حق‌بان

🌿سازمان‌های مردم‌نهاد چگونه «عدالت جهانی» را می‌سازند؟ 🔰در دنیای امروز، سازمان‌های مردم‌نهاد (NGOها) دیگر صرفاً نهادهایی حمایتی یا خیریه‌ای نیستند، بلکه به بازیگرانی اثرگذار در شکل‌دهی به مفاهیم کلیدی سیاست جهانی تبدیل شده‌اند. مقاله‌ای در نشریه Ethics & International Affairs نشان می‌دهد که این سازمان‌ها در عمل نقش پیچیده‌تری از آنچه معمولاً تصور می‌شود ایفا می‌کنند و در مرز میان آرمان‌گرایی اخلاقی و واقع‌گرایی سیاسی حرکت می‌کنند. 🔰بر اساس این تحلیل، NGOها را می‌توان در سه کارکرد اصلی بررسی کرد: نخست، نقش گفت‌وگویی آن‌هاست که با ایجاد فضاهای چندجانبه، به بازتعریف مفهوم عدالت جهانی کمک می‌کند. دوم، نقش مقاومتی که در آن این سازمان‌ها در برابر نابرابری‌های ساختاری، دولت‌ها و شرکت‌های قدرتمند ایستادگی می‌کنند و صدای گروه‌های حاشیه‌ای را تقویت می‌نمایند. سوم، نقش سازنده که به تقویت شبکه‌های اجتماعی، توانمندسازی جوامع محلی و ایجاد ظرفیت برای مشارکت پایدار در سطح جهانی مربوط می‌شود. 🔰با این حال، این سه نقش همیشه هم‌راستا نیستند و گاهی در تضاد با یکدیگر قرار می‌گیرند. به همین دلیل، نویسندگان مقاله تأکید می‌کنند که برای فهم واقعی تأثیر NGOها، باید از نگاه ساده‌انگارانه فاصله گرفت و آن‌ها را در بستر پیچیده روابط قدرت جهانی تحلیل کرد؛ جایی که گفت‌وگو، مقاومت و ساختن جامعه هم‌زمان در جریان است. 🔰در نهایت، مقاله پیشنهاد می‌کند که تنها با ترکیب رویکردی اخلاق‌محور و در عین حال واقع‌گرایانه می‌توان نقش واقعی سازمان‌های مردم‌نهاد را در مسیر عدالت جهانی درک کرد. 👈🏻 مطلب کامل را در سایت بخوانید. @Haajm @swhriran

گزارشی از نشست «زن» در مواجهه با جنگ 🔺در بخش سوم نشست «زن» در مواجهه با جنگ، کوثر کریمی‌پور با تمرکز بر اقتصاد زنان نشان داد که چگونه حذف تدریجی زنان از بازار کار، تاب‌آوری اقتصادی جامعه را در مواجهه با بحران‌ها کاهش داده است. 🔺او با استناد به داده‌های بازار کار ایران توضیح داد که نرخ مشارکت اقتصادی زنان در کشور همچنان در حدود ۱۵ درصد باقی مانده؛ رقمی که فاصله‌ای قابل توجه با میانگین جهانی و حتی منطقه‌ای دارد. #اشتغال_زنان #بازار_کار #تاب‌آوری_اجتماعی #اقتصاد_اجتماعی وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

