3imar سیمار

‍ ... ایدئولوژی و گناهِ قبیله‌ی خودی دو مرد در صحن کربلا یکی سر بر پای دیگری نهاده و آن دیگری در حال نوازش اوست. این مشکل دارد؟ خیر از نظر بنده اصلاً نه دو همجنس بودنشان ایراد دارد و نه در صحن امامان شیعه نوازیدن هم اصلاً، مشکل اصلی این دو نفر نیستند . مشکل دستگاه فکری ای است که ۱۴۰۰ سال به مردم یاد داد بدن انسان، احساس انسان عشق انسان و حتی ساده ترین ابراز عاطفه میتواند گناه باشد، آن هم كبيره... اما ناگهان وقتی همان رفتار از دل قبیله ی خودشان بیرون می آید، اسمش میشود اشکالی ندارد. و اینجاست که باید جرأت کرد و خطرناک ترین سؤالها را از افراد قبیله پرسید. اگر دو انسان که به هم علاقه دارند در یک مکان مذهبی به هم نزدیک شوند و این اشکالی ندارد، پس شما بر اساس چه منطقی هزاران نفر دیگر را تحقیر می کنید؟ اگر لمس بدن انسان ذاتاً غير اخلاقی نیست، پس این همه دستگاه سرکوب اجتماعی و عمری گشت ارشاد را دقیقاً برای چه ساختید؟ اگر معیار شما اخلاق است، چرا اخلاق شما با هویت افراد تغییر میکند؟ چرا یک رفتار وقتی از دیگری» سر بزند می شود فساد، اما وقتی از «خودی سر بزند، می شود عشق؟ در فانوس بشری یک اصل ساده وجود دارد: قانونی که جهان شمول نباشد، قانون اخلاقی نیست. اگر یک اصل را برای همه نمیخواهی، پس آن اصل اخلاق نیست؛ ابزار سلطه است. تمام ایدئولوژی های افراطی یک ویژگی مشترک دارند؛ آنها برای انسانها معیار واحد ندارند. جهان را تقسیم میکنند به خودی» و «غیر خودی». برای خودی ها حق ویژه می سازند و برای دیگران مجازات. اما سؤال های واقعی تازه این هاست: چرا چیزی که در صحن کربلا برای شما ابراز علاقه است، در خیابان تهران برای یک دختر و پسر جرم میشود؟ تمام ایدئولوژی های افراطی یک ویژگی مشترک دارند؛ آنها برای انسانها معیار واحد ندارند. جهان را تقسیم میکنند به خودی» و «غیر خودی». برای خودی ها حق ویژه می سازند و برای دیگران مجازات. اما سؤال های واقعی تازه این هاست: چرا چیزی که در صحن کربلا برای شما ابراز علاقه است، در خیابان تهران برای یک دختر و پسر جرم میشود؟ چرا خدا در نظام فکری شما همیشه دقیقاً همان چیزی را حلال میکند که به نفع قبیله ی شماست؟ چرا اخلاق شما این قدر انعطاف پذیر است که فقط مخالفان را مجازات می کند؟ چرا هر جا پای قدرت خودتان وسط است، ناگهان تمام احکام تغییر میکند و می شود این جرمههههه؟....... #زهرا_عبدی @simar50

