3imar سیمار

‍ ‍ ... پایان نیم‌قرن سلطه غیرعقلانی تئولوژی بر ایران. لایحه‌ی حجاب دیگر قابل پیگیری نیست. دیگر الزامی برای مساله حجاب و جریمه نقدی و کیفری و حقوقی وجود ندارد. (باهنر، عضو جمع مصلحت نظام) این پایان، حاصل یک سنتز دیالکتیکی بود، نه فرآیندی عقلانی برای حل یک مساله. حاصل تضاد: مقاومت غیرعقلانی حکومت از یک طرف، و نقادی پیوسته و دقیق منتقدان غیرحکومتی از طرف دیگر، پایانی شد بر سلطه‌ی غیرعقلانی و غیرانسانی تئولوژی. از طریق مرگِ بزرگترین نماد تئولوژی مسلط در ایران، یعنی حجاب اجباری. این مرگ، خود مقدمه‌ی نفی سلطه تئولوژی بر سیاست ایران خواهد بود. فرآیندی بسیار سنگین، طولانی و گران. گران‌ترین بهایش به زیر خاک رفتن دختران و پسران جوانی بود که فدای سلطه‌ی تئولوژی و محافظه‌کاری پیران دین و سیاست در ایران شدند. و اینک باید منتظر ماند تا یک سنتز دیالکتیکی دیگر را در ایران شاهد بود. سنتز برآمده از تضاد میان منتقدان آگاه و نوجو و جوانان دلیر مدنیت خواه از یک طرف، با بقایای تئولوژیک‌اندیش در سیاست و حکومت ایران، از طرف دیگر. تاریخ، خانۀ خالۀ هیچکس و هیچ دین و هیچ ایدئولوژی و هیچ حکومتی نیست. مقابل زندگی ایستادن فرجامش شکست و فروپاشی‌ست. حذف قانون مبتذل حجاب اجباری درس بزرگی‌ست برای کسانی که هنوز رؤیای سلطۀ تئولوژی بر سیاست و حکومت در سر دارند. به پایان تئولوژی در همه ابعادش نزدیک می‌شویم. نه فقط در حکومت و سیاست و قانونگذاری و قضاوت و امنیت‌گرایی و اقتصاد طویله‌ای، که در کل زیست‌جهان ایرانی. @simar50

‍ ... پایان نیم‌قرن سلطه غیرعقلانی تئولوژی بر ایران. لایحه‌ی حجاب دیگر قابل پیگیری نیست. دیگر الزامی برای مساله حجاب و جریمه نقدی و کیفری و حقوقی وجود ندارد. (باهنر، عضو جمع مصلحت نظام) این پایان، حاصل یک سنتز دیالکتیکی بود، نه فرآیندی عقلانی برای حل یک مساله. حاصل تضاد: مقاومت غیرعقلانی حکومت از یک طرف، و نقادی پیوسته و دقیق منتقدان غیرحکومتی از طرف دیگر، پایانی شد بر سلطه‌ی غیرعقلانی و غیرانسانی تئولوژی. از طریق مرگِ بزرگترین نماد تئولوژی مسلط در ایران، یعنی حجاب اجباری. این مرگ، خود مقدمه‌ی نفی سلطه تئولوژی بر سیاست ایران خواهد بود. فرآیندی بسیار سنگین، طولانی و گران. گران‌ترین بهایش به زیر خاک رفتن دختران و پسران جوانی بود که فدای سلطه‌ی تئولوژی و محافظه‌کاری پیران دین و سیاست در ایران شدند. و اینک باید منتظر ماند تا یک سنتز دیالکتیکی دیگر را در ایران شاهد بود. سنتز برآمده از تضاد میان منتقدان آگاه و نوجو و جوانان دلیر مدنیت خواه از یک طرف، با بقایای تئولوژیک‌اندیش در سیاست و حکومت ایران، از طرف دیگر. تاریخ، خانۀ خالۀ هیچکس و هیچ دین و هیچ ایدئولوژی و هیچ حکومتی نیست. مقابل زندگی ایستادن فرجامش شکست و فروپاشی‌ست. حذف قانون مبتذل حجاب اجباری درس بزرگی‌ست برای کسانی که هنوز رؤیای سلطۀ تئولوژی بر سیاست و حکومت در سر دارند. به پایان تئولوژی در همه ابعادش نزدیک می‌شویم. نه فقط در حکومت و سیاست و قانونگذاری و قضاوت و امنیت‌گرایی و اقتصاد طویله‌ای، که در کل زیست‌جهان ایرانی. @simar50

