3imar سیمار

... خواب‌زدگانی که بیدار نمی‌شوند! جنگ جایی‌ است که در آن حقیقت برملا می‌شود. در جنگ کشورها از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌هایی که به آن‌ها دسترسی دارند استفاده می‌کنند. لاجرم نتیجهٔ جنگ نشان می‌دهد که رجزهایی که پیش‌تر خوانده شده بودند، چقدر به واقعیت نزدیک است. اسرائیل در جنگ دوازده روزه، ۱،۶۰۰ پرواز داشته است. ولی هیچ هواپیمای اسرائیلی ساقط نشد. ساقط کردن اف-۳۵ دروغ بود! زدن اف-۱۶ دروغ بود! اسیر کردن خلبان‌ها دروغ بود! هیچ سرباز اسرائیلی در این جنگ زخمی نشد! آمریکا فردو و نظنز را بمباران کرد؛ پدافند که هیچ! آسمان که هیچ! روی زمین هم انگار جمهوری‌اسلامی کسی را نداشت که خبر دهد فردو و نطنز بمباران شده‌اند. بمباران فردو و نظنز را از توییت ترامپ متوجه شدند. کی؟ وقتی هواپیماهای آمریکا از آسمان ایران خارج شده بودند. مجری تلویزیون جمهوری‌اسلامی، خبر را با این لحن خواند که این ادعای آمریکایی‌هاست، ما نمی‌توانیم هنوز تأییدش کنیم. نیروهای مسلح جمهوری‌اسلامی، لااقل در بخش هوایی، گویی هیچ تفاوتی با قبایل بدوی در جنگل‌های آمازون ندارند. هر دو گروه نمی‌دانند چه کسی بر بالای سر آن‌ها پرواز می‌کند. جمهوری‌اسلامی هواپیما که ندارد. تأثیر پدافند جمهوری‌اسلامی هم چندان بیشتر از نیزه‌هایی نیست که اقوام بدوی می‌سازند. حتی اگر هواپیماها در ارتفاع پایین پرواز کنند و در روز روشن به سراغ‌شان بیایند، باز هم پدافند جمهوری‌اسلامی همانقدر کارساز است که نیزه اقوام بدوی در جنگل‌های آمازون. این بلایی‌ است که انقلاب ۵۷ بر سر نیروهای مسلح آورد. امکانات نیروهای مسلح جمهوری‌اسلامی را با امکانات ارتش ایران در زمان شاه مقایسه کنید. این فاصله نتیجهٔ انقلاب ۵۷ است. انقلاب ۵۷ یک ایدهٔ بنیادین داشت: «ستیز با تمدن غرب.» آن ایده بار بزرگی بر دوش ایران گذاشت. باری که ایران به دلایل متعدد توان به دوش کشیدنش را ندارد. واقعیت این است که آن ایدهٔ بنیادین شکست خورده است. به‌وضوح هم شکست خورده است. این جنگ دوازده روزه قاعدتا باید برای باورمندان به آن انقلاب زنگ بیدار باش می‌بود، که ببینند نمی‌شود با غرب جنگید. اما به طرز رقت‌انگیزی حتی چنین شکست خفت‌باری هم نتوانست این خواب‌زدگان را بیدار کند. به اصلاح‌طلبان نگاه کنید، از همه رقت‌انگیزتر این‌ها بودند. اصلاح‌طلبان مثلا غرب‌گراترین بخش جمهوری‌اسلامی بودند. خودشان را تکنوکرات می‌خواندند، گاهی «لیبرال» هم خطاب می‌کردند. در فردای این جنگ به تنظیمات کارخانه بازگشتند. به صدایی غرب‌ستیزتر از چپ‌ها و ارزشی‌ها مبدل شدند. ایران هیچ آینده‌ای نخواهد داشت اگر این ستیز با غرب پایان نیابد. اوضاع از این هم بدتر خواهد شد اگر این کشور در مسیری جدید قرار نگیرد. ما برای ادارهٔ این کشور، در این جهان جدید، به غرب نیازمندیم. واقعیت این است که در میان باورمندان به انقلاب ۵۷ هم هیچ‌کسی وجود ندارد که بخواهد و بتواند ایران را به مسیری نو بیاندازد. به همین خاطر هم باید جمهوری‌اسلامی را برانداخت! چون استمرار این وضعیت به نابودی ایران می‌انجامد.

