کانال تخصصی اُتیسم

ممنون می‌شم اگه این پست رو برای کسانی که نیاز دارن بفرستید. و اگه سوالی دارید، می‌تونید مستقیم به این آیدی پیام بدید تا جواب بدم. @Shahramsoleimani69

اول ایمنی را حفظ کنید. اگر احتمال آسیب زدن به خود یا دیگران وجود دارد، محیط را ایمن کنید. وسایل خطرناک را دور کنید و تا حد امکان آرامش خودتان را حفظ کنید. ✅ کم حرف بزنید. وقتی کودک آشفته است، جملات طولانی معمولاً کمکی نمی‌کنند. بهتر است کوتاه و ساده صحبت کنید: «می‌دونم ناراحتی.» «الان کمکت می‌کنم.» «وقتی آروم شدی صحبت می‌کنیم.» ✅ محرک‌های محیطی را کم کنید. اگر امکانش هست: صدا را کمتر کنید. جمعیت را کم کنید. نور شدید را کاهش دهید. کودک را به فضای آرام‌تری ببرید. گاهی مشکل اصلی خودِ محیط است. ✅ به نیازهای حسی توجه کنید. بعضی کودکان با فشار عمیق، آغوش، پتو یا فضای آرام بهتر می‌شوند. بعضی دیگر در زمان آشفتگی اصلاً دوست ندارند لمس شوند. بنابراین باید ببینید فرزند شما معمولاً با چه چیزی آرام‌تر می‌شود. ✅ بعد از آرام شدن، تحلیل کنید. اشتباهی که خیلی از خانواده‌ها می‌کنند این است که بعد از تمام شدن قشقرق همه چیز را فراموش می‌کنند. در حالی که مهم‌ترین سؤال این است: «چه چیزی باعث این اتفاق شد؟» اگر علت را پیدا نکنیم، احتمال تکرار رفتار زیاد است. من همیشه به والدین می‌گم: در زمان قشقرق، هدف شما آرام کردن موقعیت است؛ نه آموزش دادن. آموزش مهارت‌ها، قانون‌گذاری و صحبت درباره رفتار باید زمانی انجام بشه که کودک دوباره آرام شده باشه. https://t.me/Autismspecialist

وقتی کودک دچار قشقرق یا بهم‌ریختگی می‌شود، چه کار کنیم؟ اول یک نکته مهم: وقتی کودک در اوج قشقرق، گریه شدید، جیغ زدن یا بهم‌ریختگی هیجانی قرار دارد، معمولاً زمان مناسبی برای آموزش، نصیحت یا بحث کردن نیست. در آن لحظه مغز کودک در وضعیت آرام و آماده یادگیری قرار ندارد. بنابراین: ❌ نصیحت نکنید. ❌ سخنرانی نکنید. ❌ چندین بار سؤال نپرسید. ❌ فریاد نزنید. ❌ تهدید نکنید. https://t.me/Autismspecialist

و در پایان یک نکته خیلی مهم: تقریباً هیچ رفتار چالش‌برانگیزی از هیچ به وجود نمیاد. هر رفتاری یک دلیل، یک نیاز یا یک پیام پشت خودش داره. وقتی فقط رفتار رو ببینیم، با کودک می‌جنگیم.

مثال دوم: فرار کردن خیلی از خانواده‌ها می‌گن: «هر جا می‌ریم فرار می‌کنه.» اما من همیشه دو سؤال می‌پرسم: کودک از چی فرار می‌کنه؟ یا به سمت چی می‌ره؟ ممکنه از شلوغی، سروصدا، تکلیف سخت یا محیط ناراحت‌کننده فرار کنه. یا ممکنه به سمت چیزی بره که براش جذابه؛ مثل تاب، آب، اسباب‌بازی یا یک محرک حسی خاص. برای همین همیشه سعی کنید پشت رفتار رو ببینید، نه فقط خود رفتار رو.

مثال اول: کتک زدن دیگران فرض کنید کودک خواهرش رو می‌زنه. به جای اینکه فقط بگیم «پرخاشگره»، باید ببینیم: قبلش چی شده؟ آیا اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش رو برداشتن؟ آیا کسی بهش نه گفته؟ آیا خسته یا کلافه بوده؟ بعد از کتک زدن چی شده؟ آیا اسباب‌بازی رو پس گرفته؟ آیا همه توجهشون جلب شده؟ گاهی کودک بلد نیست درخواست کنه، مذاکره کنه یا ناراحتی خودش رو بیان کنه و کتک زدن تبدیل به راه ارتباطی او می‌شه.

حالا سؤال اینه که چطور رفتارهای چالش‌برانگیز رو بررسی کنیم؟ من معمولاً به والدین می‌گم سه چیز رو نگاه کنید: 1️⃣ قبل از رفتار چه اتفاقی افتاد؟ 2️⃣ خود رفتار چی بود؟ 3️⃣ بعد از رفتار چه اتفاقی افتاد؟ این سه مرحله به ما کمک می‌کنه دلیل رفتار رو پیدا کنیم.

