ڕاسپاردە

📌تقابل «سوداگری سیاسی» و «آرمان‌گرایی دینی» این متن گزارشِ دیداری سرنوشت‌ساز میان بنی‌صدر و کاکه احمد مفتی‌زاده در اوایل انقلاب است که در آن، حاکمیت وقت (بنی‌صدر) با نگاهی «پراگماتیک» و برای حل بحران فوری، پیشنهاد خودمختاری وسیع و حتی استقلال کردستان را در قبال اعتماد شخصی ارائه می‌دهد. در مقابل، مفتی‌زاده با رد این پیشنهاد «سوداگرانه»، بر ضرورت عدالت ساختاری و اصلاح قانون اساسی تأکید می‌ورزد. او با نقد انحصارگرایی مذهبی (مشابه عهد صفویه)، دستیابی به امتیاز منطقه‌ای را فدای آرمان بزرگ‌تری یعنی «ایجاد حکومت عدل اسلامی برای تمامی مستضعفان» می‌کند و بدین ترتیب، حقوق ملی را در ظرفی فراتر از قومیت و مذهب مطالبه می‌نماید. @Aveng_53

چنان که گویی... «چنان زندگی کن که گویی فردا خواهی مُرد، و چنان بیاموز که گویی تا همیشه زنده خواهی ماند.»(منسوب‌ به گاندی)

Live as if you were to die tomorrow. Learn as if you were to live forever

. «براى دنيايت چنان كار كن كه گويى تا ابد زنده مى‌مانى، و براى آخرتت چنان كار كن كه گويى همين فردا خواهى مُرد.»(حسن‌بن‌علی_ع_)

«اِعمَل لِدُنياكَ كَأَنَّكَ تَعيشُ أَبَدًا، وَاعمَل لِآخِرَتِكَ كَأَنَّكَ تَموتُ غَدًا»(کفایةُ الأثر، قم: مرکز نورالأنوار، ۱۴۳۰ق، ص ۳۳۱.)

. «برای دنیایت چنان فراهم کن و بکوش که گویی همیشه زنده‌ای، و برای آخرتت چنان عمل کن که گویی فردا از دنیا خواهی رفت.»(عبدالله‌ بن‌ عمرو‌بن‌العاص_رض_)

«احْرِزْ لِدُنْيَاكَ كَأَنَّكَ تَعِيشُ أَبَدًا، وَاعْمَلْ لآخِرَتِكَ كَأَنَّكَ تَمُوتُ غَدًا»(بُغیةُ الباحث عن زوائدِ مسندِ الحارث، تحقیق: حسین احمد صالح الباکری، ج۲، ص۹۸۳، مدینه منوره: مرکز خدمة السنة والسيرة النبوية، ۱۴۱۳ق/۱۹۹۲م.)

. «چنان عمل کن که گویی بنده‌ای هستی که مرگ خود را جز در پیری نمی‌بیند، و چنان احتیاط و پرهیز داشته باش که گویی انسانی هستی که می‌پندارد فردا خواهد مرد.»(کَعْبُ الاَحْبار)

«اعْمَلْ عَمَلَ الْعَبْدِ الَّذِي لا يَرَى أَنَّهُ يَمُوتُ إِلا هَرَمًا وَاحْذَرْ حَذَرَ الْمَرْءِ الَّذِي يَرَى أَنَّهُ يَمُوتُ غَدًا»(حِلْیَةُ الأَوْلِیَاءِ وَطَبَقَاتُ الأَصْفِیَاءِ، ج۶، ص۳۱، بیروت: دارالفکر، ۱۹۹۶م.)

