دانستنیهای فرهنگی و هنری

فیلم Mine (۲۰۱۶) داستان سربازی است که در بیابانی برهوت، پای خود را بر مین می‌گذارد؛ اما متوجه شده و پا را بلند نمی‌کند. مین عمل نمی‌کند. او نمی‌تواند مین را خنثی کند و ناچار است چندین روز در همان وضعیت بماند تا کمک برسد. اگر پایش را بردارد، مرگ حتمی است. گرمای روز، سرمای شب، تشنگی، گرسنگی، بی‌خوابی و ایستادن مداوم او را به مرز فروپاشی می‌رساند. در نیمه‌هوشیاری، خاطرات گذشته‌اش مرور می‌شود: روابط عاطفی شکست‌خورده، درگیری با دوستان و همکاران، مشاجره‌های بی‌مورد با غریبه‌ها و… این مینِ بیابانی برای اولین بار او را وادار به مکث می‌کند؛ مکثی طولانی و دشوار، اما رهایی‌بخش. شاید اگر پیش‌تر هم اندکی مکث می‌کرد، زندگی‌اش متفاوت می‌بود. پایان فیلم همه چیز را تغییر می‌دهد: هیچ مینی وجود نداشت! فقط سر یک عروسک زیر پای او بود. پیام اصلی همین است: بسیاری از مین‌هایی که ما را فلج کرده و مانع حرکت می‌شوند، واقعی نیستند؛ زادهٔ ترس‌ها و باورهای نادرست خودمان‌اند. ما خود برای خودمان مین می‌سازیم و جرات گام بعدی را از دست می‌دهیم. بیایید با مکث آگاهانه و نگرش درست، این مین‌های خیالی را کنار بزنیم و به جلو حرکت کنیم. @artemrooz