𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'
Open in Telegram
-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell
Show more2 693
Subscribers
+424 hours
-97 days
-3230 days
Posts Archive
2 691
#part182
سرمو تکون دادم و گفتم؛
_چیزی نیست، یکم سرم گیج رفت.
فکر کنم فشارم افتاده.
عمو یه شکلات گرفت سمتم و گفت؛
_بیا اینو بخور حالت جا بیاد.
شکلات رو ازش گرفتم و تشکر کردم.
درحالی که توی دستم فشارش میدادم روبه رستا که ساکت ایستاده بود و نگاهمون میکرد گفتم؛
_یه زنگ بزن به دایان ببین چرا نیومده.
رستا_زنگ زدم قبل جلسه، خاموش بود.
با اینکه امیدم ناامید شد گفتم؛
_دوباره بزن.
سرشو تکون داد و ازمون دور شد.
مامان اومد نزدیک و اروم گفت؛
_دایان رئیسته؟
شکلات رو از پوستش خارج کردم و انداختم توی دهنم که بلافاصله حس کردم حالم بهتر شد.
درحالی که سعی میکردم بدون اینکه به دندونم گیر کنه بجومش گفتم؛
_اره.
مامان_رستا چرا بهش زنگ بزنه؟
چرا باهم حرف میزنن؟
چپ چپ نگاهش کردم و گفتم؛
_تروخدا مامان، الان وقت این حرفاست؟
مامان_نه اینطوری نمیشه.
وایسا برم بپرسم.
بابا دست مامان رو گرفت و گفت؛
_وایسا سر جات زن.
عمو صادق که کاملا نسبت به این موضوع بیخیال بود خندید و گفت؛
_مینو خانم، اگر روزی ازدواج کردن اول از همه به شما میگیم.
مامان_کاش ازدواج کنن چیز دیگه ای نشه.
نوچی کردم.
همینمون کم بود رستا با دایان ازدواج کنه، اینطوری خودم میرفتم رستارو میکشتم.
هرچند که دلم نمیومد اما میرفتم از ارسو خواهش میکردم که زنده بشه و کارشو بسازه.
در رابطه با دایان به هیچکس رحم نمیکردم.
نفس عمیقی کشیدم و به تابلوی بزرگ روی دیوار که عکس یه ترازوی دو لبه روش بود خیره شدم.
حالا حس میکردم یکم نسبت به قبل از کشتن ارسو یاغی تر شدم.
یعنی یه تغییراتی توی خودم حس میکردم.
انگار که بی اعصاب تر و خشن تر شده بودم و میتونستم به خوبی این رو حس کنم.
بلاخره هواخوری تموم شد و همه برگشتیم توی سالن.
استرسم حالا از قبل هم بیشتر شده بود.
قرار بود حکم رو صادر کنن.
چشمام رو بستم و به سقف بلند اتاق خیره شدم.
لحظه شماری میکردم که این روز طولانی تموم بشه و خاطرش رو از ذهنم برای همیشه پاک کنم.
مطمئنا هیچوقت خستگی امروز از تنم در نمیرفت.
چشمام رو بستم و کمی اب خوردم که قاضی گفت؛
_طبق صحبت های شاکی، متشاکی و شاهدین، و رای هیئت ژولی..
به من نگاه کرد و ادامه داد؛
_و درخواست اشد مجازات و قصاص، رای دادگاه صادر شد.
نفس عمیقی کشیدم و اب دهنمو قورت دادم.
قاضی_سامیار امید بخش که به جرم قتل عمد ارسو مراب بازداشت شده، به اعدام محکوم شد.
سر جام خشک شدم.
چیزی که میشنیدم رو باور نمیکردم.
یه لحظه توی یه خلسه عمیق فرو رفتم و زمان ایستاد.
انگار یه جریان برق به بدنم وصل کرده بودن که حواس پنج گانم رو از کار مینداخت.
قاضی هنوز داشت حرف میزد اما نمیتونستم صداش رو بشنوم.
حس کردم که نفس کم اوردم.
دستام رو گذاشتم روی میز و به زمین خیره شدم.
کمی طول کشید تا به حالت عادی برگردم.
اولین چیزی که شنیدم صدای گریه مامان بود و بعد صدای منحوس قاضی که ختم جلسه رو اعلام کرد.
برگشتم و به مامان که روی صندلی نشسته بود و با صدای بلند گریه میکرد خیره شدم.
باورم نمیشد.
رستا، عمو صادق و بابا بدون حرف ایستاده بودن و منو نگاه میکردن.
تنها کسی که لبخند به لب داشت و خوشحال بود اهین بود.
مامان_پسر دسته گلم پر پر شد.