. گفتند: «چونی؟» [اویس قرنی] گفت: «چگونه باشد کسی که بامداد برخیزد و نداند تا شبانگاه خواهد زیست یا نه؟»(تذکرة‌الاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۲۵) مرگ در ره ایستاده منتظر خواجه بر عزم تماشا می‌رود مرگ از خاطر به ما نزدیکتر خاطرِ غافل، کجاها می‌رود (کلیات شمس، غزل ۸۲۳) @sedigh_63

سخنی که به عبدالقادر گیلانی نسبت داده‌اند، از جنس مناجات و اظهارِ عجز و خوف است، نه درخواست حقیقیِ محرومیت از رحمت الهی. در این‌گونه عبارات، عارفان از سرِ شرمساری و خشیت، خود را سزاوار عقوبت می‌بینند و با زبانِ مبالغه می‌گویند: «اگر مستوجب عذابم، مرا چنان برانگیز که در برابر نیکان شرمسار نشوم.» این بیان، بیش از آن‌که یک تقاضای واقعی باشد، تصویرگرِ نهایتِ تواضع و احساس تقصیر در پیشگاه خداست. اما آیه‌ی ۱۲۴ سوره‌ی می‌فرماید:

وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَىٰ

این آیه درباره‌ی کسی است که از ذکر خدا رویگردان باشد؛ یعنی اعراضِ آگاهانه و مستمر از هدایت الهی. نابینایی در این‌جا کیفرِ اعراض و کفران است، نه حالِ بنده‌ای مؤمن که سراسر عمر در ذکر و عبادت بوده و از سرِ خوف الهی خود را مقصر می‌شمارد. چند نکته برای رفع شبههٔ تعارض موضوع آیه، معرِض از ذکر خداست آیه درباره‌ی کسی است که راهِ خدا را ترک کرده، نه بنده‌ای که عمرش در طاعت گذشته و با زبانِ تذلل سخن می‌گوید. نابینایی در قیامت، مجازات است نه فضیلت در آیه، نابینایی نشانه‌ی محرومیت از نور هدایت است. در حالی‌که در آن مناجات، نابینایی به عنوان مجازاتی پذیرفته می‌شود تا از شرمساری در امان بماند؛ یعنی گوینده خود را سزاوار عذاب می‌بیند، نه آن‌که آن را مقام یا فضیلت بداند. زبان عارفان، زبانِ مبالغه و حال است در ادبیات عرفانی، تعبیراتی از این دست فراوان است؛ بنده‌ی صالح خود را بدتر از همه می‌بیند. این حالت، نشانه‌ی کمالِ خوف است، نه نشانه‌ی استحقاق واقعی عذاب. خواستِ بنده، تابعِ حکمت خداست حتی اگر بنده‌ای چنین چیزی بخواهد، تحقق آن تابعِ عدل و رحمت الهی است؛ و خداوند به مؤمنان وعده‌ی نور، کرامت و امنیت داده است، نه کوری و خواری. جمع‌بندی میان آن مناجات و آیه‌ی ۱۲۴ سوره‌ی طه منافاتی نیست؛ زیرا: آیه درباره‌ی کیفرِ اعراض از ذکر خدا است؛ آن سخن، بیانِ تواضع و خوفِ یک بنده‌ی مؤمن است. بلکه می‌توان گفت چنین خوفی، خود نشانه‌ی سلامت ایمان است؛ زیرا کسی که از یاد خدا غافل باشد، اساساً چنین شرمساری‌ای در دل ندارد.

عبدالقادرِ گیلانی را، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، دیدند در حرمِ کعبه روی بر حَصْبا نهاده، همی‌گفت: ای خداوند! ببخشای! وگر هرآینه مستوجب عقوبتم؛ در روزِ قیامتم نابینا برانگیز تا در رویِ نیکانْ شرمسار نشوم. روی بر خاکِ عجز، می‌گویم هر سحرگه که باد می‌آید: «ای که هرگز فرامشت نکنم هیچت از بنده یاد می‌آید؟»

مولانا سروش بۆ عەلی کەریمی ... @rasepardeh

مامۆستا حەمەیووسف ڕێنموون سعدی: عبدالقادر گیلانی را دیدند ... @rasepardeh

ئەردۆغان نەیهێشت کوردی فێر بین... ✍کانال پولیتیکس(کامران مولودی): @KurdishPolitic

تقویم روز . 02 اسفند @maktab_quran_kurdestan