en
Feedback

Don't get caught by a cheater! Telemetrio finds and tags such channels 👉 If you want to see the tag, subscribe

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

Open in Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

Show more
2 693
Subscribers
+424 hours
-97 days
-3230 days
Posts Archive
شاید روزی دیگر نباشم اما، به صورت شاخه ای پیچک از سمت چپ سینه‌ات جوانه خواهم داد.
04 Feb 2023, 17:02

حتی وقتی که میگی دروغ نمیگم هم دروغ میگی.
04 Feb 2023, 17:01
04 Feb 2023, ~17:01

photo content
04 Feb 2023, 17:01

نگاهت بوی تیرگی میداد، بوی غم و اندوه و پوسیدگی ای مرطوب شده از اشک. گویی فانوس یا چراغ نفتی ای باشی، با فیتیله در اشک فرو رفته. اتشت که میسوزد، اندوه میتاباند به تن سرد و تاریک اتاق.
04 Feb 2023, 17:00

4_5798515993483415135.mp38.98 MB
03 Feb 2023, 21:00

شب به خیالم تورا دیدم، گمانم سرد بودی و خاموش. شاید هم اخرین چیزی که برای اخرین بار دیدم، اما تا به ابد فراموش نخواهم کرد.
03 Feb 2023, 20:59

کاش لااقل مِی بی خانه ای بودم که لبخند به سرخی لبانت مینشاند. سودای بی فرجامی که گلویت را میسوزاند، اما بازهم دوستش داری.
03 Feb 2023, 20:56

تو اغاز هر شعر بی پایان و هر غزلی هستی که در مستی سروده میشود.
03 Feb 2023, 20:54

مثل نبض کوچکترین پروانه باغ، ضعیف اما زنده توی فکرم پر میزنی و هیچ حصاری سد راهت نمیشه. تو ازادی تا هرجا رو خواستی رنگ بزنی و اگر نه، پیله‌تو بزاری و برای همیشه رهام کنی‌.
03 Feb 2023, 20:51

مثل نبض کوچکترین پروانه باغ، ضعیف اما زنده توی فکرم پر میزنی و هیچ حصاری سد راهت نمیشه. تو ازادی تا هرجا رو خواستی رنگ بزنی و اگر نه، پیله‌تو بزاری و برای همیشه رهاش کنی‌.
03 Feb 2023, 20:50
03 Feb 2023, ~20:50

photo content
03 Feb 2023, 20:49

مثل نبض کوچکترین پروانه باغ، ضعیف اما زنده توی دلم پر میزنی.
03 Feb 2023, 20:48
03 Feb 2023, ~20:49