خدا ازتون نگذره.
خدا به زمین سردو گرم بزنتتون.
خدایا..
حالا رستا هم گریش گرفته بود و داشت با چشمای خیسش نگاهم میکرد.
و من تنها به یه چیز فکر میکردم.
دایان.
یعنی وقتی این خبرو میشنید چه ری اکشنی نشون میداد؟
مامان اومد سمتم و خواست بغلم کنه که مامور ها بهش اخطار دادن.
مامان_الهی بمیرم واست پسرم.
حالم بد بود و دیدن گریه های مامان بدترم میکرد.
بغضم رو قورت دادم و گفتم؛
_گریه نکن مامان.
مامان با داد رو به اهین گفت؛
_خدا لعنتت کنه.
اهین_پسر تو ننه منو کشته!
هرچیش بشه حقشه.
مامان با داد گفت؛
_خدا اون مادر جادوگرتو لعنت کنه که زندگی مارو به هم ریخت.
خدا ازتون نگذره.
امیدوارم به جهنم واصل بشید.
مامان انقدر گریه کرد و همه رو فوحش داد که بیهوش شد.
بابا همش سعی داشت قانعش کنه که ممکنه توی حکمم تجدید نظر بشه و شاید اهین با پول رضایت بده اما اون از همین الان داشت توی ذهنش منو خاک میکرد و برام حلوا میپخت.
طاقت دیدن گریه هاشو رو نداشتم، نگاه غمگین بابا و اشکی که توی چشماش حلقه زده بود هم حالم رو بدتر میکرد.
خداروشکر دیگه اجازه موندن بهم ندادن و با ماشین مخصوص راهی زندان شدم.
حس خیلی بدی داشتم، انگار روی یه پرتگاه ایستاده بودم و برای اینکه سیاهی پشت سرم بهم نرسه مجبور بودم بپرم.
همه چیز پوچ بود و دیگه هیچ حسی به هیچ چیز نداشتم.
اسمون ابی حالا خاکستری جلوه میکرد، درخت ها دیگه توی باد نمیرقصیدن و فقط در اثر باد تکون میخوردن.
هیچ چیز دیگه شاعرانه نبود.
دروغ چرا، از ته دلم ناراحت و حتی ترسیده بودم.
اگرچه حکم به همین زودیا اجرا نمیشد، اما مگه من تا روز اعدام میتونستم زندگی کنم؟
01 Feb 2023, 15:13
2 691
منتظر بود قرصها تمام شوند.
کم کم خودش را از دست میداد و همه اینها تقصیر ان اب نبات های کوچک بود.
دیگر خیال غم انروزها ازارش نمیداد.
ایا ممکن بود روزی دوباره از خیالاتش بگریزد؟
هرچه بود، اکنون دلتنگ تمام ان نقشهایی بود که به دروغ در افکارش کشیده میشد.
او باید دوباره خودش میشد، حتی اگر خودش تصویری شکننده در اینه بیش نبود.
او دلتنگ بود، دلتنگ ذهنی که روزی انقدر شلوغ بود که افکارش در ان جا نمیشد.
01 Feb 2023, 04:21
2 691
کاش میتونستیم دفتر خاطراتمون رو با خودمون توی قبر ببریم. اونوقت میشد وسط اونهمه درد و سوزش به خاطر متلاشی و تجزیه شدن بدنت خاطراتت رو مرور کنی.
شاید هم چندتاییشو واسه مورچه ها و کرم ها میخوندی و اونا به جای خوردن 'تو' غصه میخوردن.
اونوقت میتونستی کمی بیشتر زنده بمونی، حداقل به اندازه یاداوری کردن 'اون'
اما چه حیف که ادم موقع مردن هیچی با خودش نمیبره و ممکنه هیچوقت نتونه خاطراتش رو دوباره مرور کنه.
شاید مرگ یعنی همین، که خاطره هات یادت نیان و تو چیزی نداشته باشی که اونارو بهت یاداور بشه.
شاید اینکه ماه هاست دفتر خاطراتم رو گم کردم دلیل خوبی واسه فهمیدن اینکه خیلی وقته دیگه زنده نیستم باشه.
31 Jan 2023, 05:13
2 691
اگه قرار نیست ناراحتیام رو برای خودم نگه دارم و رازشون رو به گور ببرم، پس وجودم به چه درد میخوره؟ پس برای چی غمگین میشم؟
ادما همیشه به بقیه احتیاج ندارن.
30 Jan 2023, 13:02
2 691
#part181
قاضی_از اقای امیرعلی پورمند میخوام که به جایگاه شهود بیان.
به مرد قدبلند و لاغر اندامی که به سمت جایگاه میومد خیره شدم.