تقریبا دیگر امیدی به حکومت نیست! محسن رنانی نه این که نظام نخواهد اوضاع بهتر شود، حتما می‌خواهد، اما دیگر توانش راندارد. خیلی دلش می خوا هدبشود اما نظام چنان ازاندیشمندان واقعی و انرژی خِرد جمعی تخلیه شده و چنان در محاصره رانت‌ خواران قرار گرفته است که دیگر توان ایجاد تغییر ندارد. بدون تغییرات ساختاری و افق‌ گشایی، امکان برون رفت از این باتلاق برای حکومت وجود ندارد. اماافق‌گشایی نیز نیازمنداعتماد به نفس و انرژی روانی عظیمی است که دیگردر ساختار قدرت دیده نمی‌شود. از بس همه‌چیز را بزک کرده‌اند، خودشان هم خوب می‌دانند که پشت صحنه چقدر خالی است و برای همین از ریسمان سیاه و سفید هم می‌ترسند. امتحانش ساده است؛ به آنها می‌گوییم نمی‌خواهد همه بحران‌ های بزرگ کشور را حل کنید، فقط یک کار کوچک را به طور کامل و تا رسیدن به نتیجه مطلوب، انجام بدهید تا معلوم شود اصلا این سیستم هنوز زنده و پویا است یا در سراشیبی اضمحلال است. در مهر ۱۳۹۵ گفتم حکومت دارد از مرحله امکان اصلاح عبور می‌کند و اگر می‌خواهد توانایی و پویایی خودش را به آزمون بسپارد فقط تکلیف بحران در یک مساله (بحران در صندوق های بازنشستگی و تامین اجتماعی) را حل کند. اگر توانست،‌ آنگاه بقیه حوزه ها را هم می‌تواند. الان می‌گویم نه تنها بحران صندوق‌های بازنشستگی را، نه تنها بحران آب را، نه تنها بحران انرژی را، نه تنها بحران تورم را، نه تنها بحران بیکاری را و ... نمی‌تواند بلکه مشکلات خیلی ساده‌تر را هم نخواهد توانست حل کند. مثلا حل مساله آلودگی محصولات کشاورزی به کود و سموم شیمیایی را؛ یا حل مساله تصادفات و کشته‌های سنگین رانندگی را؛ حتی کمتر از آن، پلاک نکردن خودروهای غیراستاندارد خودروسازهای داخلی را؛  همین چند مساله کوچک و ساده را هم نخواهند توانست. می‌دانید چرا؟ چون *سرمایه اجتماعی* حکومت تمام شده است. سال ۱۳۸۱ گفتم *سقوط سرمایه اجتماعی* آغاز شده است؛ ولی حالا عرض می‌کنم سرمایه‌اجتماعی حکومت *تمام شده است*. البته می‌توانند با میتینگ‌های خیابانی هیاهو کنند، اما اقداماتی که نتیجه واقعی بدهد و به مردم *حس واقعی بهبود* بدهد را نخواهند توانست. اما در عوض به آینده ایران بسیار امیدوارم. هرچه اقتدار حکومت کاهش می‌یابد، اقتدار جامعه مدنی بالا می رود و با تداوم این ناموازنه، امید به آینده ایران بالاتر می‌رود. ۴۳ سال فرصت ... ۴۳ سال فرصت بود تا چابهار بهتر از دبی باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا بندرعباس بهتر از دوحه باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا بوشهر بهتر از ابوظبی باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا  اصفهان همتراز پاریس باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا شیراز همتراز لندن باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا گیلان بهتر از سوئیس باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا مازندران بهتر از هلند باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا تبریز   هم شآن فرانکفورت باشد. ۴۳ سال فرصت بود تا تهران  همتراز برلین باشد. @simar50 تاریخ معاصرایران

✅️اگر جلوی پارکینگ خانه‌تان خودرو پارک شده بود، چه باید کرد؟ 🔹رئیس پلیس راهور فراجا: اگر خودرویی جلوی پارکینگ خانه شما پارک کرده، می‌توانید از طریق اپلیکیشن «پلیس من» گزارش دهید تا پیامکی به صاحب خودرو ارسال شود. 🔹برای ثبت گزارش، کاربران باید وارد قسمت خدمات راهور در اپلیکیشن «پلیس من» شده و گزینه «اعلام سد معبر» را انتخاب کنند. سپس با مشخص کردن شماره پلاک خودرو و محل دقیق آن بر روی نقشه، گزارش خود را ثبت کنند. 🔹پس از ثبت گزارش، پیامکی به صاحب خودرو ارسال می‌شود و از او خواسته می‌شود تا خودرو را هر چه سریع‌تر جابه‌جا کند. این سامانه به‌طور خودکار پیگیری‌های لازم را انجام می‌دهد. 🔹اگر صاحب خودرو به پیامک و تماس‌های ارسال‌شده توجه نکند، پلیس راهور برای جابه‌جایی خودرو اقدام کرده و از طریق جرثقیل، خودرو را منتقل می‌کند. https://t.me/azdidevakil