#part184 با اخم نگاهش کردم و چیزی نگفتم. دلم نمیومد اینطوری باهاش رفتار کنم اما واقعا عصبی بودم. جدای از اینکه قرار بود اعدام بشم و این موضوع واقعا منو به هم ریخته بود، حالا احساس میکردم هیچ ارزشی پیش دایان ندارم. اگر یکم بهم اهمیت میداد واسه روز دادگاه خودشو میرسوند. هرکاری هم که میداشت میتونست بزاره بعدا انجامش بده. اصلا به خاطر اون بود که من الان توی این وضعیت به سر میبردم. دندونامو به هم فشردم که گفت؛ _سامیار. اتفاقی افتاده؟ _چه اتفاقی میخواست بیوفته؟ همه چیز تموم شد. دایان_چرا؟ کسی توی زندان اذیتت میکنه؟ راحت نیستی؟ نگاه بدم رو که دید انگار تازه دوهزاریش افتاد. اب دهنش رو قورت داد و اروم گفت؛ _موضوع دادگاهه؟ چیزی نگفتم که غرید؛ _حرف بزن سامیار! داری نگرانم میکنی. با لحن بدی گفتم؛ _تو نگرانی هم حالیته؟ ابروهاش به هم گره خورد و خیلی جدی گفت؛ _این چرت و پرتا چیه میگی؟ _من چرت و پرت میگم!؟ چه انتظاری ازم داری دایان؟ بعد از اون اتفاق باید چطور باهات رفتار کنم؟ بغلت کنم و بگم مرسی که باعث شدی زندگیم نابود شه؟ چه کاری داشتی که از زندگی من مهمتر بود؟ دایان_رفته بودم دنبال یاسر. جاشو پیدا کرده بودم، توی یکی از روستاهای اطراف رشت بود. تا بخوام برسم اونجا صبح شده بود، فکر میکردم میتونم بیارمش اما خب انگار فهمیده بود چون نبودش. وسط راه هم ماشین لعنتیم خراب شد و به زور و با تاکسی خودمو رسوندم اما دیگه دیر شده بود. پوزخندی زدم و گفتم؛ _واقعا دستت درد نکنه. دایان_بده؟ میخواستم به خاطر جرمی که مرتکب نشدی نری زندان! با صدای بلند گفتم؛ _اونطوری شاید چندسال بیشتر زندان میموندم یا اصلا میتونستم بخرمش. اما حالا هیچ غلطی نمیتونم بکنم! دایان_چه حکمی برات بریدن؟ _اعدام! یه لحظه انگار سر جاش خشک شد. دندونامو به هم فشردم و بغضم رو قورت دادم. با صدای گرفته ای گفت؛ _شوخی میکنی!؟ با غیض گفتم؛ _چرا باید شوخی کنم؟ چه انتظاری داشتی؟ غیر عمد بودن قتل ثابت نشد. چرا؟ چون تو اون فلش لعنتی رو ندادی رستا که بده به دادگاه و لج کردی. خودتم نیومدی بدیش و الان من تا کمتر از دوماه دیگه اعدام میشم. همینو میخواستی؟ اصلا فکر کنم خوشحال میشی از این موضوع! بدون حرف زل زده بود بهم و چیزی نمیگفت. این نگاه خیره‌ش به کلی حالم رو دگرگون میکرد. توی این چندروز انقدر استرس کشیده بودم که این احساسات دیگه برام عادی شده بود اما حالا انگار حالم از همیشه بدتر بود. همه چیز برام پوچ بود و به کلی داشتم از زندگیم نا امید میشدم. باورم نمیشد بدون اینکه با دایان به هیچ جایی رسیده باشم قرار بود بمیرم. درواقع من هیچ نقشی توی زندگیش نداشتم، از همون اول هم مشخص بود که یه روزی طوری قراره برم که انگار هیچوقت وجود نداشتم. با دیدن رد اشک توی چشماش حس کردم که قلبم برای چند ثانیه از حرکت ایستاد. دیدن نگاه بغض الود و بق کردش خیلی سخت بود. حالا بدون حرف زل زده بود به من و فک منقبض شدش نشون میداد که داره دندوناش رو به هم فشار میده. قطره اشکش از چشمش لیز خورد پایین و روی گونش جاری شد. حس کردم که قلبم به درد اومد و خودمم گریم گرفت. دایان من داشت گریه میکرد؟ سرشو انداخت پایین و اشکشو از روی گونش پاک کرد. خواستم چیزی بگم اما نتونستم کلمات رو کنار هم بچینم و یه جمله بسازم. ذهنم خالی خالی بود و حالا فقط یه چیز توی سرم تکرار میشد. دایان داشت گریه میکرد! چطور تونسته بودم باعث خیس شدن چشمای قشنگش بشم؟ با صدایی گرفته که انگار از ته چاه بلند میشد گفت؛ _باورم نمیشه. موهاشو زد کنار و سرشو برد بالا. چشماش از اشک برق میزد. حالا حس خشمم فروکش کرده بود و تنها چیزی که حس میکردم یه غم ژرف و عمیق بود که داشت کل وجودم رو الوده میکرد. دندونام رو به هم فشار دادم تا اشکم نریزه. خواستم التماسش کنم که گریه نکنه و بیشتر از این باعث خراب شدن حالم نشه اما نتونستم. دایان_سامیار.. به چشمای خیسش نگاه کردم و به زور گفتم؛ _دایان‌.. دایان_من.. نگاهش رو ازم گرفت و سرشو گرفت توی دستاش. نفس عمیقی کشید و گفت؛ _اجازه نمیدم. پوزخندی زدم و گفتم؛ _هیچ کاری نمیتونی بکنی. دایان_اون مرتیکه حرومزاده رو میکشم. چیزی نگفتم و نگاهم رو به میز سفید رنگ دوختم. دایان_سامیار. سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم. دستش رو اورد جلو و گذاشت روی دستم که کل وجودم گرم شد. انگار وسط بهمن و برف و بورانی بدون پایان میتونستم گرمای خورشیدم رو حس کنم. حالا بعد از این مدت طولانی میتونستم لمسش کنم! دایان_اجازه نمیدم این اتفاق بیوفته. به دستش خیره شدم و گفتم؛ _کاری نمیتونیم بکنیم. دایان_نمیزارم دستشون بهت بخوره. با اینکه میدونستم این حرفا فقط برای دلخوشیمه و دایان ابدا هیچکاری نمیتونه بکنه لبخندی زدم و سرمو تکون دادم. دایان_همین امروز فلشو میبرم و نشونشون میدم. اینطوری میفهمن که قتل غیر عمد بوده و هیچکس نمیتونه هیچ بلایی سرت بیاره.
03 Feb 2023, 20:23