مرد توی جایگاه قرار گرفت و کت و شلوارشو توی تنش مرتب کرد.
قاضی_گویا سامیار امیدبخش روز 23 شهریور ساعت 9:47 دقیقه شب به فروشگاه شما اومد و یه بیل ازتون خرید.
پورمند_بله قربان.
قاضی_ایشون تنها بود؟
پورمند نگاهی بهم انداخت و گفت؛
_من کسی رو همراهشون ندیدم قربان.
قاضی بهم نگاه کرد و گفت؛
_فیش های خریدتون در اختیار ما قرار گرفت و مشاهده شد که خرید با حساب دایان مهرگان انجام شده.
از سمتی هم اثر انگشت ایشون روی بیل شناسایی شده.
حس کردم که قلبم فرو ریخت و چشمام سیاهی رفت.
کل بدنم از استرس میلرزید و کم مونده بود که از ترس بشاشم به خودم.
اینجارو باهم هماهنگ نکرده بودیم.
ناطقی_اجازه صحبت میخوام.
قاضی_خیر.
دستمال کاغذی مرطوب توی دستم رو فشردم و نفس عمیقی کشیدم.
رو به من ادامه داد؛
_مطمئنید اقای مهرگان توی قتل نقشی نداشتن؟
_بله.
ایشون بازجویی هم شدن و شاهد دارن که اونشب با یکی از دوستاشون بیرون بودن.
من ماشینشونو قرض گرفتم و از اونجایی که کارتم همراهم نبود از حساب ایشون پول برداشتم.
اثر انگشتشونم روی بیله چون بیل رو بعد از دفن ارسو مراب و پس دادن ماشین ازش خارج نکردم و ایشون احتمالا جابه جاش کرده و به جای دیگه انتقال داده که اثر انگشتش روش مونده.
ناقطی_اجازه صحبت میخوام قربان.
قاضی_بفرمایید.
ناطقی_اثر انگشت موکلم روی فرمون ماشین هست و این نشون میده که ایشون خودشون راننده بودن.
اگر اقای دایان مهرگان همراهشون بود مطمئنا خودشون رانندگی میکردن چون طبق گزارشات موکلم شب قتل حالت خوبی نداشته و نمیتونسته رانندگی کنه اما ناچارا این کار رو انجام داده.
قاضی رو به پورمند گفت؛
_شما اونشب ایشون رو دیدید که به فروشگاه شما اومد و ازتون خرید کرد؟
پورمند_بله.
قاضی_به یاد دارین چی پوشیده بود؟
پورمند با تته پته گفت؛
_قربان من روزانه ده ها مشتری دارم، لباس هایی که پوشیدن رو یادم نمیمونه.
حتی خود این اقاهم به زور به یاد میارم.
قاضی_فروشگاه شما دوربین مداربسته داره؟
پورمند_خیر قربان.
به کسی که حرف های من، قاضی، وکلا و شاهدین رو یادداشت میکرد خیره شدم و نفس عمیقی کشیدم.
حالم اصلا خوب نبود و برای تموم شدن جلسه دادگاه لحظه شماری میکردم.
این مطمئنا تلخ ترین تجربه ای بود که میتونستم داشته باشم.
مامان اومد حرف زد و از دشمنی دیرینه ما با خانواده زمانی گفت.
گفت که ارسو بارها تهدید به قتلمون کرده و ادم خطرناکی بوده و تایید کرد که قطعا میخواسته رستارو بکشه چون از مادرش کینه به دل داشته.
بعد از اون دختر ارسو اومد و صحبت کرد و برعکس انتظارم به نفع من حرف زد!
گفت که مادرش از سلامت روانی برخوردار نبوده و از بچگی از رستا و مادرش کینه به دل داشته و بارها توی خونه حرف کشتن رستا و مادرش رو زده بود.
همچنین اضافه کرد که هیچ شکایتی از من نداره.
اهین یه طور بدی خواهرش رو نگاه میکرد، انگار که میخواست بکشتش.
حالا کمی اعتماد بنفسم رفته بود بالا و خیالم راحت تر شده بود.
اهین توی جایگاه شهود قرار گرفت و بعد از کسب اجازه رو به قاضی گفت؛
_قربان من از خون ننم نمیگذرم!
این پسر باید اعدام بشه چون مادر منو کشته!
وکیل اهین گفت؛
_ما درخواست اشد مجازات رو برای ایشون داریم.
با اخم نگاهشون کردم و اخرین قطره های اب باقی مونده توی بطری رو خوردم.
یکی از اعضای هیئت ژولی گفت؛
_امکان داره با دریافت دیه مقتول از شکایتتون بگذرید؟
اهین_تموم پول های دنیارو هم که بهم بدن اینکارو نمیکنم!