حالا بیایید درباره سه اشتباه رایج والدین صحبت کنیم. ❌ اشتباه اول: تمرکز روی رفتار به جای علت رفتار مثلاً کودک جیغ می‌زنه و ما فقط می‌خوایم جیغ زدن متوقف بشه. در حالی که سؤال مهم‌تر اینه: «چرا جیغ می‌زنه؟» ❌ اشتباه دوم: فکر کردن به اینکه کودک عمداً می‌خواد اذیت کنه خیلی از کودکان دارای اتیسم با رفتارشون دارن پیامی رو منتقل می‌کنن که هنوز بلد نیستن به شکل مناسب بیانش کنن. ❌ اشتباه سوم: حذف رفتار بدون آموزش رفتار جایگزین اگر فقط بگیم: «جیغ نزن» «نزن» «فرار نکن» اما به کودک یاد ندیم به جاش چه کار کنه، احتمالاً مشکل ادامه پیدا می‌کنه.

اول از همه ببینیم رفتار چالش‌برانگیز یعنی چی؟ رفتارهای چالش‌برانگیز به رفتارهایی گفته می‌شه که باعث می‌شن کودک در یادگیری، ارتباط با دیگران یا حضور در محیط‌های مختلف دچار مشکل بشه و خانواده هم برای مدیریت اون‌ها با دشواری روبه‌رو بشن. مثل: جیغ زدن‌های مکرر، پرخاشگری و کتک زدن دیگران ، گاز گرفتن ، پرت کردن وسایل ، آسیب زدن به خود ، فرار کردن از محیط ، قشقرق‌های شدید ،مقاومت شدید در برابر برخی فعالیت‌ها اما یه نکته خیلی مهم رو یادتون باشه: همه رفتارهای چالش‌برانگیز، لجبازی نیستند. گاهی کودک نمی‌تونه خواسته خودش رو بیان کنه. گاهی متوجه منظور ما نمی‌شه. گاهی مهارت ارتباطی کافی نداره. و خیلی وقت‌ها هم مشکلات حسی نقش مهمی دارن. مثلاً صدایی که برای من و شما عادیه، ممکنه برای کودک دارای اتیسم آزاردهنده باشه. یا نور، شلوغی، بوی خاص یا حتی جنس لباس باعث ناراحتی شدیدش بشه. در این شرایط ممکنه کودک جیغ بزنه، فرار کنه یا پرخاشگری نشون بده.

طبق نظرسنجی که گذاشتم، بیشتر شما دوست داشتید درباره «مدیریت رفتارهای چالش‌برانگیز در کودکان دارای اتیسم» صحبت کنیم.

۶ چهره الهام بخش اتیسم https://t.me/Autismspecialist

ما با ذهن غارنشینی فرزند بزرگ می‌کنیم، اما در دنیای مدرن زندگی می‌کنیم شاید عجیب به نظر برسد، اما مغز کودک امروزی تقریباً همان مغزی است که هزاران سال پیش در کودکان عصر شکار و گردآوری وجود داشت. آن زمان کودکان در گروه‌های کوچک بزرگ می‌شدند، ساعت‌ها در طبیعت بازی می‌کردند، کنار بزرگسالان بودند و برای یادگیری نیازی به کلاس‌های متعدد و صفحه‌نمایش نداشتند. اما امروز از کودکی انتظار داریم: ساعت‌ها آرام بنشیند. در کلاس تمرکز کند. از موبایل و تبلت دل بکند. ناکامی را تحمل کند. هیجان‌هایش را مدیریت کند. در حالی که مغز او هنوز با بسیاری از همان برنامه‌های تکاملی قدیمی کار می‌کند. به همین دلیل است که: به والدین می‌چسبد و از جدایی ناراحت می‌شود. بازی را به آموزش رسمی ترجیح می‌دهد. به سرعت جذب صفحه‌نمایش‌ها و محرک‌های هیجان‌انگیز می‌شود. از محدودیت‌ها و ناکامی‌ها ناراحت می‌شود. برای یادگیری صبر، نظم و خودکنترلی به زمان و تمرین نیاز دارد. وقتی این واقعیت را درک کنیم، نگاه ما به رفتار کودک تغییر می‌کند. به جای اینکه بپرسیم: چرا این‌قدر لجباز است؟ چرا این‌قدر وابسته است؟ چرا نمی‌تواند تمرکز کند؟ می‌توانیم بپرسیم: این رفتار چه ریشه‌ای در تکامل انسان دارد؟ چگونه می‌توانم به او کمک کنم با دنیای امروز سازگار شود؟ بسیاری از رفتارهایی که امروز مشکل تلقی می‌شوند، در گذشته به بقای انسان کمک می‌کردند. هنر فرزندپروری این نیست که این ویژگی‌های طبیعی را سرکوب کنیم؛ بلکه این است که آن‌ها را در مسیر رشد و سلامت روان هدایت کنیم. https://t.me/Autismspecialist