🌿غذا به مثابه امری سیاسی ✏️مشاهدات میدانی‌ام در حوزه‌ی غذا و سبک غذایی گروه‌هایی در کلان‌شهر تهران، طی یک سال اخیر به‌ویژه سال ۱۴۰۵، توصیف فروپاشی #هابیتوس طبقه متوسط و تغییرات اجباری در #تمایز_اجتماعی جامعه است: ۱- وجود تغییرات منوی واحد‌های غذایی با عنوان: غذای نیم‌پرس، غذای اقتصادی، مینی پرس، مینی ساندویچ، خورش‌ بدون گوشت ۲- وجود دکه‌های فراوان غذای خیابانی با عرضه سیب‌زمینی و تخم مرغ آب‌پز در مناطقی از تهران( ۶، ۹، ۱۱، ۱۲، ۱۸ ) ۳- حذف تنوع غذایی منوی کافه‌ها ۴- تقاضا و عرضه‌ی آب کله پاچه به دلیل ارزان بودن بجای مغز، زبان، گوشت، بناگوش ۵- کاهش حجم غذاهایی چون آش، هلیم، سالاد، سیب‌زمینی سرخ‌کرده ۶- احیا و رونق غذاهای فراموش شده طبقات فرودست بدون گوشت و چاشنی؛ مانند دم‌پختک، دمی گوجه، کله جوش، آب دوغ خیار ️☑️ این تغییرات در سطوح خرد سبک زندگی و مصرفی بخش‌هایی از جامعه، نشانه‌هایی از دگرگونی یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های زیست روزمره یعنی غذاست. غذا میدان‌ گسترده اقتصادی و شغلی مردم دنیا با تولید، فرآوری، تهیه‌ مواد غذایی و ارائه‌ی آن به متقاضیان و دوستداران غذاست. تأمین امنیت غذایی پایدار جوامع نیز از سیاست‌های راهبردی و مهم نظام‌های حکمرانی و دولت‌هاست. ازجمله عوامل برهم‌زننده‌ی این امنیت عبارتند از: ۱- جنگ ۲- رخدادهای طبیعی زلزله، سیل، خشکسالی، طوفان ۳- رکود اقتصادی ۴- ناترازی حکمرانی ۵- شکاف طبقاتی ساختاری در این شرایط #غذا از کارکرد تغذیه، سلامت، تفریح، شادی، اجتماع‌ساز و آیینی؛ خارج شده و به مثابه یک #امر_سیاسی عمل می‌کند. امر سیاسی در تعریفی ساده و روان، هر فضا، موقعیت یا مسئله‌ای است که در آن جامعه دچار خط‌کشی، تضاد منافع یا بحث بر سر #قدرت و #عدالت می‌شود. موضوعی که جامعه را به قطب‌های مختلف تقسیم می‌کند. مانند حجاب اجباری، تداوم جنگ، صلح، آزادی، برابری، رفاه. در همه‌ی این موارد ما وارد قلمروی امر سیاسی شده‌ایم. غذا از یک نیاز ساده‌ زیست‌شناختی فراتر رفته و در کانون امر سیاسی نشسته؛ یعنی همان میدان پرتنشی که در آن قدرت اعمال می‌شود، نابرابری‌ها شکل می‌گیرند و بقای گروه‌های اجتماعی به چالش کشیده می‌شود. ☑️در شرایط کنونی ایران، #تورم فزاینده و #گرانی مواد خوراکی، غذا را به #ابزار_نابرابری تبدیل کرده. نوع تغذیه دیگر نشان‌دهنده‌ سلیقه و سبک زندگی جامعه نیست، بلکه مرزهای خشونت #طرد_اجتماعی را برای کارگران، سالمندان، کودکان، معلولان، و سایر گروه‌های به حاشیه رانده شده ترسیم می‌کند. کوچک شدن پیاپی سفره‌ها، تاب‌آوری اجتماعی آنان را بلعیده و فاصله‌ طبقاتی را به شکلی روزمره نمایش می‌دهد. وقتی دسترسی به غذا یک امر سیاسی می‌شود، واکنش جامعه به آن نیز ماهیتی سیاسی پیدا می‌کند. اعتراضات معیشتی، تلاش برای حفظ بقا و حتی تاکتیک‌های پنهان روزمره‌ خانواده‌ها برای مدیریت گرسنگی یا سوءتغذیه، همگی فرم‌هایی از #رویارویی_فرودستان با ساختارهای کلان قدرت است. در زمان بحران، سفره‌ی خالی افراد، محرک اصلی اعتراضات و کنشگری‌های اجتماعی است. دولت‌ها و نهادهای قدرت، از طریق سیاست‌گذاری‌های کلان اقتصادی بر #بدن شهروندان؛ چیره شده و مفهوم #زیست‌سیاست را جامه‌ی عمل می‌پوشانند. اینکه چه کسی توانایی تأمین پروتئین دارد و چه کسی ناچار به سمت مصرف کالری‌های ارزان و بی‌کیفیت می‌رود تا فقط زنده بماند؛ یک مسئله‌ کاملاً سیاسی و مرتبط با توزیع #قدرت است. در مقیاس جهانی نیز مسئله‌ غذا پیوندی ناگسستنی با هژمونی سیاسی دارد. استفاده از مواد غذایی به عنوان سلاح و اهرم فشار در جنگ‌ها و تحریم‌ها تا سلطه‌ شرکت‌های قدرت مدار بر بذرها، زمین‌های کشاورزی و منابع آب؛ نشان می‌دهند که شکم انسان‌ها به میدان بازی قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است! ☑️مسئله ایران امروز بیش از آنکه قحطی باشد، افت دسترسی اقتصادی به غذا است. در شاخص جهانی امنیت غذایی اکونومیست، کشورهای فنلاند، ایرلند، نروژ، فرانسه در صدر قرار دارند و این شاخص غذا را از زاویه توان خرید، دسترسی، کیفیت و ایمنی، و پایداری بررسی می‌کند. این گزارش تأکید کرده که افت توان خرید، یکی از مهم‌ترین عوامل تضعیف امنیت غذایی جهان بوده. این همان نقطه‌ای است که وضعیت ایران را نگران‌کننده می‌کند. جهش قیمت خوراکی‌ها می‌تواند لایه‌ای تازه از #ناامنی غذایی بسازد؛ نه الزاماً به شکل گرسنگی آشکار، بلکه به شکل حذف گوشت، کاهش لبنیات، جایگزینی و وابستگی بیشتر به غذای ارزان، حجیم و کم ارزش‌تر( نواندیش، خرداد ۱۴۰۵). ✏️این کوچ اجباری به کالری‌های ارزان و کم ارزش، تنها یک بحران تغذیه‌ای نیست؛ بلکه بازتولید خاموش نابرابری و خشونت در جامعه است و هشداری بر اینکه وقتی غذا سیاسی می‌شود، تلاش برای دستیابی بدان نیز دیر یا زود چهره‌ی سیاسی خود را نشان می‌دهد. ✍️فریبا نظری ۱۰ تیر ۱۴۰۵ @swhriran