... 《 نینوا: شهر ناراضیانِ راضی》 حکیمی سال‌ها در نینوا زیست. او می‌گفت: «این شهر شگفت است، شگفت ترین؛ سرزمین ناراضیانِ راضی، ناخشنودانِ خشنود.» مگر می‌شود؟! مگر ممکن است؟! در نینوا همه در کوچه و بازار و مهمانی و تاکسی و تلفن، از وضع موجود می‌نالند؛ حاکمان را فاسد و نادان می‌دانند، شهرشان را رو به تباهی می‌بینند. ولی جز نق‌زدن کاری نمی‌کنند. هیچ اندیشه‌ی اعتراض جدی در سرشان نیست. چرا؟ راز نینوا این است: فساد به همه سهمی بخشیده است. تپه و کوه و ساحل و بیابان و تالاب و جنگل و‌مرتع را به آسانی و با رشوه و کارسازی میتوان به دست آورد. کارمند امیدش به رانت و یارگیری است. معلم در رؤیای مدرسه‌ی غیرانتفاعی خویش. استاد دانشگاه به‌دنبال پروژه و جای پا در نهادها. افسر بازنشسته در اندیشه‌ی آموزشگاه رانندگی. پزشک و داروفروش از رودخانه‌ی پول بیت‌المال سیراب. قاچاقچی از فروش سوخت یک‌روزه حقوق یک‌ماهه می‌برد. مردم کنتورهای را دستکاری می‌کنند، بنزین ارزان می‌سوزانند، بساط در پیاده‌رو پهن می‌کنند و ماشین‌ها دوبله و سوبله پارک می‌شوند. هر کس جزیره‌ای برای خود ساخته؛ در آن پنهان می‌شود و نمی‌گذارد کسی به اسرارش راه یابد. همه می‌دانند شهرشان دارد فرو می‌ریزد، رو به غرق شدن است، ولی با این وجود، می‌ترسند با اعتراضشان همان سهم حقیرشان هم بر باد رود. و با این همه، نینوایی‌ها هنوز امیدی در دل دارند: دست غیبی، ناجی‌ای از بیرون، فرجی که از آسمان نازل شود… حکیم چون از نینوا رفت، چنین نوشت: «وقتی فساد فراگیر می‌شود و هر کس بهره‌ای از آن می‌برد، مردم گرچه می‌نالند، اما به اعتراض برنمی‌خیزند. زیرا بیم دارند دست زدن به ریشه، منافع کوچک‌شان را هم برکند.» #یدالله_کریمی‌پور

... ماشالله « رَجَب » ! #حامد_پاک‌طینت تامین گاز؛ ۴ میلیارد متر مکعب در سال به مدت ۲۰ سال به ارزش ۴۳ میلیارد دلار خرید ۷۵ فروند بوئینگ ۷۸۷ ۱۵۰ فروند بوئینگ ۷۳۷ به جمع ۲۲۵ هواپیمای مسافربری به ارزش ۲۲ میلیارد دلار جنگنده پیشرفته F35 , F16 به ارزش ۳۵ میلیارد دلار تکنولوژی هسته‌ای نیروگاهی به ارزش ۱۰ میلیارد دلار مجموع: ۱۱۰ میلیارد دلار! دلیل تعریف و تمجید و احترامات فائقه‌ای که ترامپ برای اردوغان قائل است روحیه بیزنسی و کاسب مسلکی اوست. رجب طیب اردوغان روحیه اقتصادی خود را نه از طریق تحصیلات در این باب، بلکه از راه تجربه عملی و مستقیم در زندگی و کار از دوران کودکی کسب کرد. ارزش پول را با فروشندگی شربت آبلیمو و نان سمیت درک کرد و بده و بستان را از همان جا آموخت. نحوه رفتار، دیدگاه ساختاریافته و دیسیپلین او متاثر از روحیه‌ی پدر نظامی اوست. پدرش یک افسر ساحلی در سازمان دریانوردی دولتی بود. ترکیبی از یک بینش اقتصادی و سیاسی، رهبری برای ترکیه ساخت که حاصلش کشوری است که ملاحظه میکنید: رتبه ۱ فرودگاههای جهان رتبه ۱ در بیش از ۲۰ محصول معدنی جهان رتبه ۱ در تولید برق فسیلی در اروپا رتبه ۱ در صادرات طلا و جواهر رتبه ۱ در مقاصد پروازهای بین المللی رتبه ۲ در صادرات گندم دوروم رتبه ۴  گردشگری جهان رتبه ۵  تولید سیمان