ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

3imar سیمار

3imar سیمار

الذهاب إلى القناة على Telegram

...

إظهار المزيد
703
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
-47 أيام
-2030 أيام
أرشيف المشاركات
‍ ‍ ... بمیریم، راحت می‌شوید؟ حقارت و ابتذال برخی مدافعان وضع موجود به جایی رسیده که رسما لقمه‌های مردم را می‌شمارند و بابتش منت سر ملت می‌گذارند. یکی برای سفرهای مردم در تعطیلات کنتور می‌اندازد، آن یکی گوشی‌های آیفون دست شهروندان را می‌شمارد و آن دیگری حتی خرید عروسک لبوبو را هم نشانه برخورداری و رفاه ایرانیان می‌بیند! تو گویی اینها ناراحت‌اند از این که هر چه مردم را تازیانه زدند و زار و زبون کردند، هنوز چند دلخوشی کوچک برای‌شان باقی مانده و به زندگی مشغول‌اند! این آخری هم که نوبر است. بیژن عبدالکریمی، پای ثابت برنامه‌های تلویزیونی و بلانسبت استاد فلسفه دانشگاه، با این ادله محقر مدعی رفاه مردم شده: «کمتر کشوری در جهان است که مردم میوه‌های‌شان را با چهار دست بخرند و بیاورند. بوی کباب، پارک‌ها را پر کرده.» خب البته از کسی که ماه گذشته آن اهانت ننگین و نفرت‌انگیز را علیه آبادان عزیز انجام داد و پیش‌تر گفته بود «ایرانی‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند»، بیش از این هم انتظار نمی‌رود. مشکل اینجاست که این تفکر از ایران و ایرانی بدش می‌آید، وگرنه یک کیسه میوه را از سر این مردم زیاد نمی‌دید، وگرنه می‌خواند و می‌فهمید که خیلی از مشتری‌ها در همان میادین تره‌بار دنبال میوه کرم‌خورده و له‌شده هستند، که مصرف گوشت در ایران طی یک دهه گذشته چهل درصد کاهش پیدا کرده، که طول انتظار خانه‌دار شدن در این مملکت از صد سال هم گذشته، که مسافرت رفتن و کف پیاده‌رو خوابیدن اسمش فرار است، نه تفریح. خیلی باید بی‌عار و بی‌رگ باشی که پدیده‌هایی مثل وام دندانپزشکی و آجیل قسطی و لوازم‌التحریر نسیه را ببینی، اخبار سوءتغذیه و بیهوش شدن دانش‌آموزان از گرسنگی را بشنوی و دم از رونق و رفاه بزنی. این چند قلم کفش و کیف و کافه و گوشی هم که خار چشم خیلی‌های‌تان شده، بیشتر اوقات نقش پناهگاه روانی را برای آدم‌ها بازی می‌کند؛ لذت‌های کوچک برای فراموش کردن ناکامی‌های بزرگ، چیزی که فرنگی‌ها به آن «سندروم رژ لب» می‌گویند. ایران ده درصد منابع طبیعی جهان و تنها یک درصد جمعیت دنیا را در اختیار دارد. درآمد سرانه عربستانی‌ها با شرایط مشابه تقریبا چهار برابر ماست، بعد اینجا فلاسفه فکسنی‌شان را به صف می‌کنند که برای خوشایند قدرت بگویند در پارک‌ها بوی گوشت می‌آید، پس همه چیز حل است! کباب نخورید، عروسک نخرید و سفر هم نروید. اصلا بمیرید، بلکه این ورزشکسته‌های همیشه طلبکار راحت شوند. هرچند در آن صورت هم خواهند گفت هیچ کجای دنیا مرده‌ها آرامش ایران را ندارند! سرزمین وقاحت، مرز ندارد. @simar50 #بیشرفی #فیلسوف_حکومتی #جامعه_شناسی #قله_پیشرفت #گسترش_فقر #سراشیبی_سقوط
13 سبتمبر 2025, 03:07

