم بکشد، «طبق قانون اساسی» ارتش باید وارد شود و...! خیلی‌ها به این خانم خندیدند اما توییت آقای ق. را به‌عنوان تحلیل دست اول می‌چرخانند! حالا این‌ها به کنار. به فروشنده لباس فرم مدرسه می‌گویم معلوم نیست بچه‌ها اصلا این لباس‌ها را امسال بپوشند! ممکن است بخاطر جنگ همچنان کلاس‌ها مجازی باشد. پاسخش این است که «حتما کلاس‌ها حضوری است. یک قطعنامه دارند می‌نویسند که از ساعت ۶ صبح تا بعدازظهر حمله نکنند.» با گفتن «چه خوب» تأییدش می‌کنم! اصلا نمی‌پرسم که چرا «قطعنامه»؟ چرا «یادداشت تفاهم» نه؟! شاید این پرسش را گذاشتم برای امتحان ترم بعد! او هم از پشت پرده با خبر است و ما بی‌خبریم! @drmaghami

#درنگ امروز کلیات لایحه جرایم بین‌المللی در مجلس تصویب شد. من تصویب لایحه را علاوه بر همه آثار حقوقی که دارد و قبلا بارها درباره آن گفته‌ام و به ویژه آن که بخشی از روند بین‌المللی‌شدن حقوق کیفری است، از یک جهت نیز مثبت ارزیابی می‌کنم؛ بخصوص اگر متن نهایی از استحکام حقوقی لایحه در تعریف جرایم نکاهد و به دام شعارنویسی و بدعت (نه ابداع) نیفتد و آن جهت مثبت این است که از این پس مقامات عالی کشور بخصوص مقامات نظامی با یک متن قانونی به زبان فارسی روبرو هستند و برای گفتن از جرایم بین‌المللی سراغ ادراکات شهودی شخصی خود نخواهند رفت! به زبان ساده‌تر اگر تاکنون برای آن که بگویند فلان واقعه جنایت علیه بشریت است، هیچ متر و معیاری نداشتند؛ اکنون متر و معیاری دارند که لاجرم باید فهم کرده باشند. این دیگر، متن قانون ملی است نه معاهده بین‌المللی به زبان خارجی که فرضا کشور هم عضوش نیست! یک یا چند جهت مثبت دیگر هم دارد که می‌ترسم اگر بگویم از خیر تصویبش بگذرند! @drmaghami

#درنگ دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه‌ی ایام دل آدمیان است (#هوشنگ_ابتهاج) @drmaghami

انحصار مأموریت در 12 فوریه: هیئت صلح و برهم‌زدن نظم امنیتی سازمان ملل متحد Meraj Ahmad & Arjun Singh مترجم: آراد سلامت دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل دانشگاه علامه طباطبایی ویراستار علمی: دکتر امیر مقامی عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان منشور  ملل متحد بر یک برداشت هنجاری متمایز از حاکمیت استوار است. در حوزه صلح و امنیت بین‌المللی حاکمیت ملغی نمی‌شود، بلکه از طریق سازکاری جهان‌شمول به ‌صورت جمعی تنظیم و اعمال می‌گردد. ماده ۲(۱) منشور اصل برابری حاکمیتی کشورها را تثبیت می‌کند و بدین‌سان مشارکت در حکمرانی صلح و امنیت را بر مبنای صرفاً وضعیت حقوقی کشورها بنیان می‌نهد. از این ‌رو، حاکمیت در چارچوب منشور نه سلسله ‌مراتبی است و نه مفهومی که مستلزم پرداخت مبالغ بیلیون دلاری برای صعود به نردبانی خودساخته از اقتدار باشد. ▪️برای مطالعه نوشتار از طریق وبسایت آکادمی بیگدلی اقدام کنید: https://bigdeliacademy.com/2026/07/22/arad-salamat-3/ @Bigdeliacademy