جهان رتبه ۵  تولید فولاد جهان رتبه ۸ در بهترین خط هوایی مسافربری جهان رتبه ۸ در صادرات خودرو در جهان رتبه ۸ در صادرات پوشاک جهان رتبه ۸ در صادرات محصولات کشاورزی حاصل این رتبه‌ها چیزی جز ثروت برای کشور و مردمانش نبود. ترکیه بیش از ۶۲ میلیارد دلار در سال فقط از گردشگری درآمد دارد. فراموش نکنیم کل درآمد نفتی سالانه ایران ۴۰ میلیارد دلار است که احتمالا بعد از مکانیزم ماشه معلوم نیست به چه عددی برسد؛ درست به اندازه درآمد نفتی ایران، ترکها از خطوط هوایی و دریایی درآمد دارند، درست به اندازه درآمد نفتی ایران صادرات پوشاک و ماشین آلات دارند و تقریبا به اندازه نیمی از درآمد نفتی ایران، به دنیا خودرو میفروشند! چهل سال پیش تولید ناخالص سرانه ترکیه و ایران تقریبا مساوی بود، ایران حتی کمی بیشتر، با ۲۴۰۰ دلار. امروز تولید ناخالص ترکیه ۳ برابر ایران است و سرانه‌اش به بیش از ۱۵۰۰۰ دلار رسیده، در شرایطی که مهمترین چالش ایران تامین یارانه نقدی برای بیش از ۷۰% جمعیت کشور است بدلیل این حقیقت که تقریبا همین میزان از جمعیت، ناتوان از تامین هزینه‌های روزانه خود هستند. چه کسی اما می تواند مدعی شود که ترکیه استقلال ندارد؟ گاو شیرده است؟ نوکر اربابان است و ...؟ اسلام‌گرایی اردوغان و حزبش هرگز قابل کتمان نبوده، رویکردهای ضد اسرائیلی‌اش هیچوقت نهان نبوده اما او خوب می‌دانسته که اقتصاد را بعنوان بالاترین اولویت کشورش فدای هیچ چیز نکند و این مهمترین رمز پایداری ترکیه در قدرت و ماندگاری او در تاریخ و اذهان بعنوان یک رهبر موفق و قابل احترام بین همسایگان و غیر همسایگان است  قراردادهایی که او در سفر اخیرش با ترامپ امضا کرد موجب بیش از ۳۰ میلیارد دلار سود برای شرکتهای آمریکایی و ارتقای جایگاه ترامپ نزد اقتصاد آمریکا شد اما او هم بزرگترین خط هوایی دنیا را برای گردشگری کشورش به ارمغان آورد، با خرید گاز از آمریکا خود را از اتکای گازی به روسیه و ایران خلاص کرد، از نظر نظامی خود را با اسرائیل متوازن‌تر نمود و از همه مهمتر خود را بعنوان یک کشور مهم، تعیین کننده و قدرتمند تثبیت کرد. هیچیک از اینها اما موجب عدم توازن بین غرب و شرق نیست. ترکیه بیش از ۱۰ میلیارد دلار گاز و ۶ میلیارد دلار نفت از روسیه می خرد و روسیه مقصد بسیاری از کالاهای ترکیه ای است. بیش از ۷ میلیون گردشگر روس در سال به ترکیه سفر می کنند که همه اینها ۲۵ میلیارد دلار سود سالانه روانه جیب مردم ترکیه میکند، اردوغان حتی از جنگ روسیه و اوکراین کاسبی کرد؛ با ترانزیت غلات و نفت بدلیل اختلال در مسیر دریای سیاه حداقل سالی ۵ میلیارد دلار درآمد خلق کرد، با گرفتن تخفیف گاز از روسیه بدلیل تحریم ها ۵ میلیارد دلار کسب کرد همسایه اش ایران اما در میان واهمه ای از جنگ، تحریمهایی همه جانبه، محدودیت هایی نامحدود، تورمی افسار گسیخته و آینده ای مبهم در کار خود مانده؛ قرارداد گاز ترکیه با آمریکا درآمد سالانه ایران از فروش گاز را حداقل ۲ میلیارد دلار کاهش می دهد، آنهم در روزگاری که نشانگر ضیق دلار ،دقیقه به دقیقه روی تابلوی صرافی های شهر خود را نمایش می دهد!