چشمام رو بستم و دستای لرزونم رو روی میز چوبی گذاشتم.
سرم داشت گیج میرفت و حالا احساس غربت میکردم.
حس بچه کبوتری رو داشتم که بالاش رو چیده بودن و هیچ مادری نداشت که بهش پریدن رو یاد بده.
حالا روی زمین افتاده بود و حتی امیدی به راه رفتن نداشت.
سرم داشت گیج میرفت و توی حال خودم نبودم که قاضی گفت؛
_یه استراحت کوتاه داشته باشیم.
صدای همهمه بلند شد و همه از جاشون بلند شدن.
دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم و نزدیک بود بیوفتم که بابا دستم رو گرفت.
مامان با نگرانی گفت؛
_سامیار!
اومد جلوم و با بغض گفت؛
_خوبی قربونت برم؟
اب دهنم رو قورت دادم و با چشمای خمار بهش خیره شدم.
_سرم گیج میره.
بابا_چیزی نیست فشارش افتاده.
به کمک مامان و بابا از اتاق خارج شدیم و رفتیم توی سالن.
نشستم روی صندلی که مامان بطری ابی از توی کیفش در اورد و صورتم رو خیس کرد.
بطری رو ازش گرفتم و تموم ابش رو سر کشیدم.
یخ بود و کمی از شعله های اتیشی که توی وجودم روشن بود کم میکرد.
هنوزم منتظر دایان بودم.
نمیتونستم نبودش رو تحمل کنم، جدا از اینکه توی دادگاه بهش نیاز داشتم دلم واسه دیدن و لمس ارامش وجودش پر میکشید.
عمو صادق کنار بابا قرار گرفت و گفت؛
_حالت خوبه سامیار؟
29 Jan 2023, 16:00
2 691
#part180
ناطقی بعد از کسب اجازه از قاضی گفت؛
_میتونم بدونم جسد رو چطور پیدا کردن؟
ایا با قاتل در ارتباط بودن یا توی قتل شراکت داشتن؟
گیج نگاهش کردم.
وکیل گفت؛
_موکلم تلفن مقتول رو ردیابی کرده بود و از این طریق تونست محل دفنش رو پیدا کنه.
ناطقی_اما اقای امیدبخش گوشی مقتول رو قبل از دفنش دور انداختن.
قاضی گفت؛
_اقای زمانی، چه توضیحی در اینباره دارین؟
وکیل_میتونم توضیح بدم؟
قاضی_نه.
همه به اهین خیره شدیم.
با دستمال عرق هاشو پاک کرد و سرشو برد جلو و گفت؛
_مارسو دوتا گوشی موبایل داشت، یکیش لمسی بود و یکی دیگش نوکیا.
و نوکیارو همیشه قایم میکرد.
قاضی_میتونید اینو ثابت کنید؟
وکیل_تلفن همراهی که توی قبر پیدا شده بود ضمیمه پرونده شده.
قاضی سرشو تکون داد و به من خیره شد که دلم ریخت.
ترجیح میدادم تا اخر جلسه به بحث قاضی با وکلا گوش بدم اما خودم حرف نزنم.
حالا حس میکردم که هوای سالن خفست و نمیتونم به خوبی نفس بکشم.
قاضی_اقای امیدبخش، لطفا همه چیز رو تمام و کمال و بدون کم و کسری یا حظفیات از صبح روز 23 شهریور تعریف کنید.
کمی اب خوردم و بطری رو توی دستم فشردم.
با صدای لرزون شروع کردم به تعریف کردن اون روز نکبتوار و کذایی.
از اینکه اون روز بیدار شدم و رفتم سرکار و روز سختی داشتم گفتم و رسیدم به مهمونی ای که مامان گرفته بود.
اتفاقات رو وصل کردم به صدای زجه شنیدن از حموم و بعد خودم رو بالای سر جسد پیدا کردم.
همه صحنه ها به وضوح از جلوی چشمام گذشتن.
میتونستم درد دستام موقع به خاک سپردن ارسو رو حس کنم.
حتی صدای اون جیرجیرکی که زیر یکی از بوته ها مخفی شده بود رو به یاد میوردم.
نیم نگاهی به در بسته انداختم و بیشتر از اومدن دایان ناامید شدم.
بطری اب رو که حالا بین دستام کمی مچاله شده بود بلند کردم و کمی از ابش خوردم.
انقدر حرف زده بودم که دهنم کف کرده بود.
قاضی_خیل خب، اظهارات متشاکی رو شنیدیم، از شاهد ماجرا خانم رستا معتمد اریا میخوام که به جایگاه شهود بیان.
