یادداشت های پراکنده - وحید کریمی پور- دانشگاه صنعتی شریف

سخنی با دانشجویان پس از ارسال نامه ۴۶ استاد دانشگاه صنعتی شریف با عنوان «برای شریف» که در واقع پاسخ این همکاران به «نامه مادران دانشجویان اخراج شده از شریف» بود،‌ من و حداقل چهار تن دیگر از همکاران که اگر چه متاسفانه افتخار نوشتن این نامه را نداشتیم ولی آن را امضا کرده بودیم با پیام های متعددی از سوی برخی دانشجویان مواجه شدیم که همگی ضمن داشتن لحنی مودبانه خواهان این بودند که «احساس ما به عنوان امضا کننده این نامه هنگام حمله به مدرسه میناب» چه بوده است و «چرا این استادان در آن هنگام بیانیه ای صادر نکرده و آن را محکوم نکرده اند.» این متن پاسخی به این دانشجویان است. حمله به مدرسه میناب و کشتن کودکان بیگناه بدون شک یک جنایت جنگی است که امیدوارم پس از پایان جنگ با طرح شکایت رسمی توسط دولت به سرانجام برسد و غرامت متناسب به خانواده قربانیان تعلق بگیرد، اگر چه دریافت غرامت هرگز آن کودکان بیگناه را به دامان خانواده هایشان برنخواهد گرداند و آن داغ ابدی را سرد نخواهد کرد. بنابراین راه درست برخورد با چنین فجایعی دنبال کردن آن توسط نهادهای دولتی و بین المللی است نه محکوم کردن آن توسط این گروه یا آن گروه از شهروندان. اگر نامه استادان دانشگاه نیز تنها به محکوم کردن اخراج دانشجویان بسنده می کرد، بازهم یک کار بی فایده بود. در عوض این نامه در بردارنده یک خواست مشخص از رئیس دانشگاه برای بازنگری در این احکام مطابق با رویه های اصلاح شده است. و اما سخنی با دانشجویانی که از نوشتن این نامه ناراضی اند و همچنان از اخراج گروهی از همکلاسی های خود حمایت می کنند. به اعتقاد من، در هر کشوری در دنیا، وظیفه انسانی و اخلاقی یک شهروند این است که در مقابله یک شهروند دیگر با سازمان ها و نهادها و حتی خود حکومتِ، جانب شهروند را بگیرد، سخن او را بشنود و خواهان برخورد منصفانه با او شود، نه اینکه جانب آن سازمان و نهاد و یا حکومت را بگیرد. دلیل اش هم خیلی ساده است. چون حتی سازمانی مثل شهرداری نیز به اندازه کافی قدرتمند است و در برابر یک شهروند، نیازی به همراهی و حمایت یک شهروند دیگر ندارد. اگر دانشجویی در دموکراتیک ترین کشور دنیا هم زندگی کند، بازهم در مقابله دانشجو و یک سازمان، اخلاقا باید در جانب همکلاسی خود بایستد نه در جانب آن سازمان. برای یک دانشجو حضور در کمیته ای که در آن یک دانشجوی دیگر یعنی همکلاسی او حکم اخراج می گیرد، هرگز کار پسندیده ای نیست و چه بسا سالها بعد وقتی که شور جوانی فروکش کند، شرمندگی و افسوس به بار آورد.