... ۴۷سال دشمنی #صادق_زیباکلام   ظرف ۴۷ سال گذشته هرگاه انتقادی به دشمنی ویرانگر با آمریکا مطرح شده، انقلابیون، انتقادکننده را متهم کرده‌اند که"شما میخواهید ما در برابر آمریکا سرخم کرده و زانو بزنیم"؛ "شما میخواهید که همچون رژیم محمدرضا شاه پهلوی، ما همه منافع کشور را تقدیم به آمریکا نماییم"؛ " شما میخواهید بجای یک ایران مستقل و حافظ منافع ملی‌مان، ما گوش‌بفرمان واشنگتن باشیم و ببینیم ارباب چه دستور می‌دهند"؛ یا با تمسخر می‌گویند"حالا کشورهای دیگر که استقلالشان را به آمریکای زورگو و زیاده‌طلب واگذار کرده و گاو شیرده‌ی کاخ سفیدشده‌اند، کجا را گرفته‌اند و چه گلی بر سر ملت‌هایشان زده‌اند که شما می‌خواهید ما هم مثل آنها استقلالمان را فدای رضایت و سرسپردگی ارباب نماییم؟" این کلیشه‌ها، پاسخ انقلابیون به منتقدینی بوده که پرسیده‌اند که چرا ما هم مثل کشورهای دیگر نمی‌توانیم و نمی‌بایستی روابط عادی با آمریکا داشته باشیم و درعوض شبانه‌روز بایستی شعار مرگ بر آمریکا بدهیم. فرزندانمان را از خردسالی در دبستان وادار کنیم که صف ببندند و شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل بدهند و مذاکره‌نکردن با آمریکا را یک افتخار بزرگ برای میهنمان بدانیم. بعبارت‌دیگر، آن یکصد و نود و هفت‌ کشور که با آمریکا روابط و مناسبات عادی دارند و شعار"مرگ بر آمریکا" نمی‌دهند، جملگی سرسپرده بوده و مستقل نیستند. ژاپن، کره جنوبی، اندونزی، برزیل، آرژانتین، آفریقای جنوبی، فرانسه، ترکیه...و مابقی آن دویست کشور مستقل نیستند و فقط چند کشور که تعداد آنها به تعداد انگشتان یک‌ دست هم نمی‌رسد و رابطه با آمریکا ندارند، آزاده و مستقل هستند. زندان بزرگی بنام کره شمالی که بخشی از قوت و غذایش بکمک کشورهای دیگر تأمین می‌شود، جمهوری اسلامی، کوبای انقلابی و ونزوئلای قهرمان، اینها فقط مستقل هستند. جناب پزشکیان هم به جمع انقلابیون تندرو که همه‌ی هنرشان در اهتزاز نگه‌داشتن پرچم مرگ بر آمریکا بوده اضافه شده و می‌گویند باید در دهان آمریکا بزنیم والا استقلالمان از دست می‌رود.    فقط ایکاش انقلابیون یک مورد نشان میداند که دشمنی با آمریکا کدام نفع را برای منافع ملی ایران ظرف ۴۶ سال گذشته در بر داشته. من در عوض یک دوجین مورد نشان می‌دادم که اصرار بر دشمنی با آمریکا چگونه تیشه به ریشه منافع ملی‌مان زده است. @simar50 #کاسبان_تحریم #سفره_انقلاب #ایران_زمین_سوخته