منِ گذشته امضا

My ★★★★ review of Surviving Life (Theory and Practice) on Letterboxd https://boxd.it/4rOX5z

اسم کانال رو تغییر دادم، ولی من رو گم نکنید. :))

بگذار به خودم بپیچم عزیزدلم، من زاده شده‌ام تا هیچ‌گاه به دنیا نیایم.

‏هیچ میلی به مرگ ندارم آنان که خودکشی کرده‌اند هیچکدام چنین میلی نداشته‌اند نگاهم کنید که ناپدید می‌شوم نگاهم کنید که ناپدید می‌شوم نگاهم کنید نگاهم کنید نگاه _____ سارا کین.

محمدعلی سپانلو

I Don't Know, 1977

I want so obviously, so desperately to be loved, and to be capable of love. I am still so naive; I know pretty much what I like and dislike; but please, don't ask me who I am. A passionate, fragmentary girl, maybe? Sylvia Plath.

من نمی‌ترسم که دود گناه، جایمان را لو بدهد. تا ما را پیدا کنند، خاکستر شده‌ایم.

از آن شب‌هایی که سراسر از اتفاق و حرف‌های گفته و ناگفته است. شب‌هایی که هرچه قدم برمی‌داری به پایان نمی‌رسند. حالا تو از انقلاب تا تئاترشهر را هی پیاده برو و برگرد. اصلا وسط قدم‌هایت توقف کن، جلوی دانشگاه تهران بنشین و سیگاری دود کن. وسط خیابان برقص و راه‌ات را طولانی کن. قدم‌ها را کندتر کن و باز به ساعت که جلو کشیده نمی‌شود نگاه کن؛ نگاه کن که عقربه‌ها چه‌طور پوزخندشان را تحویلت می‌دهند. در ادامه شب تا می‌توانی احساسی باش، احساسی‌تر ورژن خودت. گله کن از دوست داشته نشدن، از این‌که به زودی زود ترکت خواهند گفت. در خودت فرو برو و حالت تهوع‌های ناشی از استرس و حال بد دیشبت را قورت بده. بعد هم دوباره پرت شو به دریای بی‌پایان خنده‌های بی‌جا. بی‌هوده بخند، بی‌هوده شاد باش و با هرچیز بی‌سروتهی قهقهه سر بده. اصلا بگذار مدیر ساختمان صدای خنده‌ها و پاکوبیدنت را بشنود و به تو تذکر بدهد. بعد هم برای این‌که خودت را قانع کرده باشی تو هم صاحب نظری و حرف‌هایی برای زدن داری وارد یک بحث جدی با دوستانت شو و درمورد فاخر بودن و نبودن، کتاب زرد خواندن و تاثیر رسانه بر ذهن‌ها صحبت کن. حالا همه به ظاهر آرام ولی از درون آشفته و عصبی‌ هستند، چندی بعد هرکس گوشه‌ای می‌خزد و از هوش می‌رود. همیشه آخرین نفری که می‌خوابد من هستم، طبق عادت به تصویر آدم‌ها هنگام خواب می‌نگرم، هرکس به شیوه‌ی خودش آرام گرفته است. گنجشک‌ها می‌خوانند، ابرهای کوچک از پشت ساختمان به من نگاه می‌کنند. این شب طولانی را هم گذراندم، پس شب‌های بعدی هم سپری خواهند شد. به هر سختی که باشد.

از آن شب‌هایی که سراسر از اتفاق و حرف‌های گفته و ناگفته است. شب‌هایی که هرچه قدم برمی‌داری به پایان نمی‌رسند. حالا تو از انقلاب تا تئاترشهر را هی پیاده برو و برگرد. اصلا وسط قدم‌هایت توقف کن، جلوی دانشگاه تهران بنشین و سیگاری دود کن. وسط خیابان برقص و راه‌ات را طولانی کن. قدم‌ها را کندتر کن و باز به ساعت که جلو کشیده نمی‌شود نگاه کن؛ نگاه کن که عقربه‌ها چه‌طور پوزخندشان را تحویلت می‌دهند. در ادامه شب تا می‌توانی احساسی باش، احساسی‌تر ورژن خودت. گله کن از دوست داشته نشدن، از این‌که به زودی زود ترکت خواهند گفت. در خودت فرو برو و حالت تهوع‌های ناشی از استرس و حال بد دیشبت را قورت بده. بعد هم دوباره پرت شو به دریای بی‌پایان خنده‌های بی‌جا. بی‌هوده بخند، بی‌هوده شاد باش و با هرچیز بی‌سروتهی قهقهه سر بده. اصلا بگذار مدیر ساختمان صدای خنده‌ها و پاکوبیدنت را بشنود و به تو تذکر بدهد. بعد هم برای این‌که خودت را قانع کرده باشی تو هم صاحب نظری و حرف‌هایی برای زدن داری وارد یک بحث جدی با دوستانت شو و درمورد فاخر بودن و نبودن، کتاب زرد خواندن و تاثیر رسانه بر ذهن‌ها صحبت کن. حالا همه به ظاهر آرام ولی از درون آشفته و عصبی‌ هستند، چندی بعد هرکس گوشه‌ای می‌خزد و از هوش می‌رود. همیشه آخرین نفری که می‌خوابد من هستم، طبق عادت به تصویر آدم‌ها هنگام خواب می‌نگرم، هرکس به شیوه‌ی خودش آرام گرفته است. گنجشک‌ها می‌خوانند، ابرهای کوچک از پشت ساختمان به من نگاه می‌کنند. این شب طولانی را هم گذراندم، پس شب‌های بعدی هم سپری خواهند شد. به هر سختی که باشد.