3imar سیمار

‌‌... قصه‌ی بی‌سرانجامی ما سال‌ها پیش، وقتی بچه‌مدرسه‌ای بودم، گاهی که از مدرسه تعطیل می‌شدم می‌رفتم مهدِ کودک، تا شیفت مامانم تمام شود و با هم برگردیم خانه. یک روز یکی از مربی‌های مهد شروع کرد به قصه‌ گفتن، قصه‌ای که خودش ساخته بود و توی هیچ کتابی نوشته نشده بود. مست و غرق قصه بودیم و دخترک قصه توی جنگل سرگردان بود و داشت می‌گشت دنبالِ سیب جادویی؛... که یکی از پسربچه‌های مهد دوید و سرش خورد به لبه‌ی پنجره و خون و بتادین و ساکت کردن گریه‌ی بچه و... قصه ناتمام ماند. قول گرفتم که فردا تا من نیامده‌ام بقیه قصه را تعریف نکند‌. و فردا مربی مهد بیدار نشد. شبِ خیلی معمولی خوابیده بود و صبح از جا بلند نشده بود. و سالها دو معما توی سر من ماند؛ یکی مرگی که بی‌توضیح می‌رسد و دیگری چه بر سر دخترک قصه آمد؟ دخترکی که فقط توی ذهن مربی مهد بود و توی جنگل گیج‌گیجی می‌خورد و قصه‌اش توی هیچ کتابی، پای هیچ کرسی‌ای، روی پرده‌ی هیچ نقالی تمام نشده بود. این روزها حس می‌کنم سرِ یک چهار‌ راهِ شلوغ ایستاده‌ام و نمی‌دانم کدام‌طرفی بروم، حس می‌کنم آدم‌ها در دورِ تندِ یک فیلم قدیمی سیاه‌وسفید از جلویم می‌گذرند و ردّ بودنشان می‌ماند روی تصویر من که ایستاده‌ام و قرار نیست که بروم، قرار نیست برسم... این روزها سرگردانم در جنگلی که سیب جادویی‌اش را جادوگری گاز زده. این روزها حس می‌کنم قصه‌ی ناتمام یک ذهن خسته‌ام که وسطِ "دخترک رفت‌ورفت..‌." خوابش برده و "دخترک" مانده که حالا چه کند. یکی قصه‌گو را بیدار کند لطفا. یکی قصه‌گو را بیدار کند تا پایانی خوش برای قصه‌ی ما بسازد، تا قصه‌مان را خوش‌خوشک برساند به: "و به خوبی و خوشی زندگی کردند"،... این چیزی که ما داریم سرگردانیِ قهرمانی شمشیرشکسته است که راوی‌اش رفته آب بخورد، و یادش رفته داشته قصه می‌گفته. یکی قصه‌گو را بیدار کند و بگوید خسته شدیم از بی‌سرانجامی. #سودابه_فرضی_پور @simar50

‌‌... 《 آن رفتن و این آمدن》 بیست‌وششم دی‌ماه ۱۳۵۷، شاه رفت. این دو زن بی‌حجاب نیز خوشحال بودند که شاه رفت و خمینی می‌آید. سرنوشت این دو شاید سرنوشت ایران باشد؛ اعدام و فرار. برای یک نمونه اگر می‌خواهید بدانید که آن رفتن و این آمدن چه به روز ایران آورد، تجربه‌ای را روایت می‌کنم. در کالج‌ها و دانشگاه‌های آمریکا، دانشجویان بسیاری از کشورهای خاورمیانه حضور دارند؛ دانشجویانی از ترکیه، عربستان سعودی، امارات، کویت و … . کم‌تر پیش آمده که با یکی از این‌ها صحبت کنی و در پاسخ به این پرسش که پس از درس چه می‌کنی، بگوید که به کشورم برنمی‌گردم و در غرب ماندگار می‌شوم. عموم‌شان پس از پایان تحصیل به کشورهای‌شان بازمی‌گردند. گاهی اصلاً از این پرسش حیرت می‌کنند که یعنی مگر قرار است پس از پایان تحصیل چه کنیم؛ معلوم است که به کشورمان برمی‌گردیم. زمان شاه هم همین‌گونه بود. چه میزان از تحصیل‌کردگان ایرانی خارج کشور در کشورهای غربی می‌ماندند؟ تقریباً هیچ و اکثرشان به ایران بازمی‌گشتند. حتی دانشجویان مخالف شاه، قریب به اتفاق‌شان پس از پایان تحصیل به ایران برمی‌گشتند. حالا امروز از دانشجویان ایرانی خارج کشور بپرسید که پس از پایان تحصیل چه می‌کنید. اکثریت قریب به اتفاق‌شان به هیچ‌وجه حاضر نیستند به ایران برگردند، حتی همان‌ها که معتقدند جمهوری‌اسلامی اصلاح می‌شود و هر بار در خارج کشور پای صندوق رأی می‌روند و رأی می‌دهند. از آن‌جا که بسیاری از این دانشجویان بلافاصله پس از پایان تحصیل نمی‌توانند در کشورهایی که درس می‌خوانند کار پیدا کنند برای تمدید اقامت یا رو به پناهندگی سیاسی-اجتماعی می‌آروند و یا تن به ازدواج‌های بعضاً عجیب‌و‌غریب می‌دهند تا از آن طریق اقامت بگیرند و به ایران بازنگردند. این‌که بر سر دانشجویان نخبه پس از پایان تحصیل در ایران چه می‌آید را هم می‌شود از تعداد ایرانیان دانشجوی یک پرواز - پرواز اکراینی سقوط‌کرده - دریافت. ایران با رفتن یک نفر در ۲۶ دی‌ماه و آمدن کسی دیگر در ۱۲ بهمن‌ماه ۵۷ رو به سوی تباهی و ویرانی گذاشت؛ حرف این نیست که پیش از انقلاب ایران بهشت بود اما بی‌شک با همهٔ کاستی‌های بسیار، قطار ایران در مسیر تمدن و جهان و مدرنیته در حرکت بود حتی اگر کُند. پس از انقلاب قطار از مسیر خارج شد و با سرعت نور به سوی شبه‌جزیرهٔ عربستان ۱۴۰۰ سال پیش حرکت کرد؛ حرکتی که نه از دین مردم چیزی باقی گذاشت و نه از دنیاشان. #بهزاد_مهرانی نویسنده و تحلیل‌گر @simar50

پریدخت سالار عقیلی @simar50 #تصنیف #ساز_و_آواز