🌿گلایه پدر یکی از دختران جانباز مدرسه شجره طیبه میناب/ تا یک ماه کسی در خانه ما را نزد/ ما گدا نیستیم که برای ما خیریه جمع می‌کنند 🔹️پس از گذشت حدود چهار ماه هنوز یادآوری لحظه‌های انفجار در مدرسه برای نازنین‌زهرا سخت است. صدا و لرزش‌های مهیب، آتش و ریزش آوارها اگر نتواند تمام وجود یک کودک را از هم بشکافد، تصویر آن حتما تا همیشه در خاطره‌اش می‌ماند و این تنها یک بخش ماجراست، چراکه آن حجم بزرگ آشفتگی به‌طور همزمان، جز جراحت جسمی و روحی، تبعات زیادی را در زندگی او و اطرافیانش باقی خواهد گذاشت. 🔹️پدرش می‌گوید که جنگ و موشک تاماهاک که بر سر مدرسه فرود آمد، ضربه بزرگ و دامنه‌داری به زندگی آنها وارد کرده است. 🔹️پدر نازنین‌زهرا گفت: مدرسه برای هزینه‌ها پاسخگو نیست. چند ماه قبل تا زمانی که رسانه‌ها سراغ ما نیامده بودند خبری از ما نداشتند و خدا شاهد است که تا یک ماه، کسی در خانه ما را نزد در حالی که آن روزها با وجود قطعی اینترنت کار خودم هم با مشکل مواجه شده بود. https://www.etemadonline.com/fa/tiny/news-780572 #اجتماعی @EtemadOnline @swhriran

