ﺩﺭ اﺳﺎﺭﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ

آنتن آزاد به برنامهٔ «آنتن آزاد» که از یکی از رادیوهای ایرانی در استرالیا پخش می‌شد و به مشکلات و مسائل فرهنگی مهاجران اختصاص داشت، گوش می‌دادم. تلفن‌کنندگان بیشتر والدینی بودند که از جذب شدن فرزندانشان به فرهنگ بیگانه و پشت پا زدن به فرهنگ خود شکایت داشتند و از گویندگان برنامه در این مورد کمک می‌خواستند. شکایت‌های مشابهِ آنان، اغلب خبر از جدی بودن و فراگیر بودن این مشکل می‌داد. حرف‌های نوجوانی در این میان بسیار آموزنده و در عین حال متأثرکننده بود. این نوجوان می‌گفت: «وقتی ما در خارج از منزل، از کودکستان تا دبستان و تا دبیرستان، از معلمانمان احترام، نوازش و تشویق می‌بینیم و وقتی به منزل وارد می‌شویم، به جرم بچه بودن و جوان بودن، آدم به حساب نمی‌آییم؛ هنگامی که والدینمان را همیشه در حال بحث و جدل و تحقیر کردن یکدیگر می‌بینیم؛ وقتی والدینمان جلوی دیگران طور دیگری رفتار می‌کنند و پشت سر آنها به گونه‌ای دیگر و همیشه مشغول تعارف و ظاهرسازی هستند، طبیعی است که فرهنگ اینها را به فرهنگ مادری خود ترجیح دهیم. این نوجوان از پدران و مادران خواهش می‌کرد به فرزندان خود با زور و یا تهدید فشار وارد نیاورند که به زبان فارسی حرف بزنند و آداب و رسوم ایرانی را یاد بگیرند. این فشارها باعث می‌شود که نه‌تنها نوجوانانشان ایرانی نمانند، بلکه نتوانند مانند یک انسان غربی رفتار و زندگی کنند و در یک تضاد و بی‌هویتی و سرگردانی قرار گیرند و به اصطلاح، از آنجا رانده و از اینجا مانده شوند؛ موجوداتی شوند که به هیچ کجا احساس تعلق نکنند. و این بدترین وضع ممکن است. این جوان از شنوندگان سؤال می‌کرد: چه اشکالی دارد اگر نمی‌توانیم یا نمی خواهیم ایرانی بمانیم، اقلاً یک انسان خوب باشیم؟ @essarat 🌹🌹🌹