3imar سیمار

...

یابوی زندگی... آد

م‌ها اکثرا گمان می‌کنند آرامش یعنی اینکه زندگی عین رقاصه‌های لاله‌زار به سازشان برقصد و این فلان‌فلان‌شده‌ی روزگار لنگش را برایشان هوا کند. اما خیالِ خام بافته‌اند! آرامش آن وقتی نیست که زندگی بیفتد روی دنده‌ی ملایمت و همه‌چیز کیوت و پاستیلی بشود و از در و دیوار برایتان قلب صورتی ببارد. حاشا و کلا! نه آقا جان! آرامش حقیقی آن لحظه‌ای‌ست که چنان پوست‌کلفت و کرگدن‌مسلک شوی که این یابوی رم‌کرده‌ی هستی هرچه جفتک‌ می‌اندازد و بالا و پایین می‌پرد دیگر این دل صاب‌مرده‌ات نلرزد و ککش هم نگزد. رسیدن به این مقام سِر شدگی کار هر نازپرورده‌ای نیست. باید پاره شوی باید خون جگر بخوری تا به اینجا برسی. باید خشتک متعفن حقیقت را بکشی روی سرت و با چهره‌ی زشت و آبله‌روی زندگی چشم‌در‌چشم شوی. به قول رفقای اگزیستانسیالیست‌مان باید زهرِ حیات و پوچیِ روزگار را تا مغز استخوان مزمزه کنی تا دوزاری‌ات بیفتد که در این قمارخانه‌ی خلقت همه‌ی ما از بیخ و بن بازنده‌ایم. حالا ریا نشود و حمل بر خودستایی نگذارید که به همین سوی قبله‌ی محمدی ما از این اداها نداریم اما این بنده‌ی کمترین در سی و هفت سالگی و میان‌سالی، امروز روی قله‌ای از بی‌تفاوتی نشسته‌ام که نه هیچ مصیبتی کمرم را خم می‌کند و نه هیچ شادی و اتفاق خوبی آدرنالین خونم را بالا می‌برد. شده‌ام یک کوه یخ شناور وسط اقیانوس زندگی. القصه... بی‌خود دست و پا نزنید و دنبال معجزه و وایب مثبت نباشید. رستگاری در همین سنگ پای قزوین شدن و پذیرش این گنداب است.

‍ ‌... ‌همدستی نکردن با شَر ‌همدستی نکردن با شَر در جزئی‌ترین سطح زندگی، در کوچک‌ترین و بی‌اهمیت‌ترین مشغله روزمره، نقطه اصلی پایداری و مقاومت انسان است. چنین نه گفتنی - حتی به ناچیزترین دستور و وسوسه در خدمت شر- بسیار دشوارتر است از دستیار و همراه و همکار بنیادین و اصلی شر و تباهی بودن. ابلیس از عمق جهنم بیرون نمی‌آید. ابلیس‌ها از زمانی پر و بال می‌گیرند که با خُردترین بخش شرارت همدست می‌شوند و نرم‌نرمک شر را در امور روزمره‌شان می‌پذیرند و شرارت را زندگی می‌کنند؛ همان جنون و شرارت و ظلمتی را که در سطوح بالای تصمیم‌گیرنده عادی شده، همان پلیدی را که رفتار اداری شده، همان خباثتی که در ذات‌ بالایی‌‌ها ریشه دوانده، همان شری که جان جانداران برایش بی‌ارزش است و خون‌ریختن و قتل‌عام را هموارکردن راه می‌بیند. شنیع‌ترین اعمال، غیرانسانی‌ترین تصمیم‌ها و غیراخلاقی‌ترین رفتارها از همان لحظه‌ شروع می‌شود؛ همان ثانیه‌هایی که ما آدم‌های معمولی به عنوان جزئی‌ترین‌های یک کل، ما صدمه‌دیدگان از شر و شرارت با یک موافقت ساده با شرارتی اندک همدست می‌شویم. «نه گفتن» به شر - هر چقدر جزئی- در عصر ظلمت و تاریکی، پایمردی‌ طاقت‌فرسایی‌ست برای دفاع از باقیمانده‌ انسانیت در دم و دستگاهی که حرفه‌اش تولید و بازتولید چرخه شر و تباهی‌ست... و وای از روزی که ما، ما که خودی و رام و اهلی و آحاد و ملت آنها نمی‌شویم، کردار و رفتار شرارت را در نخستین قدم‌هایش تشخیص دهیم و دستیاری شر را پس بزنیم. آنجا نقطه اصلی مقاومت ماست. آنجاست که از انسانیت مراقبت می‌کنیم. آنجاست که چرخه بی‌رحم شرارت را به هم می‌ریزیم و به بازتولیدکننده شر و کابوس و تلخی و سیاهی تبدیل نمی‌شویم. چگونه؟ با همدست‌نشدن با شر در جزئی‌ترین امور روزانه. ویدیو: از مستند «دادگاه آدولف آیشمن*» در اسرائیل در سال ۱۹۶۱ پس از پایان جنگ‌جهانی دوم. آیشمن مسئول امور یهودیان در اداره امنیت رایش در حزب نازی و مسئول فرستادن چند میلیون انسان به اتاق گاز، کشتارگاه و کوره آدم‌سوزی بود که با اسم رمز «راه‌حل نهایی» انجام می‌شد. کارمند میان‌مایه معمولیِ امضاکن و ماموریت‌برو و دوست‌دار میز و مقام که نمی‌اندیشید چگونه همدست شر شده و شرارت‌ورزیدن را امری اداری و وظیفه کارمندی‌اش کرده است. #آدولف_آیشمن سال ۱۹۶۲ به جرم جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی اعدام شد، در حالیکه تا آخرین روز زندگی خود را بی‌گناهی می‌دانست که فقط وظیفه‌‌اش را انجام داده است. وظیفه‌ای که با همدستی‌های کوچک با شر آغاز شده بود. #گوشه @simar50