🌿‍ همبستگی اجتماعی در زمان جنگ، بیش از آنکه در نهادهای رسمی ساخته شود، در کنش‌های روزمره زنان شکل می‌گیرد ✍️فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| تیر۱۴۰۵ جنگ معمولاً با تصاویر میدان‌های نبرد، تجهیزات نظامی و تصمیم‌های سیاسی شناخته می‌شود. در روایت‌های رسمی، توجه اصلی به استراتژی‌های نظامی و تحولات دیپلماتیک معطوف است، اما در پس این روایت‌ها واقعیتی دیگر نیز وجود دارد؛ واقعیتی که در خانه‌ها، محله‌ها، مدارس و روابط روزمره انسان‌ها جریان دارد. در این سطح از زندگی اجتماعی، زنان نقشی اساسی در حفظ پیوندهای انسانی و جلوگیری از فروپاشی جامعه ایفا می‌کنند. از این منظر می‌توان گفت همبستگی اجتماعی در زمان جنگ، بیش از آنکه در نهادهای رسمی ساخته شود، در کنش‌های روزمره زنان شکل می‌گیرد. آصف بیات، جامعه‌شناس ایرانی، در آثار خود بر اهمیت «سیاست زندگی روزمره» تأکید می‌کند. او نشان می‌دهد که تغییرات اجتماعی تنها از طریق جنبش‌های بزرگ یا نهادهای رسمی رخ نمی‌دهد، بلکه کنش‌های کوچک و مستمر مردم عادی نیز می‌توانند جامعه را دگرگون کنند. از نگاه بیات، زندگی روزمره عرصه‌ای برای مقاومت، خلاقیت و بازسازی روابط اجتماعی است. اگر این ایده را به شرایط جنگ تعمیم دهیم، می‌توان دریافت که تلاش زنان برای حفظ زندگی عادی در دل بحران، خود نوعی کنش اجتماعی و سیاسی است. در روزهای جنگ، زنان اغلب نخستین کسانی هستند که برای حفظ آرامش خانواده اقدام می‌کنند. آن‌ها به کودکان اطمینان می‌دهند، از سالمندان مراقبت می‌کنند، نیازهای روزمره خانواده را سامان می‌دهند و می‌کوشند نظم زندگی را حفظ کنند. این اقدامات در ظاهر ساده به نظر می‌رسند، اما در عمل مانع از گسترش ترس، ناامیدی و فروپاشی روابط خانوادگی می‌شوند. هنگامی که ساختارهای رسمی تحت فشار قرار می‌گیرند، همین روابط انسانی است که به جامعه امکان بقا می‌دهد. سینتیا انلو، نظریه‌پرداز فمینیست، معتقد است برای فهم واقعی جنگ باید پرسید «زنان کجا هستند؟». او نشان می‌دهد که جنگ تنها در میدان نبرد رخ نمی‌دهد، بلکه در زندگی روزمره زنان نیز جریان دارد. از نگاه انلو، نقش زنان در مراقبت، حمایت عاطفی و حفظ شبکه‌های اجتماعی بخشی از واقعیت جنگ است؛ واقعیتی که اغلب در تحلیل‌های سیاسی و نظامی نادیده گرفته می‌شود. انلو تأکید می‌کند که جوامع در زمان جنگ تنها با قدرت نظامی دوام نمی‌آورند. آنچه امکان تداوم زندگی را فراهم می‌کند، شبکه‌های حمایتی و مراقبتی است که بخش مهمی از آن توسط زنان شکل می‌گیرد. زنی که از کودکان همسایه مراقبت می‌کند، مادری که در شرایط ناامن آموزش فرزندش را ادامه می‌دهد یا زنی که میان خانواده‌های آسیب‌دیده ارتباط برقرار می‌کند، در حال بازسازی سرمایه اجتماعی جامعه است. در تجربه‌های معاصر ایران نیز می‌توان نمونه‌های متعددی از این واقعیت را مشاهده کرد. در روزهای بحران، زنان از طریق شبکه‌های خانوادگی و محلی به تبادل اطلاعات، حمایت از افراد آسیب‌پذیر و سازماندهی کمک‌های مردمی می‌پردازند. بسیاری از آنان بدون آنکه جایگاه رسمی داشته باشند، به حلقه اتصال میان افراد جامعه تبدیل می‌شوند. این نوع کنشگری معمولاً در آمارها ثبت نمی‌شود، اما تأثیر آن بر پایداری اجتماعی بسیار عمیق است. یکی از مهم‌ترین جنبه‌های نقش زنان در جنگ، حفظ امید و معنا در زندگی روزمره است. جنگ می‌کوشد زندگی را به مجموعه‌ای از اضطراب‌ها و نگرانی‌ها تبدیل کند. در چنین شرایطی، ادامه فعالیت‌های روزمره، مراقبت از دیگران و حفظ روابط عاطفی، نوعی مقاومت در برابر منطق ویرانگر جنگ محسوب می‌شود. زنان در بسیاری از موارد حامل این مقاومت خاموش هستند. همچنین زنان نقش مهمی در انتقال ارزش‌های همدلی و همکاری به نسل جدید دارند. کودکانی که در فضای جنگ رشد می‌کنند، بیش از هر زمان دیگری به الگوهای رفتاری نیاز دارند که آنان را از خشونت دور کند. زنان از طریق مراقبت، آموزش و ایجاد احساس امنیت، به شکل‌گیری نسلی کمک می‌کنند که بتواند پس از پایان جنگ جامعه را بازسازی کند. از این رو، اگرچه در روایت‌های رسمی جنگ معمولاً نام فرماندهان و سیاستمداران برجسته می‌شود، اما بخش مهمی از مقاومت اجتماعی در زندگی روزمره زنان جریان دارد. آنان با مراقبت، همدلی، ایجاد شبکه‌های حمایت و حفظ پیوندهای انسانی، جامعه را از فروپاشی بازمی‌دارند. به همین دلیل، فهم جنگ بدون درک نقش زنان در تولید و بازتولید همبستگی اجتماعی ممکن نیست. کانال علمی مطالعات زنان https://www.instagram.com/women.studies/ @womenstudiesisaorg @swhriran