‍ ... بمیریم، راحت می‌شوید؟ حقارت و ابتذال برخی مدافعان وضع موجود به جایی رسیده که رسما لقمه‌های مردم را می‌شمارند و بابتش منت سر ملت می‌گذارند. یکی برای سفرهای مردم در تعطیلات کنتور می‌اندازد، آن یکی گوشی‌های آیفون دست شهروندان را می‌شمارد و آن دیگری حتی خرید عروسک لبوبو را هم نشانه برخورداری و رفاه ایرانیان می‌بیند! تو گویی اینها ناراحت‌اند از این که هر چه مردم را تازیانه زدند و زار و زبون کردند، هنوز چند دلخوشی کوچک برای‌شان باقی مانده و به زندگی مشغول‌اند! این آخری هم که نوبر است. بیژن عبدالکریمی، پای ثابت برنامه‌های تلویزیونی و بلانسبت استاد فلسفه دانشگاه، با این ادله محقر مدعی رفاه مردم شده: «کمتر کشوری در جهان است که مردم میوه‌های‌شان را با چهار دست بخرند و بیاورند. بوی کباب، پارک‌ها را پر کرده.» خب البته از کسی که ماه گذشته آن اهانت ننگین و نفرت‌انگیز را علیه آبادان عزیز انجام داد و پیش‌تر گفته بود «ایرانی‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند»، بیش از این هم انتظار نمی‌رود. مشکل اینجاست که این تفکر از ایران و ایرانی بدش می‌آید، وگرنه یک کیسه میوه را از سر این مردم زیاد نمی‌دید، وگرنه می‌خواند و می‌فهمید که خیلی از مشتری‌ها در همان میادین تره‌بار دنبال میوه کرم‌خورده و له‌شده هستند، که مصرف گوشت در ایران طی یک دهه گذشته چهل درصد کاهش پیدا کرده، که طول انتظار خانه‌دار شدن در این مملکت از صد سال هم گذشته، که مسافرت رفتن و کف پیاده‌رو خوابیدن اسمش فرار است، نه تفریح. خیلی باید بی‌عار و بی‌رگ باشی که پدیده‌هایی مثل وام دندانپزشکی و آجیل قسطی و لوازم‌التحریر نسیه را ببینی، اخبار سوءتغذیه و بیهوش شدن دانش‌آموزان از گرسنگی را بشنوی و دم از رونق و رفاه بزنی. این چند قلم کفش و کیف و کافه و گوشی هم که خار چشم خیلی‌های‌تان شده، بیشتر اوقات نقش پناهگاه روانی را برای آدم‌ها بازی می‌کند؛ لذت‌های کوچک برای فراموش کردن ناکامی‌های بزرگ، چیزی که فرنگی‌ها به آن «سندروم رژ لب» می‌گویند. ایران ده درصد منابع طبیعی جهان و تنها یک درصد جمعیت دنیا را در اختیار دارد. درآمد سرانه عربستانی‌ها با شرایط مشابه تقریبا چهار برابر ماست، بعد اینجا فلاسفه فکسنی‌شان را به صف می‌کنند که برای خوشایند قدرت بگویند در پارک‌ها بوی گوشت می‌آید، پس همه چیز حل است! کباب نخورید، عروسک نخرید و سفر هم نروید. اصلا بمیرید، بلکه این ورزشکسته‌های همیشه طلبکار راحت شوند. هرچند در آن صورت هم خواهند گفت هیچ کجای دنیا مرده‌ها آرامش ایران را ندارند! سرزمین وقاحت، مرز ندارد. @simar50 #بیشرفی #فیلسوف_حکومتی #جامعه_شناسی #قله_پیشرفت #گسترش_فقر #سراشیبی_سقوط
13 سبتمبر 2025, 02:47
13 سبتمبر 2025, ~03:07