اهین رفت سمت صندلی ها و رستا جاش قرار گرفت.
قاضی_خانم معتمد اریا شما شاهد قتل بودین؟
رستا_خیر.
بیدار که شدم کار از کار گذشته بود.
قاضی_شما جزء کسانی هستید که تاکید داشتن قتل غیر عمد بوده.
سندی دارین که حرفاتون رو تایید کنه؟
رستا_بله قربان.
یه ویدیو که لحظه قتل به خوبی توش مشخصه.
قاضی_فیلمبردار این ویدیو کی بوده؟
رستا_ماه پیش یه نفر از اشناهامون اومد خونمون دزدی و ما برای پیدا کردنش دوربین مداربسته وصل کردیم.
ویدیو توسط اون دوربین گرفته شده.
قاضی_اما همچین فیلمی به دادگاه ارائه نشده.
رستا_بله، فلش دست من بود اما گمش کردم.
خوب میدونستم چرا میگفت دست منه.
چون اگر میگفت دست دایانه و اونم نیومده ممکن بود بفهمن که اونم توی ماجرا دست داشته و گیر بیوفته.
دایان قرار بود قبل از شروع جلسه فلش رو به رستا تحویل بده اما نیومده بود.
قاضی یه چندتا سوال دیگه هم از رستا پرسید و بعد شاهد بعدی که مردی کچل به نام مصطفوی بود رو احضار کرد.
مرد قد کوتاه و چاق توی جایگاه قرار گرفت که قاضی گفت؛
_گویا شما هنگام بردن جسد از پله ها اقای امیدبخش رو مشاهده کرده بودین، درسته؟
مصطفوی_بله جناب.
قاضی_لطفا دیدهها و شنیده هاتون رو شرح بدین.
مصطفوی_من از اونجایی که تنها زندگی میکنم اکثر وقتا به کارای ساختمون میرسم و گاهی از چشمی در بیرون رو نگاه میکنم.
اونشب من تازه از خونه مادرم برگشته بودم.
زیاد نگذشته بود که صدای باز و بسته شدن در خونه همسایه رو شنیدم.
وقتی جلوی در ایستادم دیدم که دونفر دارن باهم یه کیسه زباله بزرگ رو جابه جا میکنن.
حس کردم که قلبم درد گرفت.
امیدوار بودم که دایان لو نره.
اگه چیزیش میشد باید چیکار میکردم.
توی دلم دعا میکردم و با پام روی زمین ضرب گرفته بودم.
قاضی_دونفر بودن؟
مصطفوی_صداش رو شنیدم که به اقای امیدبخش میگفت عجله کنه.
قاضی_چهرش رو ندیدین؟
مصطفوی_عرض کردم خدمتتون، فقط صداش رو شنیدم.
قاضی_اقای امیدبخش، کسی به شما کمک کرد؟
_خیر.
قاضی_پس حرف های اقای مصطفوی رو چطور توجیح میکنید؟
نفس عمیقی کشیدم و حرف های دایان و رستارو به یاد اوردم.
_من توی انجام اینکار تنها بودم.
خانم معتمد اریا رو فرستادم مهمونی مادرم و خودم تنهایی به همه کارا رسیدگی کردم.
درمورد شنیدن اون صداهم میتونم اینطور بگم که اقای مصطفوی از قدیم الیام با خانواده عموم دشمنی دیرینه دارن و همیشه توی کاراشون فضولی میکنن، مطمئن باشید که حرفاشون دروغ و ساختگیه تا توی روند دادگاه اختلال ایجاد کنن.
مصطفوی با صدای ملایمش گفت؛
_دروغگو پدرته!
قاضی با لحنی جدی و تند گفت؛
_نظم دادگاه رو رعایت کنید و بی اجازه حرف نزنید.
به من نگاه کرد و ادامه داد؛
_اقای امیدبخش، گویا شما بعد از شب قتل خط خودتون رو مسدود کردین و سیمکارت رو سوزوندین.
_بله قربان.
قاضی_چرا؟
_چون مدام با خانم معتمداریا در تماس بودم و نمیخواستم تماس هام ضبط بشن.
29 Jan 2023, 16:00
2 691
مثل کودکی که دندون درد داشت، از درد طاقت فرسا رنجیده و از شوری نمک بیزار.
29 Jan 2023, 15:04
2 691
روی دردهایت روکشی به نام پوست کشیدهاند. این هم زیاد طول نمیکشد، روزی خواهد پوسید.
روزی به مضحکه ترین حالت ممکن بیرون میپاشی.
روزی دیگر لبی نداری که لبخند رویش بنشانی.