🌿گواهینامه زنان؛ آنچه قانون ممنوع نکرده، نمی‌توان ممنوع کرد 🔹اظهارات معاون اول قوه قضائیه درباره گواهینامه موتورسیکلت برای زنان را باید گامی رو به جلو در این بحث دانست. اینکه یکی از عالی‌ترین مقامات قضائی کشور صراحتا اعلام می‌کند از منظر حقوقی و حتی شرعی مانعی برای موتورسواری زنان وجود ندارد و شخصا نیز اصلاح وضعیت موجود را ضروری می‌داند، نشانه‌ای مثبت از غلبه نگاه حقوقی بر برداشت‌های محدودکننده است. با این حال، بخشی از سخنان ایشان محل تأمل است؛ آنجا که گفته می‌شود چون قانونی برای اعطای گواهینامه به زنان تصویب نشده، باید قانون جدیدی وضع شود. به نظر می‌رسد مسئله دقیقا برعکس است؛ مشکل نه فقدان قانون، بلکه برداشتی است که سال‌ها از قانون شده است. 🔹سال‌هاست هیچ منع قانونی برای نشستن زنان به عنوان سرنشین موتورسیکلت وجود ندارد و روزانه هزاران زن در سراسر کشور ترک‌نشین موتور هستند. اگر حضور یک زن بر روی موتورسیکلت نه از منظر قانون و نه از منظر شرع ممنوع نیست، چگونه همان زن هنگامی که کنترل همان وسیله نقلیه را در دست می‌گیرد، ناگهان با ممنوعیت مواجه می‌شود؟ 🔹اساسا تصور نیاز به تصویب قانون جدید، با یکی از اصول بنیادین حقوق عمومی سازگار نیست. در نظام حقوقی، اصل بر آزادی افراد است، نه بر ممنوعیت. شهروندان برای انجام رفتارهای مباح نیازی به قانون تجویزی ندارند، بلکه این محدودیت‌ها هستند که باید مستند به قانون باشند. 🔹صرف آنکه قانون در مقام بیان شرایط گروهی خاص از واژه «مردان» استفاده کرده، برای سلب حق از زنان کافی نیست؛ زیرا حقوق شهروندی با تفسیر مضیق محدود می‌شود، نه با تفسیر موسع. 🔹مقاومت در برابر صدور گواهینامه نه مانع موتورسواری زنان شده و نه این واقعیت را تغییر داده است، بلکه فقط نتیجه آن، افزایش رانندگی بدون گواهینامه، محرومیت زنان از آموزش رسمی و آزمون‌های مهارتی، پیچیده‌ترشدن وضعیت مسئولیت‌های کیفری و مدنی در حوادث رانندگی، دشوارشدن بهره‌مندی از برخی حمایت‌های بیمه‌ای و کاهش امکان نظارت مؤثر بر ایمنی تردد بوده است. مشروح یادداشت را از اینجا بخوانید @swhriran

