ʀᴀᴘɪᴏ

شدیم غریبه الان ولی یه روزایی با چشم باهم حرف میزدیم

ادم ها دیگ نه خوشحالم میکنن نه ناراحتم میکنن نه ارومم میکنن نه عصبیم میکنن نه هیچی… اونا فقط نا امیدم میکنن همیشه میگردن تا یه راهی پیدا بکنن که من رو نا امید بکنن

Sonunda burdayız yapayalnız kendi başımıza

رفیق تنهاییت خودتی

اگه پاییز رفیق اشک چشمَم نبود اگه زمستون علتِ قلبِ یخ ِمن نبود اگه تابستون پوست من رو نکنده بود چه میدونین؟ شاید من بهار بودم

آرزو میکردم که خاص باشم

من میخواستم موندنی بشم ولی رفتم با اخلاق گندم