هرچه هست فقط تیرگیست، فقط درد است و فقط فقدان بی حسی.
27 Jan 2023, 15:32
2 691
میتوانم ببینمت، مثل مگس به شیارهای مغزم چسبیدهای.
سعی میکنی خودت را از مایعات صورتی چسبناک جدا کنی و بلاخره هنگامی که بسیار کثیف و الودهای فرار میکنی.
اما دلت را خوش نکن، هنوز چند قدم بیشتر نرفته به باتلاق قلبم میرسی؛ همانجایی که خودت روزی خونش کردی!
27 Jan 2023, 14:46
2 691
#part179
لحظه ای که چشمای قشنگش بستن و میتونم مژه های قهوه ای رنگش رو ببینم.
اهی کشیدم که مامور کنار دستم گفت؛
_چقدر اه میکشی، یاد بدبختیامون افتادیم.
لبخند غمگینی زدم و چیزی نگفتم.
همینکه توی شرایط من نیستی یعنی خوشبختی.
تا رسیدن به مسیر به دایان فکر کردم تا یکم خودم رو اروم کنم.
معدم به هم ریخته بود و حالا دوباره دستشوییم میومد.
انقدر استرس داشتم که حد نداشت.
وارد سالن دادگاه شدیم که تونستم رستارو ببینم.
از روی صندلی بلند شد و اومد سمتم.
رستا_سامیار!
به چهرش خیره شدم و گفتم؛
_سلام.
رستا_سلام.
خوبی؟
_ای، بگی نگی.
به دستبندم خیره شد و گفت؛
_حتما خیلی استرس داری.
به چشماش خیره شدم.
_یکم.
دستشو گذاشت روی شونم که مامور بهش اخطار داد.
رستا_ده دقیقه دیگه جلسه شروع میشه ولی دایان هنوز نیومده.
_یکم دیر برسه احتمالا.
زیاد ادم ان تایمی نیست.
رستا_اگه بیاد!
_چرا نیاد؟
رستا_نمیدونم، من که بهش اعتماد ندارم.
نفس عمیقی کشیدم و چیزی نگفتم.
از دور تونستم مامان و بابا رو ببینم که میومدن سمتم.
به هردوشون سلام کردم و ارزو کردم که کاش میتونستم بغلشون کنم.
با دیدنشون برای چند لحظه هم که شده اروم شدم.
مامان توی همون دقیقه اول گیر داد به اینگه چقدر لاغر شدم و بابا راجب اینکه توی زندان اذیتم میکنن یا نه پرسید.
کنجکاو بودم بدونم دریا هم میاد یا نه چون احتمالا عمو صادق هم اومده بود.
اما خب لزومی نداشت اون بیاد، تقریبا هیچکاره بود.
بلاخره زمان جلسه فرا رسید و تونستیم بریم تو.
وارد سالن شدم و به اطرافم نگاهی انداختم.
کف سالن از سرامیک های قهوه ای، نارنجی پوشیده شده بود که از تمیزی برق میزدن.
دیوار ها چوبی بودن و یک مترِ پایینشون از سنگ مرمر ساخته شده بود.
فضا ترکیبی از رنگ های قهوه ای و زرشکی داشت.
با قدم هایی سست رفتم سمت جایگاه مخصوص و پشتش قرار گرفتم.
جایگاه پیشخوانی چوبی بود که روش یک بطری اب و دستمال و یه میکروفون کوچیک قرار داشت.
دستام رو که از شدت استرس عرق کرده بودن گذاشتم روی میز پایه بلند جلوم و نفس عمیقی کشیدم.
با اینکه از نگاه کردن به اطرافم باک داشتم سرم رو بلند کردم و به روبه روم خیره شدم.
یه سکوی بلند جلوم قرار داشت که سه تا میز بدون پایه چسبیده به زمین و کنار هم روش خودنمایی میکردن.
پایین سکو یه میز و صندلی دیگه بود که ینفر روش نشسته بود و چندتا برگه جلوش قرار داشتن.
بنظر میرسید کسی باشه که قرار بود حرفامون رو بنویسه.
بطری اب رو برداشتم و کمی ازش خوردم.
ناطقی و یه نفر دیگه توی جایگاه وکلا قرار گرفتن.
مامان و بابا، عمو صادق و رستا هم رفتن و روی صندلی های ردیفی که پشت سرمون قرار داشت نشستن.
کم کم دو سه نفر دیگه هم وارد سالن شدن که یکیشون توی جایگاه شهود قرار گرفت و دونفر دیگه رفتن و روی صندلی ها نشستن.
سالن تقریبا پر شد.
من تعجب کرده بودم چون هیچکس رو نمیشناختم.