کودکانی که به نادیده گرفتن نگرانی‌های خود عادت کرده‌اند، تمایل کمتری به شنیدن نگرانی‌های والدینشان دارند. این کودکان به تدریج علاقه به صحبت کردن با والدینشان را نیز از دست می‌دهند. مهم‌ترین شکایت چنین والدینی از فرزندشان این است که بچه‌ها با آن‌ها صحبت نمی‌کنند. https://t.me/Autismspecialist

پاسخ به این سوال در مورد مدرسه، صرفِ سن ملاک نیست. مهم‌تر اینه که کودک تا چه حد می‌تونه چند ساعت در محیط ساختارمند دوام بیاره، دستور بپذیره و حداقل همکاری داشته باشه. اگر الان هنوز در مهارت‌هایی مثل دستشویی، همکاری و تنظیم رفتاری مشکل جدی داره، شاید بهتر باشه قبل از ورود کامل به مدرسه، روی آمادگی رفتاری و مهارت‌های پایه بیشتر کار بشه یا از گزینه‌هایی مثل مدرسه با ساعات کمتر یا کلاس حمایتی استفاده کنید. در مورد غذا هم بعد از مصرف رسپریدون بعضی بچه‌ها حساسیت غذایی یا بدغذایی بیشتری پیدا می‌کنن، مخصوصا اگر زمینه حساسیت حسی داشته باشن. عُق زدن معمولا فقط لجبازی نیست و می‌تونه به بافت، بو یا حس دهانی غذا مربوط باشه. بهتره فعلا فشار مستقیم برای خوردن بعضی غذاها کمتر بشه و به‌صورت تدریجی و با تمرین‌های حسی کار بشه. نگه داشتن دستشویی و کثیف کردن لباس هم در کودکان اتیسم نسبتا شایع هست و معمولا به یکی از این علت‌ها مربوط میشه: • اضطراب یا ترس از دستشویی • یبوست و درد موقع دفع • درگیری حسی • یا غرق شدن در فعالیت و دیر متوجه شدن نیاز بدن

سلام وقت بخیر پسرم ۶ سالش شده و اوتیسم خفیف که التبه الان میگن متوسط. باید بره مددسه ولی اصلا همکاری نمیکنه بردم سنجش شنوایی اصلا همکاری نداشت و بینایی با اینکه عینکی هست ولی همکاری نمیکنه رسپریدون چند ماه خورد که باعث شد بدغدا بشه و الان با اینکه چند ماه قرص رو قطع کردیم برنج و خیلی چیزای دیگه نمیخوره عوق میزنه.موندم دیر بفرستم مددسه یا سر وقت. ی مشکل دیگه دسشویی شو نمیگه ینی پی پی شو انقد نگه میداره گاها عم تو لباسش کثیف میکنه

دوستان عزیز، اگر سوال یا مطلبی درباره مشکلات رفتاری فرزند دارای اتیسم‌تون دارید، می‌تونید در پیام خصوصی مطرح کنید تا با کمال میل پاسخ بدم

لجبازی یا کمبود مهارت؟ نگاهی متفاوت به انفجار رفتاری کودکان ​بسیاری از ما تصور می‌کنیم لجبازی کودک، ابزاری برای کنترل کردن ما یا نشانه‌ای از بدتربیتی است؛ اما طبق دیدگاه دکتر راس گرین در کتاب «کودک انفجاری»، واقعیت چیز دیگری است: «کودکان اگر بتوانند، خوب رفتار می‌کنند.» این یعنی رفتارهای تهاجمی و لجبازی‌های شدید، نه از سرِ بدذاتی، بلکه ناشی از تأخیر در مهارت‌های شناختی مثل انعطاف‌پذیری و تحمل ناامیدی است. در واقع، کودک ابزار لازم برای مدیریت چالش را ندارد و به تنها روشی که بلد است یعنی انفجار، پناه می‌برد. ​به جای جنگ قدرت و تحمیل اراده (پلان A) که معمولاً اوضاع را بدتر می‌کند، راه حل در «حل مسئله مشارکتی» است. ما باید یاد بگیریم در زمان آرامش، ابتدا دغدغه کودک را بدون قضاوت بشنویم، سپس نگرانی خودمان را به زبان ساده بیان کنیم و در نهایت از خودِ کودک برای رسیدن به یک راه حل دوسر بُرد دعوت به همکاری کنیم. با این روش، ما نه تنها مشکل را حل می‌کنیم، بلکه در حال ترمیم رابطه و آموزش مهارت‌های تفکر به کودکی هستیم که تا پیش از این، دنیا برایش غیرقابل پیش‌بینی و سخت بوده است. https://t.me/Autismspecialist