#فراخوان مقالات نشریه در شرف انتشار «پژوهش‌های نوین در علوم جنایی» دانشگاه اصفهان وب‌سایت: https://nrcs.ui.ac.ir/ @drmaghami

#موقت امتحان امروز درس حقوق بین‌الملل عمومی یک به علت قطعی اینترنت (احتمالا سرور) دانشگاه برگزار نشد. در اولین فرصت و پس از دریافت دستورالعمل مشخص از معاونت آموزشی، زمان جایگزین از طریق همان سامانه اعلام خواهد شد. @drmaghami

#درنگ بازیکنان بزرگ و تأثیرگذار همیشه تحسین می‌شوند اما در پایان این «تیم» است که برنده یا بازنده می‌شود. اما این که ادراک بازیکن از «تیم» دقیقا شامل کدام دسته از بازیکنان است (تمام تیم یا فرقه/باند درون آن) یا منافع اختصاصی که دنبال می‌کند (مثل بازیکنی که خودخواهانه شوت می‌زند و پاس نمی‌دهد)؛ همواره عاملی تعیین کننده در حفظ «تمامیت تیم» است. نه! این متن درباره #فوتبال نیست! @drmaghami

به زودی💎 ⚜ مدرسه تابستانه حقوق بین‌الملل ⚜ 🔶فرصتی ارزنده جهت ارتقای دانش تخصصی در حوزه حقوق بین‌الملل و تعمیق فهم حقوقی از مسائل بین‌المللی، آشنایی با مسائل و تحولات روز نظام بین‌الملل و تقویت مهارت‌های تحلیلی و پژوهشی🔶️ ✉️ راه‌های ارتباطی ما: رایـــــانـــــامـــــه: prof.training@sir.ac.ir بله و تلگرام: @dptic_sir 💠کسب اطلاع از دوره‌های آموزشی و کارگاه‌های تخصصی - کاربردی: 🟦 https://t.me/diplo_prof 🟩 http://ble.ir/diplo_prof

#درنگ نزدیک ۱۴۰ روز از مرحله اخیر مخاصمه جاری گذشته است و اکنون هیچ چیز دردناک‌تر از آن نیست که تعرض به تمامیت ارضی #ایران به امری روزمره و عادی تبدیل شده است. اگر این روند ادامه یابد، تدریجا استقلال سیاسی کشور نیز روز به روز بیشتر در معرض اضمحلال قرار خواهد گرفت. حل این مسأله بیش و پیش از هر چیز باید اولویت نخست همگان باشد. @drmaghami

