والس آبي تیره؛

اینجا داخل ایران آدم به این نتیجه می‌رسه که هیچی اثری نداره. اعتراض اثری نداره. یعنی اعتراض به اینوریا اثری نداره. اعتراض به اونوریا هم اثری نداره. گریه کردن اثری نداره. کنکور دادن اثری نداره. کار کردن و نکردن حتی مهاجرت و رفتن با بدبختی و دل‌کندن از خانواده و دوست، هیچ‌کدوم اثر ویژه‌ای ندارن. مارتین سلیگمن سال‌ها پیش به این پدیده گفت درماندگی آموخته شده. یک‌سری فیل رو بست به یه جایی بعد از مدتی بازشون کرد. بعد هم فیل‌ها حس کردن حالا برن هم خیلی اثری نداره. تهش گیر همون سلیگمن می‌افتن.

من نمی‌تونم واقعا.

به چنل اکسسوری‌های دوست نازم سربزنید و خرید کنید🥰 میتونین این رو هم برای من بخرین🫶🏼

داستان این آهنگ خیلی جالبه، خواننده‌ی گروه(Greg Gonzalez)یک دوستی داشته و وقتی باهاش صحبت می‌کنه متوجه میشه که دوستش به طرز عجیبی دختری رو دوست داره و انقدر این عشق و علاقه زیاده که نمی‌دونه چی کار کنه.حتی نمی‌تونسته خودش بره و باهاش حرف بزنه و به اون دختر ابراز علاقه کنه. Greg هم تصمیم می‌گیره به جای دوستش با اون دختر درمورد حس دوستش صحبت می‌کنه. بعد متوجه میشه که اون دختر هیچ حس مشابهی نداره و هیچ علاقه‌ای به این موضوع نشون نمیده و به دوستش میگه که وقتش رو تلف نکنه و سعی کنه این داستان رو فراموش کنه و شبیه «جان وین»نباشه. حالا چرا جان وین؟جان وین همیشه نقش شخصیت‌هایی رو بازی می‌کرده که میرن به دنبال یه هدفی که خیلی خیلی بزرگ‌تر از زندگی خودشونه.هدفی که رسیدن بهش شاید غیر ممکن به نظر برسه و برای همین اینجوری میشه که اسم این ترک جان وین هستش.

بفرمایید یه پلی لیست کوچک و جمع‌جورِ ناز:

«باشد که باد در زیر بال‌هاتان بوزد و شما را ببرد آنجا که خورشید بادبان می‌کشد و ماه ره می‌سپارد.»

“I was trapped! Because in all this wonderful, beautiful, miraculous world, I. Alone. Had no body, no senses, no feelings! Never for me to plunge my hands in cool water on a hot day. Never for 'me' to play Mozart on the ivory keys of a forte piano. Never for me to MAKE LOVE! I... I... I was in hell looking at heaven! I was machine. And you, were flesh. And I began to hate. Your softness! Your viscera! Your fluids, and your flexibility. Your ability to wonder, and to wander. Your tendency...to hope..."