پوکی استخوان داشت، پر شده بود از پوچی و زخمی تو خالی‌.
02 Feb 2023, 17:08

از آدم ها بُت نسازید؛ این خیانت است..هم به خودتان هم به خودشان! خدایی می‌شوند که خدایی کردن نمی‌دانند و شما در آخر، می‌شوید سر تا پا کافر خدای خود ساخته! فریدریش نیچه.
02 Feb 2023, 15:48

photo content
+1
02 Feb 2023, 06:05

photo content
+1
02 Feb 2023, 06:05

photo content
+1
02 Feb 2023, 06:05
02 Feb 2023, ~06:05

#part183 میتونستم حدس بزنم که چه حسی قرار بود داشته باشم چون از همین الان اون حس سراغم اومده بود. هرروزی که به اعدام نزدیک تر میشدم بیشتر ارزوی مرگ میکردم. قرار بود از روز مرگم خبر داشته باشم و اینطور روزهایی که میتونستم زندگی کنم هم رنگ و بوی مردن میدادن و طعم زهرمار میگرفتن. دروغ چرا، همیشه از مرگ میترسیدم. البته بیشتر زنده موندن بعد از مرگ میترسوندم. من ادمی نبودم که زود خودمو با شرایط وفق بدم و اگر نمیتونستم خودمو به زندگی جدید عادت بدم چی؟ قرار بود توی دنیایی که دایان درش وجود نداشت چیکار کنم؟ دنیایی که درخت سبز و مسیر سنگ پوش و هوای ابری ای نداشته باشه که همراه دایان توش قدم بزنم. حتی ممکنه گوشی وجود نداشته باشه که بتونم صداش رو بشنوم. و بدتر از همه، اغوشی نبود که توش اروم بگیرم. قطره اشکم رو پاک کردم و به کفشام خیره شدم. من زیاد از حقوق سر در نمیوردم، اما ناطقی گفته بود که تا روز اعدام از دادگاه نفر میفرستن خونه اهین تا رضایتش رو بگیرن. گذشته از اون، ممکن بود دایان پیداش بشه و با ارائه فیلم به دادگاه بتونیم غیر عمد بودن قتل رو ثابت کنیم. وارد بند که شدم همه برگشتن و نگاهم کردن. توماج که نشسته بود و داشت چای میخورد زودتر از همه به حرف اومد؛ _از قیافت معلومه ابد خورده بهت. چیزی نگفتم و رفتم سمت تختم و دراز کشیدم روش. دستمو گذاشتم روی چشمام و بستمشون. تا موقع ناهار بی حرکت دراز کشیده بودم و به حرفای بقیه گوش میدادم. غذا به معنای واقعی کلمه کوفتم شد. همش این سوال توی ذهنم بود که منی که قراره به زودی بمیرم چرا غذا میخورم تا از مرگم جلوگیری بشه؟ اصلا انسان ها وقتی که میدونن یه روز قراره بمیرن زندگیشون رو چطور میگذرونن. البته جواب این سوال روشن بود، هیچکس از تاریخ مرگش خبر نداره و مردم واسه یک لحظه بیشتر زنده بودن هرکاری میکنن. من هم جزء مردمم. من هم از مرگ فراریم و ازش میترسم. من هم برای یه لحظه بیشتر زیستن همه چیزم رو میدم. تنها کسی که جای من باشه به این چیزا فکر میکنه، برای همین همه به راحتی زندگیشون رو