Nostalgia

💠 بزرگترین صوفیِ تمامی دوران، منصور حلاج را مسیح‌وار کُشتند. هنگامی که او را پای چوبه دار آوردند، وِرد زبانش اناالحق بود. گفتن همین جمله او را تا پای مرگ کشیده بود. در همین زمان، یکی از تماشاییان فریاد زد: «تو هنوز الفبای سلوک و عرفان را نیز نمی‌دانی. چند لحظه دیگر زبانت را خواهند برید و به بالای دار خواهی رفت. چرا باز این جمله کفرآمیز را تکرار می‌کنی و توبه نمی‌کنی؟» حلاج لبخندی زد و گفت: «چه می‌گویی؟ نه تنها زبان من، بلکه قطره قطره‌یِ خون من نیز اناالحق‌گو خواهند شد.» می‌گویند پیش از آنکه او را برای اجرای حکم از زندان بیرون بیاورند، هنگامی که نگهبان تازیانه‌ها را یکی پس از دیگری و با شدت بر او فرود می‌آورد، او همچنان آرام و خندان بود. گزمه بر شدت ضربه‌ها افزود. باز هم توفیری نکرد. گزمه خشمناک و عصبی فریاد زد: «چرا فریاد نمی‌کنی لعنتی؟ فریاد بزن تا از زدنت دست بردارم. تو با آرامش خود مرا شکنجه می‌کنی.» حلاج باز لبخندی مهربانانه زد و گفت: «خسته می‌شوی و خود به خود از زدن من دست خواهی کشید، فرزندم. از اینکه با آرامشِ خود، تو را شکنجه می‌کنم، از خدا مغفرت می‌طلبم. آیا فریاد من از شکنجه تو خواهد کاست؟ بگو چگونه فریاد بزنم. بگو تا فریاد کنم.» گزمه به پایِ حلاج می‌افتد و بر شانه‌های او اشک می‌ریزد و می‌گوید: «آیا تو مسیح ثانی هستی؟» حلاج دستی به سر او می‌کشد، اشک‌های او را پاک می‌کند و می‌گوید: «نه، هنوز به مرتبه مسیحا نرسیده‌ام. به همین دلیل، به زنده کردن ارواح بسنده کرده‌ام.» گزمه می‌پرسید: «چگونه ارواح را زنده می‌کنی؟» او به آرامی می‌خندد و جواب می‌دهد: «با کلمه. کلمه امری قدسی‌ست، کلمه از آسمان است، کلمه باران است؛ زمینِ جان آدم‌ها، همواره تشنه‌ی کلمات است.» 📗 پرنده می‌میرد، پرواز می‌ماند |مسیحا برزگر #عرفان 🪞 @nostalgiq