🌿دکتر کرمانپور، رییس مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت بهداشت: ‏🔹رایگان بودن خدمات بستری کودکان زیر ۷ سال،صرفاً شامل کسانی‌است که یکی از بیمه‌های پایه را داشته باشند.اگرهیچ بیمه نداشته‌اید،در بیمه سلامت ثبت‌نام کنید. دولت امکان ثبت‌نام رایگان در بیمه سلامت برای خانوارهای دهک‌های ۱ تا ۵ را فراهم کرده‌است. #تیم_ملی_سلامت #تن_ایران_درست_سر_ایرانی_سلامت @webda @swhriran

🌿داغ‌ترین شهر ۲۴ ساعت گذشته جهان در ایران 🔹داده‌های سرویس جهانی هواشناسی Ogimet نشان می‌دهد، در شبانه‌روز گذشته زابل با میانگین دمایی ۴۸.۶ درجه، گرم‌ترین شهر جهان بوده است. 🔹همچنین ۵ شهر طبس، بافق، دهلران و بم در میان ۱۰ شهر گرم جهان قرار دارند. 🔹طبق اعلام سازمان بهداشت جهانی در ۱۰ روز گذشته، ۱۳۰۰ نفر در اروپا به‌خاطر گرمای هوا جان خود را از دست داده‌اند./ امتداد @swhriran

🌿انجمن ایرانی مطالعات زنان با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار می‌کند 🔴 وبینار تخصصی سواد اشتغال،راهکارهای اشتغال،سواد مالی * * 🔴 با حضور دکتر فاطمه پورفرد 🔴 دبیر نشست دکتر فریده طه 🔴زمان :سه شنبه ۹ تیر ماه ساعت ۱۶۰۳۰ 🔴مکان : با گزینه میهمان وارد لینک زیر شوید https://skyroom.online/ch/iraws/iraws با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی 📌حق‌بان؛ رسانه جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان @swhriran

‍ 🌿جای خالی زنان در بازار

۲۰۰ هزار زن در سال گذشته کرسی‌های شغلی خود را از دست داده‌اند

♦️ آمارهای رسمی و تکان‌دهنده از شاخص‌های کلان نیروی کار ایران در پایان سال ۱۴۰۴ از یک عقب‌گرد ساختاری و بی‌سابقه در اقتصاد پساجنگ کشور پرده برمی‌دارد؛ رویدادی که ناظران و تحلیلگران بازار کار از آن با تعبیر «فاجعه آماری» یاد می‌کنند. براساس این داده‌های رسمی، نرخ مشارکت اقتصادی زنان در ایران طی یک دوره ۱۲ ماهه با سقوطی آزاد و ۵‌ درصدی از رقم ناچیز ۱۷‌ درصد به سطح وحشتناک ۱۲‌ درصد رسیده است. این ریزش شدید به ‌معنای آن است که تنها در طول سال گذشته حدود ۲۰۰ هزار زن نه‌تنها کرسی‌های شغلی خود را از دست داده‌اند بلکه با خروج کامل از چرخه جست‌وجوی کار به بخش جمعیت غیرفعال اقتصادی پناه برده و به تعبیر تحلیلگران از نقشه بازار کار ایران «ناپدید» شده‌اند. بررسی روندهای آماری نشان می‌دهد که نرخ کل مشارکت اقتصادی در کشور اکنون به محدوده ۳۸ تا ۴۰.۶‌ درصد تنزل یافته که کمترین میزان در یک دهه اخیر محسوب می‌شود. این انقباض شدید، ایران را در ردیف کشورهای با کمترین نرخ مشارکت در سطح جهان قرار داده است؛ وضعیتی که در آن ۶۱‌ درصد از جمعیت در سن کار کشور عملاً هیچ نقشی در تولید ناخالص داخلی ندارند و بار معیشت آنان بر دوش اقلیت شاغل سنگینی می‌کند.