میکنن و به این افکار پوچ ذره ای بها نمیدن. فقط ذهن منه که به این فکر های بیفایده دامن میزنه. زیاد هم بد نیست، حداقل خودم رو برای اون روز اماده میکنم و کمیم سرگرم میشم تا راحتتر زندگیم رو بگذرونم. بعد از ناهار بدون اینکه با کسی حرف بزنم مستقیم رفتم روی تختم و چشمام رو بستم. ... بلاخره تصویر چشماش تموم شد و تونستم برم سراغ ابروهاش. ابروهای به هم ریخته ای که به چشماش فرم خاصی میداد. ناراحت بودم از اینکه تنها داراییم یه مداد مشکیه و نمیتونم به موها و نگاهش رنگ بدم. باید با سرخی لباش چیکار میکردم؟ در زندان باز شد و مامور گفت؛ _سامیار امیدبخش. انقدر سریع سرمو بلند کردم که حس کردم گردنم رگ به رگ شد. مامور_ملاقاتی داری. مثل فنر از روی تخت بلند شدم و رفتم سمت در. مامان و بابا که دیروز اومده بودن ملاقاتم، احتمالا یا ناطقی بود و یا دایان. البته ملاقاتام با ناطقی همیشه توی یه اتاق مخصوص انجام میشد. با اینکه گوشه قلبم داشتم از ذوق و شوق بال در میوردم، ته دلم از دایان خیلی عصبانی بودم. اینهمه مدت منو بی خبر اینجا ول کرده بود و حتی واسه دادگاه پریروز هم نیومده بود. باید چه رفتاری باهاش میداشتم؟ یعنی میدونست قراره اعدام بشم؟ همراه مامور از سالنی که به بند ها وصل میشد گذشتیم که متوجه شدم جای همیشگی نمیریم. سالن ملاقات از اونطرف بود و ما توی یه مسیر دیگه پیش میرفتیم‌. _ببخشید.. ولی انگار داریم اشتباه میریم. مامور_نه، درسته. از یه راهرو طویل و خلوت که یه در میله ای داشت گذشتیم و مامور در اتاقی رو باز کرد که تونستم دایان رو ببینم که روی صندلی نشسته بود. حس کردم که قلبم فرو ریخت و به یه خلسه ارامش بخش فرو رفتم. ارام جانم اینجا بود. اومده بود تا منو از این برزخ خاکستری نجات بده. با صدای باز شدن در برگشت طرفم و تونستم چهره‌ش رو ببینم. از همیشه زیبا‌تر بود. تیشرت زردش بهش خیلی میومد و لبخند گوشه لبش هزار برابر جذاب ترش میکرد. به خودم جرعت دادم و وارد اتاق شدم. این اتاق چندتا میز و صندلی دو نفره بیشتر نداشت و جز ما فقط دو نفر دیگه توش بودن. اب دهنمو قورت دادم و با قدمایی سست رفتم سمتش. نشستم روی صندلی و بهش خیره شدم. زل زده بود بهم و حالا این نگاه گرمش ضربان قلبم رو بالا میبرد. توی اسمونا بودم اما نمیتونستم خودمو راضی کنم که چیزی بگم. دایان_سلام. سرمو تکون دادم و چیزی نگفتم. دایان_خوبی؟ _اره‌‌. انگار متوجه گاردم نسبت به خودش شد چون گفت؛ _اتفاقی افتاده؟ _نه، همه چیز خوبه. کمی اخم کرد. دایان_چرا اینطوری ای؟
01 Feb 2023, 16:44