اما از چهرهشون میتونستم تشخیص بدم کین.
مردی که توی جایگاه قرار داشت بنظر میرسید اهین باشه، این رو از شباهتش به رستا میشد متوجه شد.
اون زن هم به نظر میومد مادر مسیحا باشه چون یه ته چهره ای به همدیگه داشتن.
بلاخره سه تا مردی که بنظر میرسید عضو هیئت ژولی باشن وارد سالن شدن و روی صندلی های زرشکی رنگشون نشستن.
در سالن توسط دوتا ماموری که دو طرفش ایستاده بودن بسته شد.
به مردی که توی جایگاه قضاوت قرار داشت خیره شدم.
چهره اخمالو و عبوسی داشت و عینک مستطیلی شکلش چشماش رو ریز تر نشون میداد.
قاضی نگاهی به من انداخت و گفت؛
_از این لحظه جلسه رسمیه!
همه سکوت کردن.
همزمان با خوابیدن صدای همهمه تونستم صدای ضربان قلبم رو بشنوم.
قاضی_اقای سامیار امیدبخش، محکوم به قتل ارسو مراب و اقای اهین زمانی شاکی پرونده.
رو به اهین گفت؛
_بفرمایید صحبت کنید.
به مرد سیاه چرده نسبتا قد کوتاهی که کمی اونطرف تر ازم ایستاده بود خیره شدم.
اهین_ا..اقای قاضی، این پسرک ننه منو کشته.
قاضی_مدرکی دارید که این اظهارتون رو ثابت کنه؟
وکیل اهین گفت؛
_با توجه به بی اطلاع بودن موکلم ازتون اجازه حرف زدن میخوام.
قاضی_بفرمایید.
وکیل_این اقا ارسو مراب رو حدود 9 روز پیش به قتل رسونده و جسدش رو توی جنگل باغ سرخ در 30 کیلومتری از رشت خاک کرده.
شما میتونید الت قتاله رو توی پرونده مشاهده کنید و با توجه به انگشت نگاری میشه اثر انگشت اقای امیدبخش رو روش تشخیص داد.
قاضی گفت؛
_شما چطور متوجه به قتل رسیدن مادرتون شدین؟
اهین که مشخص بود هول شده با تته پته گفت؛
_می..میشه وکیلم صحبت کنه؟
قاضی سرش رو تکون داد که وکیل گفت؛
_در روز 23 شهریور ارسو مراب به خونه اقای امیدبخش، عموی سامیار امیدبخش رفته بود و پس از اون برنگشت.
صبح روز سه شنبه 24 شهریور ساعت 12 ظهر خبر مفقودی ایشون به پلیس منطقه داده شد و بعد از اون فرزند مقتول جسد رو در یکی از جنگل های اطراف پیدا کرد.
25 Jan 2023, 17:13
2 691
#part178
توماج رو دیدم که توی چهارچوب در ایستاده بود.
حس بدی از دیدنش توی وجودم پیچید.
اصلا حوصلش رو نداشتم، مخصوصا بعد از اون اتفاق.
درو پشت سرش بست و گفت؛
_به سامیار گل.
خوشتیپ کردی، خبریه؟
بی توجه بهش ابو باز کردم و سعی کردم لکه ای که گوشه استینم بود رو بشورم.
توماج_نگفتی کجا میری؟
_دادگاه دارم.
توماج_تاحالا دادگاه رفتی؟
_نه.
خندید و گفت؛
_من تو دادگاه ها بزرگ شدم.
اولین باری که رفتم دادگاه ننه اقام میخواستن از هم طلاق بگیرن.
زیر چشمی نگاهش کردم که گفت؛
_ولی فکر کنم تو از اون بچه مایه هایی باشی که لا پر سیمرغ بزرگ شدن.
_اشتباه فکر میکنی.
شونشو انداخت بالا و بهم نزدیک شد.
ابو بستم و رفتم سمت در که گفت؛
_وایسا.
برگشتم و بهش نگاه کردم.
از توی اینه میشد متوجه شد که قد من چندسانتی ازش بلندتره.
اما اون چاق تر از من بود برای همین هیکلی تر به نظر میومد.
توماج_میدونی که هربار خلافی ازت سر بزنه برات جریمه داره و میندازنت توی انفرادی؟
با اینکه میدونستم نباید اینو بگم اما گفتم؛
_اره از هفته پیش که دو روز خبری ازت نبود فهمیدم.
اخماش رفت توی هم و با حرص نگاهم کرد.
توماج پسری بود با هیکل چهارشونه و سیبیل کلفت که یه دماغ شبیه عدد پنج وسط صورتش خودنمایی میکرد.
