Observations Of A Neo-Harronist⋆ ੈ🍎

فکر می‌کنی میتونی یکی دو روز عادی زندگی کنی ولی بعد یادت میاد که داری تو ایران زندگی می‌کنی و اینجا زندگی عادی بی‌معناست. اینجا حتی مرگ عادی هم بی‌معناست. فکر می‌کنی شاید توی این چهار پنج ساعتی که تو تاریکی می‌شینی تا شاید سکوت و تنهایی تورو ذره ای به زندگی ای که دلت می‌خواد و خواسته عجیبی هم نیست نزدیک کنه ولی می‌خونی که دارن وسط میدان داربست میزنن برای طناب دار. واقعا حالم از خودم بهم می‌خوره که بعد از این‌همه جنایت هنوز انقدر تعجب میکنم.

بچه ها تو بات کانال پیام میدین چرا بعضی وقتا بعدش بات رو بلاک میکنین😭من چجوری جواب بدم خبببب

من نیاز دارم خونم چسبیده باشه به مترو!

مترو سیبریه و خلوت. دیگه پیاده نمیشم.

خورشید شوخیش گرفته.

من یوقتا خیلی جدی باورم نمیشه که واقعی ام و چیزایی که اینجا میگم ممکنه یادتون بمونه😂😭💙

یادی کنیم از دوست عزیزی که بخاطر این یتیکه مو به من گفت پیک می.🎪

تروخدا😭

خانواده شانس اوردن من ویولن نمیزنم-

می‌دونین چی جالبه؟ اینکه فکر کنی مدت زیادیه داری روی یه خط صاف حرکت می‌کنی و حتی شاید یه روزایی لیز می‌خوری و میای پایین تر. فکر می‌کنی اون چیزی که درونت بود رو از دست دادی. دیگه نه بدنت توان قبل رو داره و نه روانت می‌تونه حتی برای یک روز هم که شده شکست‌ناپذیر باشه. هر روز با خودت دعوا می‌کنی که چرا نمی‌تونی حداقل همون آدم سابق باشی؟ چرا رشد نمی‌کنی؟ چرا جلو رفتن انقدر برات سخت و ترسناکه؟ ولی نمی‌دونی که توی دلِ ماجرا بودن چشمت رو بسته. نه گذشته رو واضح می‌بینی و نه جایی که الان ایستادی رو می‌تونی درست درک کنی. فقط یه حس از چند سال پیش یا یه جمله که یه نفر یه زمانی بهت گفته توی ذهنت مونده. تازه شک دارم همون رو هم درست به یاد آورده باشی. وقتی از دور بهش نگاه می‌کنی می‌بینی انقدر جلو اومدی، انقدر تغییر کردی که حتی باورش سخته اون آدم خودت بودی. انقدر از زندگی کردن ترسیدی که تو این مسیر گریزناپذیر زندگی نکردی و حالا نمی‌دونی از کدوم بیشتر باید بترسی.

For the longest time i thought i was a runner. Turns out I've always been a suppressor.

کی میرسه اون روزی که بشه بوم رو اسکن کرد؟ من هیچوقت نمیتونم از نقاشی های بزرگم خوب عکس بگیرم و دیگه خسته شدم!