... ایدئولوژی و گناهِ قبیله‌ی خودی دو مرد در صحن کربلا یکی سر بر پای دیگری نهاده و آن دیگری در حال نوازش اوست. این مشکل دارد؟ خیر از نظر بنده اصلاً نه دو همجنس بودنشان ایراد دارد و نه در صحن امامان شیعه نوازیدن هم اصلاً مشکل اصلی این دو نفر نیستند ) فیلم در اسلاید آخر مشکل دستگاه فکری ای است که ۱۴۰۰ سال به مردم یاد داد بدن انسان، احساس انسان عشق انسان و حتی ساده ترین ابراز عاطفه میتواند گناه باشد، آن هم كبيره... اما ناگهان وقتی همان رفتار از دل قبیله ی خودشان بیرون می آید، اسمش میشود اشکالی ندارد. و اینجاست که باید جرأت کرد و خطرناک ترین سؤالها را از افراد قبیله پرسید. اگر دو انسان که به هم علاقه دارند در یک مکان مذهبی به هم نزدیک شوند و این اشکالی ندارد، پس شما بر اساس چه منطقی هزاران نفر دیگر را تحقیر می کنید؟ اگر لمس بدن انسان ذاتاً غير اخلاقی نیست، پس این همه دستگاه سرکوب اجتماعی و عمری گشت ارشاد را دقیقاً برای چه ساختید؟ اگر معیار شما اخلاق است، چرا اخلاق شما با هویت افراد تغییر میکند؟ چرا یک رفتار وقتی از دیگری» سر بزند می شود فساد، اما وقتی از «خودی سر بزند، می شود عشق؟ در فانوس بشری یک اصل ساده وجود دارد: قانونی که جهان شمول نباشد، قانون اخلاقی نیست. اگر یک اصل را برای همه نمیخواهی، پس آن اصل اخلاق نیست؛ ابزار سلطه است. تمام ایدئولوژی های افراطی یک ویژگی مشترک دارند؛ آنها برای انسانها معیار واحد ندارند. جهان را تقسیم میکنند به خودی» و «غیر خودی». برای خودی ها حق ویژه می سازند و برای دیگران مجازات. اما سؤال های واقعی تازه این هاست: چرا چیزی که در صحن کربلا برای شما ابراز علاقه است، در خیابان تهران برای یک دختر و پسر جرم میشود؟ تمام ایدئولوژی های افراطی یک ویژگی مشترک دارند؛ آنها برای انسانها معیار واحد ندارند. جهان را تقسیم میکنند به خودی» و «غیر خودی». برای خودی ها حق ویژه می سازند و برای دیگران مجازات. اما سؤال های واقعی تازه این هاست: چرا چیزی که در صحن کربلا برای شما ابراز علاقه است، در خیابان تهران برای یک دختر و پسر جرم میشود؟ چرا خدا در نظام فکری شما همیشه دقیقاً همان چیزی را حلال میکند که به نفع قبیله ی شماست؟ چرا اخلاق شما این قدر انعطاف پذیر است که فقط مخالفان را مجازات می کند؟ چرا هر جا پای قدرت خودتان وسط است، ناگهان تمام احکام تغییر میکند و می شود این جرمههههه؟....... #زهرا_عبدی @simar50

...

لطفاً نگذارید!

نگذارید دیگران، شما را به بحث‌های غیرضروری بکشند. نگذارید دیگران، منفی‌بافی خود را به شما منتقل کنند. نگذارید دیگران، نقاط تاریک و زخم‌های زندگی شما را به یاد شما بیاورند و شما را خجالت‌زده کنند. نگذارید دیگران اعتماد به نفس شما را مختل کنند. هیچ کس بدون اشتباه کردن، بزرگ نمی‌شود. جراتمندی را تمرین کنید ونگذارید کسی به شما زور بگوید. با کسانی که دروغ می گویند و صادق نیستند، دمخور نشوید. با کسانی که تنها هدفشان از معاشرت با شما، سود جستن از توانایی‌ها و امکانات شماست، نگردید. نگذارید کسی بین شما و افراد شایسته و صادق قرار بگیرد. نگذارید کسانی که از شما متنفرند، شما را به وادی نفرت بکشند. نگذارید کسی با آگاهی از گذشته شما، حالای شما را تباه کند. نگذارید ترسوها شما را متقاعد کنند که تغییر چیز بدی است. نگذارید شما را از تعقیب اهدافتان دور کنند. نگذارید کسی رؤیاهایتان را مسخره کند. نگذارید کسی بهانه شادی را  از شما دریغ کند. فهرست کردن و تأیید این نبایدها ساده است، اما در مقام عمل، اجرای آنها محتاج تجربه و نیز تیزهوشی است.