تله دستمزدهای ناچیز و هزینه‌های سرسام‌آور

تحلیلگران اقتصادی و فعالان کارگری بر این باورند که سقوط آزاد مشارکت زنان، محصول مستقیم تلاقی تورم افسارگسیخته و عدم کفایت دستمزدها در دوران پساجنگ است. ✳️ در شرایطی که هزینه‌های روزمره زندگی به‌ویژه مخارج رفت‌وآمد و نگهداری از کودکان در شهرهای بزرگ به‌شدت افزایش یافته، حضور در بازار کار با دستمزدهای پیشنهادی ناچیز، دیگر توجیه یا صرفه اقتصادی ندارد. آمارهای میدانی نشان می‌دهند که در شهرهای کوچک و شهرستان‌ها به زنان جویای کار ارقامی حدود ۱۰ میلیون تومان پیشنهاد می‌شود. در چنین اتمسفری، بسیاری از زنان تحصیل‌کرده و ماهر ترجیح می‌دهند، عطای اشتغال را به لقای آن ببخشند و در منزل به خانه‌داری ادامه دهند.

رکود سنگین و سیستم آماری پنهان‌کار

زهرا کریمی، استاد اقتصاد دانشگاه مازندران، در تحلیل ابعاد این بحران گفته است که برخلاف تصور رایج در اقتصاد راکد ایران افزایش بیکاری لزوماً به افزایش نرخ مشارکت منجر نمی‌شود بلکه برعکس، رکود طولانی‌مدت به ناامیدی مطلق کارجویان و خروج دائم آنها از بازار کار می‌انجامد. او با نقد آمارهای اشتغال در دولت‌های گذشته تأکید دارد که طی سه سال اخیر، بازار کار ایران شاهد کاهش ۲۰۰ هزار فرصت شغلی برای زنان بوده است. ❇️ در این میان، نظام آماری ایران با یک مکانیسم خاص، صندلی‌های خالی زنان بیکار شده را پنهان می‌کند؛ چرا‌که زنان پس از اخراج بلافاصله در سیستم‌های آماری ذیل عنوان «زن خانه‌دار» یا «دانشجو» تعریف می‌شوند و با کوچک شدن صورت کسر، نرخ بیکاری رسمی کشور به ظاهر تغییر بزرگی نشان نمی‌دهد اما نرخ مشارکت اقتصادی را به ‌شدت به عقب می‌راند.

بحران هویت و سلامت روان نیروی کار نیمه‌ماهر

از نگاه جامعه‌شناسان و کارشناسان توسعه، بغرنج‌ترین وضعیت در حال حاضر متوجه نسل جوان زیر ۳۰ سال و دختران فارغ‌التحصیل دانشگاهی است که دارای مهارت‌های متوسط هستند. بازار کار ایران در حال حاضر با یک خلأ ساختاری مواجه است؛ از یک‌سو برای نیروی کار ساده و فاقد سواد در بخش‌های سنتی کار وجود دارد و از سوی دیگر تقاضا برای افراد بسیار ماهر بالاست اما برای طبقه متوسط تحصیل‌کرده که نه امکان مهاجرت دارند و نه انتظاراتشان با دستمزدهای زیر ۳۰ میلیون تومان همخوانی دارد، فرصت شغلی شایسته‌ای یافت نمی‌شود. نتایج یک نظرسنجی جدید که از سوی پلتفرم شغل‌یابی «جاب‌ویژن» منتشر شده، ابعاد این سرخوردگی را به وضوح ترسیم می‌کند. طبق این گزارش ۷۴‌ درصد از کارجویان برای بقا در برابر تورم فعلی مجبور به کاهش شدید هزینه‌های زندگی خود شده‌اند و ۶۶‌ درصد آنان از کمبود شدید «مشاغل خوب» و نبود ثبات اقتصادی گلایه دارند. نکته تأمل‌برانگیز در این نظرسنجی آن است که ۳۰‌ درصد از پاسخ‌دهندگان اعلام کرده‌اند که در شرایط پساجنگ بیش از هر چیز به «حمایت‌های روانی و توجه به سلامت روان» نیاز دارند. همچنین ۲۷‌ درصد کارجویان برای سازگاری با این وضعیت به یادگیری مهارت‌های جدید روی آورده‌اند و ۱۲‌ درصد نیز تنها راه نجات خود را در اقدام برای مهاجرت از کشور می‌بینند. 🔺برای خواندن مطلب کامل به سایت سازندگی مراجعه کنید https://saazandegi.ir/جای-خالی-زنان-در-بازار @swhriran