صداش هم نسبتا کلفت بود اما جالب حرف میزد.
شبیه داوود ز توی سریال دزد و پلیس میموند.
خود خودش بود.
توماج_میدونی من کیم؟
_نه.
اومد نزدیک و گفت؛
_معلومه که نمیدونی، چون تا حالا زیر دست من کتک نخوردی.
پوفی کشیدم و گفتم؛
_اگه تهدیدای پوچت تموم شد باید برم، دادگاه دارم.
توماج_کاری میکنم با صورت کبود و دماغ خونی بری دادگاه.
دروغ چرا، کمی ترسیدم که نکنه چیزیم بشه و نتونم برم اونجا.
اینطوری چندین هفته به تعویق میوفتاد و مجبور بودم بازم صبر کنم.
اما از طرفی هم یکم خیالم راحت میشد.
حداقل اینطوری خبر نداشتم چه مجازاتی در انتظارمه.
اومد نزدیک که ناخوداگاه یه قدم رفتم عقب.
توماج_البته یه راه هست که نجات پیدا کنی.
خندم گرفت.
یجوری میگه نجات پیدا کنی انگار میخواد چه غلطی کنه.
خودشو خیلی دست بالا گرفته.
سرمو کج کردم و منتظر بهش نگاه کردم که توی فاصله چند سانتیم ایستاد و گفت؛
_میخوای بدونی چه راهیه؟
_چه راهی؟
با اخم نگاهش کردم که خندید.
دندونای خیلی مرتب و ردیفی داشت.
به چشمای درشتش زل زدم و منتظر نگاهش کردم که گفت؛
_باید یه بار بهم حال بدی.
اخمام بیشتر رفت توی هم و حس خیلی بدی به وجودم چنگ انداخت.
یاد مازیار و اون اتفاق افتادم.
_برو بابا.
هولش دادم عقب و رفتم سمت در و بعد از خارج شدن محکم بستمش که مامور گفت؛
_یواش!
چیزی نگفتم که اومد جلو و به دستام دستبند زد.
بازوم رو گرفت و راه افتاد سمت سالن اصلی و خروجی.
وارد حیاط که شدیم باد خنکی به صورتم خورد و موهام رو به هم ریخت.
هوا ابری بود و مثل اکثر روزا خبری از خورشید نبود.
نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو بستم.
یاد اون روزایی افتادم که با دایان و بچه ها رفته بودیم شمال.
اون روزی که بارون میومد و صبح زود بیدار شدیم.
همون روزی که از دایان فرار کرده بودم و باعث خراب شدن شب خوبی که میتونستیم داشته باشیم شدم.
اهی کشیدم.
چه روزهایی که میتونستم کنار دایان باشم و نبودم، چه جاهایی که میتونستیم بریم و نرفتیم.
یعنی چندبار فرصت بغل کردن و بوسیدنش رو از دست داده بودم؟
به مامور جوونی که روبه روم نشسته بود و اسلحش دستش بود خیره شدم.
من اینجا چیکار میکردم؟
چیشد که پام به اینجا باز شد؟
من قرار بود یه گرافیست بشم.
قرار بود برای نقاشی هام نمایشگاه بزنم و یه خونه برای خودم بسازم که یه اتاق مخصوص نقاشی کشیدن داشت.
البته همیشه لابه لای رویاهام به ماریا هم فکر میکردم.
اونموقع ها تصور میکردم که ازدواج کردیم و ماریا حاملست.
در اتاق رو باز میکنه و میاد تو و یه لیوان قهوه داغ میده بهم.
منم بابت اینکه با اون وضعیت حساسش کار کرده دعواش میکردم و بعد دستا و شکمشو میبوسیدم.
اما حالا هیچ علاقه ای به ماریا و اون اتفاقات نداشتم.
حتی هیچ حسی به بچه ای که توی شکمش بود هم نداشتم.
شاید یکم حسرت اون زندگی رویایی رو میخوردم و تصورش برام جالب و شیرین بود، اما نمیخواستمشون.
دایان مثل یه ویروس توی تنم ریشه کرده بود و نمیزاشت به کس دیگه ای فکر کنم.
همه ارزوها، خواسته هام و چیزایی که بهشون علاقه داشتم به اون ختم میشد.
هیچکسو جز اون نمیخواستم، انگار تو دنیا کس دیگه ای وجود نداشت.
به کفشام خیره شدم.
یعنی الان داشت چیکار میکرد؟
احتمالا خواب بود.
کاش میتونستم وقتی خوابه تماشاش کنم.
وقتی که موهای خوش رنگ و فرش ریختن توی صورتش و لبای صورتی و نرمش رو به هم فشار میده.
25 Jan 2023, 17:13
