𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

وقتی میگن سرنوشت از قبل نوشته شده و هرکسی از قبل زندگیش رو انتخاب کرده هیچ ایده‌ای نمیاد توی ذهنم که چرا این داستان رو واسه خودم انتخاب کردم. شاید کسی با تبر بالای سرم ایستاده بود و هول شدم. شاید هم هنوز درک درستی از چیزهایی که باید نداشتم. البته، حس میکنم اون زمان یه بچه سه چهار ساله بودم که از توی یه سطل لپ لپ مجبور بودم یکیش‌ رو انتخاب کنم. احتمالا از محتویاطش خبر نداشتم و ناخواسته برش داشتم. شاید رنگ جلدش توجهم رو جلب کرد، یا شاید تکونش دادم و دیدم از همه سنگین تره. اما کاش خبر داشتم اون سنگینی واسه بهتر بودنش نبود، حجم احساسات بدش بود که زیاد صدا میداد.

همون رازی که منو به مرز جنون میرسونه و بعد نجاتم میده.

یک چیزی مثل لباس کهنه و پاره یک سلبریتی؛ عجیب، ناشدنی و ممکن.

Dont remind me.

Dont try to find me.

حتی با ارزش ترین و نزدیک ترین ادمای اطرافت هم موندگار نیستن. ادم توی آینه که بماند.

اگه بخوام از احساساتم یه دوست برای خودم بسازم، اسم اون ادم میشه حماقت.

گلوم میخاره، کاش باهم زخم توی صدام رو میکندیم و تازه‌ش میکردیم. بعد هم انقدر میخاروندیمش تا بلاخره نرم بشه. اونوقت میتونستم برات از سرخی خون بگم؛ نه از تیرگی سکوت.

گلوم میخاره، کاش باهم زخم توی صدام رو میکندیم و تازه‌ش میکردیم. بعد هم انقدر میخاروندیمش تا بلاخره نرم بشه. اونوقت میتونستم برات از سرخی خون بگم.

لباست را بکن و من را بپوش. باد که حجاب نمیشناسد، باد ازاد و رهاست. لای شاخه ها میپیچد و ان‌هارا در اغوش میگیرد. باد برای گرم کردن، کاپشن و کلاه لازم ندارد.

تو ببینش یه شال گردن ساده و گرم، من میگم تناب دار.

تو ببینش یه شال گردن ساده و گرم، من میگم تناب دار.

تو ببینش یه شال گردن ساده و گرم، من میگم تناب دار

خودم را گم کرده بودم، در بغضت اتراق کردم؛ انجا خبر بیشتری از من بود.

خودم را گم کرده بودم، در بغضت اتراق کردم؛ انجا خبر بیشتری از من بود.

پای خاک ثمرنداده‌ام بنشین و نورش باش، قول میدهم انقدر بزرگ شوم که هیچ باد و بارانی نتواند خیست کند.