‍ ✔️جهان بی‌نظم؛ مانیفست تازه قدرت‌های میانی ✍🏻سهند ایرانمهر یادداشت مشترک مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، و الکساندر استاب، رئیس‌جمهور فنلاند، که در تازه‌ترین شماره اکونومیست منتشر شده، مطلبی در خور تامل برای فهم تحولات جدید جهان و شناخت ادراکی رهبران آن است. این دو سیاستمدار بیش از آنکه بخواهند درباره سیاست خارجی کشورهای خود سخن بگویند، تصویری از جهانی ترسیم می‌کنند که دیگر شباهت چندانی به جهان پس از جنگ جهانی دوم ندارد؛ جهانی که ستون‌هایش هنوز پابرجاست، اما دیگر وزن گذشته را تحمل نمی‌کنند. نظمی که از سال ۱۹۴۵ شکل گرفت، بر این فرض استوار بود که اگر قواعد مشترک، نهادهای بین‌المللی و تجارت آزاد تقویت شوند، رقابت قدرت‌ها نیز قابل مهار خواهد بود. سازمان ملل، بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و بعدها سازمان تجارت جهانی، محصول همین تصور بودند. اما نویسندگان معتقدند آن دوران به پایان رسیده است. نه اینکه این نهادها از میان رفته باشند، بلکه دیگر توان تعیین‌کننده‌ای در مدیریت بحران‌ها ندارند. رقابت آمریکا و چین، جنگ اوکراین، منازعات خاورمیانه، تحریم‌های اقتصادی و تبدیل فناوری به میدان اصلی رقابت، همه نشان می‌دهد سیاست بین‌الملل وارد مرحله‌ای شده که قواعد دیروز برای توضیح آن کافی نیست. نکته جالب اینجاست که نویسندگان نه به آرمان‌گرایی قدیمی دل بسته‌اند و نه به واقع‌گرایی کلاسیکی که همه چیز را به موازنه قدرت فرو می‌کاهد. آنها از مفهومی سخن می‌گویند که «واقع‌گرایی مبتنی بر ارزش‌ها» می‌نامند؛ یعنی کشوری می‌تواند از دموکراسی، حاکمیت قانون یا حقوق بین‌الملل دفاع کند، اما نه صرفاً به عنوان یک آرمان اخلاقی، بلکه چون این ارزش‌ها بخشی از امنیت و منافع بلندمدت خود او نیز هستند. به بیان دیگر، ارزش و منفعت دیگر در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند، بلکه در بسیاری از موارد به هم گره خورده‌اند. اما شاید مهم‌ترین بخش مقاله، توصیفی باشد که از شکل جدید همکاری‌های بین‌المللی ارائه می‌دهد. نویسندگان معتقدند دوران ائتلاف‌های فراگیر و دائمی رو به پایان است. جهان امروز بیشتر شبیه شبکه‌ای از همکاری‌های موقت است؛ ممکن است کشوری در حوزه هوش مصنوعی شریک شما باشد، در زنجیره تأمین رقیبتان و در یک بحران امنیتی، اصلاً موضعی متفاوت اتخاذ کند. بنابراین، دیگر نمی‌توان با منطق بلوک‌های ثابت قرن بیستم جهان را فهمید. این همان چیزی است که آنها از آن با عنوان «چندجانبه‌گرایی محدود» یاد می‌کنند؛ همکاری‌هایی که نه جهانی‌اند و نه دائمی، بلکه برای حل یک مسئله مشخص میان گروهی از کشورها شکل می‌گیرند. امروز ممکن است ائتلافی برای امنیت سایبری تشکیل شود، فردا برای نیمه‌هادی‌ها و پس‌فردا برای مواد معدنی راهبردی. اعضای این ائتلاف‌ها نیز الزاماً یکسان نخواهند بود. در لایه‌ای عمیق‌تر، مقاله از جابه‌جایی مفهوم قدرت سخن می‌گوید. زمانی قدرت را با تعداد تانک‌ها، ناوها و موشک‌ها می‌سنجیدند؛ امروز هوش مصنوعی، داده، تراشه، انرژی، زیرساخت دیجیتال و حتی زنجیره تأمین می‌توانند همان اندازه تعیین‌کننده باشند. به همین دلیل، مرز میان امنیت ملی و اقتصاد روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر شده است. کارخانه تولید تراشه یا شبکه فیبر نوری، گاه به اندازه یک پایگاه نظامی اهمیت پیدا می‌کند. این تحلیل بیش از همه برای قدرت‌های میانی اهمیت دارد؛ کشورهایی که نه توان تحمیل اراده خود را دارند و نه می‌توانند خود را از رقابت قدرت‌های بزرگ کنار بکشند. پیام کارنی و استاب این است که این کشورها باید به جای تکیه بر یک اتحاد ثابت، توانایی حضور در شبکه‌ای از مشارکت‌های متنوع و انعطاف‌پذیر را به دست آورند؛ شبکه‌ای که با تغییر موضوع، ترکیب آن نیز تغییر می‌کند. اگر بخواهیم همه این بحث را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت جهان در حال عبور از «نظم» به سوی «مدیریت بی‌نظمی» است. در قرن بیستم، سیاست بین‌الملل بر این فرض بنا شده بود که می‌توان یک نظم جهانی نسبتاً پایدار ساخت؛ اما اکنون مسئله اصلی، اداره جهانی است که دیگر نظم واحدی ندارد. تفاوت این دو، صرفاً یک تغییر واژگانی نیست؛ تغییری است در فلسفه روابط بین‌الملل. شاید به همین دلیل است که این یادداشت را نباید صرفاً مقاله‌ای درباره سیاست خارجی کانادا یا فنلاند دانست. این متن، تلاشی برای نام‌گذاری جهانی است که آرام‌آرام در برابر چشمان ما شکل گرفته است؛ جهانی که در آن، ائتلاف‌های دائمی جای خود را به مشارکت‌های سیال داده‌اند، فناوری به اندازه ژئوپلیتیک اهمیت یافته و قدرت، بیش از هر زمان دیگری، در توان سازگار شدن با بی‌ثباتی تعریف می‌شود. این همان تغییری است که احتمالاً تاریخ‌نگاران آینده، از آن به عنوان یکی از مهم‌ترین دگرگونی‌های نظام بین‌الملل پس از سال ۱۹۴۵ یاد خواهند کرد. @sahabdiranmehr

