ʀᴀᴘɪᴏ

نمیتونم اجازه بدم خاطراتت هم برن.

شاید تقدیرم این بود که لحظه ای از عمرم را با تو همدل باشم.

روحم میخواد از این بدن جدا بشه

دیگ نمیکشم.

با دیدن این دو تیکه متوجه میشین که با یک فیلم معمولی طرف نیستید.

"The American History X" این شاهکار رو از دست ندید. به طور کلی بخوام بگم یکی از نکاتی که من از این فیلم دستگیرم شد اینه که حس خشم حسی هست که فقط زمانی میفهمی بده که اون رو در خارج از خودت ببینی. درک در ابتدای داستان یه نئونازی سرسخت و خشمگین بود و هنگامی که به زندان رفت با واقعیت ها روبه رو شد مخصوصا توی سکانسی که هم بند سیاه پوستش خطاب به درک میگ: توی این زندان اونی که کاکاسیاهه تویی. و منظورش این بود که الان که ما سیاه ها بیشتریم و اینجا قدرت داریم میتونیم بهت اسیب بزنیم اما… و در سکانس بعدی ادای اون رو درمیاره و میگ: اره ما کل رو از کاکا سیاه ها متنفریم. اصا نمیدونیم اونا کی هستن؟ اما از اونا متنفریم و میزنم دو نفرشونو میکشم و حالا چی گیرم اومده؟ اره دارم با هم بند سیاه پوستم حال میکنم. و درس هایی بهش داد که درک فهمید این خشم پوچ بوده و عقایدی بوده که به اون و خانوادش اسیب زده و بعد که از زندان اومد بیرون دنی برادرش رو دید که اون هم راه اون رو پیش گرفته و … IDMB:8.5 My rate:7.8