🌿قهرمانی تیم فوتسال زنان ایران در رقابت‌های ۲۰۲۶ کافا 🔹تیم ملی فوتسال زنان ایران در دومین دیدار خود از رقابت‌های قهرمانی کافا ۲۰۲۶ که به میزبانی شهر دوشنبه تاجیکستان برگزار می‌شد، برابر تیم میزبان به میدان رفت و با نمایشی برتر موفق شد میزبان مسابقات را با نتیجه۸ بر یک شکست دهد. 🔹گل‌های این بازی را شقایق معتمدی (۲ گل)، الهام عنافجه (۲ گل)، مارال ترکمان (۲ گل)، فرشته کریمی و مریم قائدامینی به ثمر رساندند. 🔹گفتنی است، تیم ملی فوتسال زنان ایران در نخستین دیدار خود برابر قرقیزستان به میدان رفت و با نمایشی برتر موفق شد حریف خود را با نتیجه ۵ بر صفر شکست دهد. 🟢همچنین پس از اتمام مسابقات کافا ۲۰۲۶ فوتسال بانوان با قهرمانی ایران، عناوین برتر این مسابقات هم به دختران ما رسید و دختران ایران جایزه‌ها را درو کردند🇮🇷 ⭐️ بهترین بازیکن: مارال ترکمان ⭐️ بهترین گلزن: فرشته کریمی ⭐️ بهترین دروازه‌بان: فرزانه توسلی #تیم_فوتسال_زنان_ایران #ورزش_زنان #تورنومنت_کافا_۲۰۲۶ #جمعیت_حمایت_از_حقوق_بشر_زنان #حقوق_زنان 📌حق‌بان؛ رسانه جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان @swhriran

🌿تکمیل فرآیند غیرحضوری شدن خدمات قضایی تا پایان تابستان ۱۴۰۵/ حذف کامل مراجعات حضوری رئیس مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه از توسعه خدمات هوشمند قضایی و تکمیل فرآیند غیرحضوری شدن خدمات خبر داد و گفت: تا پایان تابستان ۱۴۰۵، تمامی خدماتی که امروز به‌صورت حضوری ارائه می‌شود، به شکل غیرحضوری نیز در دسترس مردم قرار خواهد گرفت و شهروندان برای دریافت هیچ خدمتی ناچار به مراجعه حضوری نخواهند بود. 🔸 هدف؛ حذف کامل مراجعات حضوری و تسهیل دسترسی به خدمات قضایی این اقدام با هدف حذف کامل مراجعات حضوری، تسهیل دسترسی شهروندان به خدمات قضایی و کاهش هزینه‌های رفت‌وآمد و زمان، در راستای سند تحول و تعالی قوه قضاییه انجام می‌شود. t.me/hoghooghitimes @swhriran

🌿۲۰۰ هزار زن از بازار کار ناپدید شدند 🔹نرخ مشارکت اقتصادی ایران در سال ۱۴۰۴ به ۴۰.۶ درصد رسید که کمترین میزان در یک دهه اخیر است. این رقم نشان می‌دهد ۲۰۰ هزار زن نه تنها شغل خود را از دست داده‌اند، بلکه به‌طور کامل از چرخه جست‌وجوی کار خارج شده‌اند. 🔹بررسی‌های زومان نشان می‌دهد تورم شدید و افزایش هزینه‌های رفت‌وآمد و نگهداری کودک، دستمزدهای پایین را بی‌اثر کرده است. این وضعیت باعث شده ماندن در بازار کار برای بسیاری از زنان صرف اقتصادی نداشته باشد و ناامیدی عمیق از نبود امنیت شغلی، آن‌ها را به ترک دائمی محیط کار سوق دهد. https://www.zoomon.ir/unemployment-rate/5077-iran-war-unemployment-rate-woman-economy/?utm_source @swhriran