اثر پیش رو به تحقق اصل اعتدال، در پی ریزی سیاست جنایی می پردازد و آن را در قلمرو جرایم اقتصادی ارزیابی می نماید. «سیاست جنایی جرایم اقتصادی؛ از دشمن مداری تا تسامح گرایی» خوانش و نقدی است علمی بر سیاست جنایی پر تلاطم، نامتوازن و سردرگمی که در مواجهه با جرایم اقتصادی وجود دارد. نگاهی علمی به دشمن پنداری مجرم اقتصادی آن گاه که جرم ارتکابی در سطح فردی رخ داده و مرتکب دسترسی چندانی به منابع قدرت و ثروت ندارد و تسامح گرایی در قبال این جرایم آن گاه که از سوی یقه سفیدان مبل نشینِ موجه و از سوی اشخاص حقوقی و حتی بخشی از دولت ارتکاب می یابد. در وجه نخست به طور معمول، مردم پسندی کیفری، پدر سالاری کیفری، ابزارگرایی کیفری، کمال گرایی کیفری و بازتاب رسانه ای جرم و هراس اخلاقی ایجاد شده، بزهکار اقتصادی را مستحق شدیدترین پاسخ‌های کیفری قلمداد می نماید که با اعدام و حذف وی فرشته عدالت به آرامش خواهد رسید. حال آن که در وجه دوم انواعی از روش‌های انکار، مسئولیت گریزی، فنون خنثی سازی و مصلحت اندیشانه دستاویزی خواهند شد تا مرتکب بزه اقتصادی شناسایی نشود یا در صورت شناسایی، مسئولیتی متوجه وی نباشد. @drmaghami

نخستین چاپ جلد چهارم مجموعه ایران و چالش های حقوقی بین المللی معاصر (مجموعه مقالات) با محوریت حضور ایران نزد دیوان بین‌المللی دادگستری، به اهتمام دکتر عبدالله عابدینی توسط انتشارات شهردانش منتشر گردید. در ادامه فهرست مطالب و نویسندگان این مجموعه را مشاهده می‌کنید.   پیشگفتار پرونده شرکت نفت ایران ـ انگلیس وحید بذّار و اسماء سالاری پرونده کارکنان دیپلماتیک و کنسولی  ایالات متحده آمریکا در تهران رضوان باقرزاده و شهرام زرنشان پرونده سانحه هوایی 3 جولای 1988  عبدالله عابدینی پرونده سکوهای نفتی انوشیروان نادری پرونده برخی اموال ایران علی مسعودی و مهشید آجلی لاهیجی ایران و دادرسی‌‌های مشورتی دیوان بین‌‌المللی دادگستری سیدحسین سادات میدانی و مهران طرحی ساختار «سیاست قضاییِ» ایران و دیوان بین‌المللی دادگستری در قبال یکدیگر وحید رضادوست