والس آبي تیره؛

زیرشون تا جایی که میتونید اینارم تگ کنید. @amnesty @UNHumanRights @hrw @AmnestyIran @JavaidRehman @MaiSattar_UN @HillelNeuer @JosepBorrellF @Europarl_EN @UNESCO

وقتی فردا آغاز شود و من دیگر نباشم، و تو آن‌جا نباشی که ببینی، اگر خورشید طلوع کند و چشم‌هایت را پر از اشکِ من بیابد، آرزو می‌کنم گریه نکنی، آن‌طور که امروز گریستی، در حالی که به تمام حرف‌هایی فکر می‌کنی که فرصت گفتنشان را نیافتیم. می‌دانم چقدر دوستم داشتی، همان‌قدر که من دوستت داشتم، و هر بار که به من فکر کنی، می‌دانم دلت برایم تنگ خواهد شد. اما وقتی فردا بدون من شروع شد، لطفاً سعی کن بفهمی فرشته‌ای آمد، نامم را صدا زد و دستم را گرفت، و گفت جایم آماده است در بهشتی دور، آن بالا، و باید پشت سر بگذارم همهٔ آن‌هایی را که دوستشان داشتم. اما وقتی برگشتم تا بروم، اشکی از چشمانم افتاد، چون تمام عمر فکر می‌کردم نمی‌خواهم بمیرم. چیزهای زیادی برای زندگی داشتم، کارهای ناتمام بسیار، باور کردنش سخت بود که دارم تو را ترک می‌کنم. به همهٔ دیروزها فکر کردم، خوب‌ها و بدها، به تمام عشقی که با هم داشتیم و تمام لحظه‌های خوشمان. اگر می‌شد دیروز را حتی برای لحظه‌ای دوباره زندگی کنم، خداحافظی می‌کردم، می‌بوسیدمت و شاید لبخندت را می‌دیدم. اما بعد فهمیدم این دیگر ممکن نیست، چون جای من را خلأ و خاطره‌ها خواهند گرفت. و وقتی به چیزهایی فکر کردم که ممکن است فردا دلتنگشان شوم، به تو فکر کردم، و قلبم از اندوه پر شد. اما وقتی از دروازه‌های بهشت گذشتم، احساس کردم به خانه رسیده‌ام، وقتی خدا از تخت طلایی‌اش به من نگاه کرد و لبخند زد. گفت: «این ابدیت است، و تمام آن‌چه به تو وعده داده بودم. امروز زندگی زمینی‌ات پایان یافت، اما این‌جا زندگی تازه آغاز می‌شود. من فردایی وعده نمی‌دهم، اما امروز همیشه ماندگار است، و چون هر روز یکسان است، دیگر دلتنگ گذشته نخواهی شد. وفادار بودی، باایمان و راست‌دل، هرچند گاهی کارهایی کردی که می‌دانستی نباید. اما بخشیده شده‌ای، و حالا آزادِ آزادی، پس بیا دستم را بگیر و زندگی‌ام را با من سهیم شو.» پس وقتی فردا بدون من شروع شد، فکر نکن از هم دور افتاده‌ایم، چون هر وقت به من فکر کنی، من همین‌جا هستم؛ در قلبت.