دِل

احساس می‌کنم تو روزمرگی زندگیم دارم بگا میرم.

از انتظار کشیدم متنفرم.

زندگی یه‌جوری سخته که دیگه هیچی از من نمونده.

انقدر خسته‌ام که یا ابلفضل.

«کاش خدا هیچ‌وقت من رو با تو امتحان نکنه.»

بذارید راستش رو بگم کسی شدن با استانداردهای امروز خیلی سخته.

کلاس زبانم شروع شده و دیگه کلن استراحتی در کار نیست، بعد از کار و دانشگاه فقط درس.

لطفا مثل استرس باش. همیشه با من.

دل‌تنگی اگه دست و پا در بیاره میشه من.

شاید باید همون‌ روز صبح می‌خوردمت که الان مجبور نباشم هی بغضم‌رو بخورم.

من این ویدیوهای تایم لپس دل‌آرام رو خیلی دوست دارم😍

باید انرژی‌مون رو هزینه کنیم برای پذیرش و فهمیدن چیزها نه اصلاح کردنشون. نه چون اصلاح کردنشون مهم نیست، چون اصلاح کردنشون قبل از فهمیدن و پذیرفتنشون ممکن نیست.

اینطورام نیست که همیشه قسمت نباشه. گاهی فقط فرصتیه که از دست می‌ره.

قرار گذاشتیم با همدیگه تلاش کنیم.

از وقتی سوار قطار شدم بغض تو گلومه تا نمی‌دونم کِی.

چرا همه چیز روز به روز سخت‌تر میشه؟