13 سبتمبر 2025, 02:34
13 سبتمبر 2025, ~02:37

🎙جواد یساری - صبر ایوب (اسلو ریمیکس) ✍️🎸کلام و ملودی : سعید مهناویان 🎸ریمیکس : رضا پارسا .................. 📱 @rezaparsamusics⭐️⭐️ 🎹 #آهنگ_نوستالژی
12 سبتمبر 2025, 12:52

12 سبتمبر 2025, 11:50
12 سبتمبر 2025, ~12:53

Homayoun Shajaryan - Delsetan.mp3
12 سبتمبر 2025, 11:35

12 سبتمبر 2025, 09:05

12 سبتمبر 2025, 06:57

‍ _ اثر رژ لب در اقتصاد آقای ‎#بیژن_عبدالکریمی اگر اقتصاد می‌خواند،می‌دانست شلوغی جاده‌ها و بوی کباب، رفاه نیست؛ نشانهٔ ‎#اثر_رژ_لب است. در بحران مالی، مردم لوکس‌گرایی را کوچک می‌کنند.رژ لب گران، خوراکی خاص،سفر کوتاه… مصرف‌گرایی نمایشی،فقط تسکین روانی فقر است،نه نشانه بهبود معیشت. در روزهای اخیر ویدیویی از بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، در فضای مجازی منتشر شد که در آن تأکید می‌کند: «کمتر کشوری مثل ایران را می‌بینید که مردم چهار دستشان میوه است و بوی کبابشان پارک‌ها را برداشته!» این ادعا، تصویری سطحی از جامعه‌ای است که در یکی از پیچیده‌ترین برهه‌های اقتصادی تاریخ معاصر خود به سر می‌برد. تورم مزمن، کاهش ارزش پول ملی، بیکاری پنهان و شکاف طبقاتی عمیق، واقعیتی تلخ از معیشت مردم ترسیم کرده است؛ اکثریت جامعه به زیر خط فقر رانده شده‌اند و حتی تأمین نیازهای اولیه، از غذا و مسکن تا درمان، برای بخش بزرگی از مردم دشوار است. با این حال، شلوغی جاده‌ها، صف خرید کالاهای غیرضروری و بازارهای پرجمعیت، در نگاه اول متناقض به نظر می‌رسد؛ اما این تناقض از دید روان‌شناسی اقتصادی نشانه‌ای از «اثر رژ لب» است. این اصطلاح که نخستین بار توسط لئونارد لودر مطرح شد، به پدیده‌ای اشاره دارد که در آن افراد در شرایط رکود اقتصادی، به خرید کالاهای «لوکس کوچک» و ارزان‌تر مانند لوازم آرایش، خوراکی‌های خاص یا سفرهای کوتاه‌مدت روی می‌آورند تا فشار مالی را تسکین داده و احساس رفاه نسبی ایجاد کنند. این رفتار در ایران امروز در قالب افزایش تقاضای لوازم آرایشی، سفرهای کوتاه و مصرف‌گرایی نمایشی به وضوح دیده می‌شود. گسترش این پدیده در جامعه ایران ریشه در ناامیدی از آینده اقتصادی، فشار روانی، تبلیغات تجمل‌گرایانه و شکاف طبقاتی دارد و پیامدهای آن نیز نگران‌کننده است. تمرکز خانواده‌ها از سرمایه‌گذاری‌های اساسی مانند پس‌انداز، آموزش و مسکن به خریدهای کوچک تغییر یافته، تولید ملی تضعیف شده و شکاف طبقاتی عمیق‌تر شده است. «اثر رژ لب» در ایران نه نشانه رفاه، بلکه بازتابی از بحران روانی-اقتصادی جامعه است؛ جامعه‌ای که به جای اصلاحات اساسی، در چرخه‌ای از مصرف‌گرایی اضطراری گرفتار شده و این مسیر، تنها فقر پنهان و نابرابری را پررنگ‌تر می‌کند. #آزاده_مختاری @simar50
12 سبتمبر 2025, 05:33

12 سبتمبر 2025, 04:26
12 سبتمبر 2025, ~04:37

12 سبتمبر 2025, 04:18

Fatemeh-MehlabanPashimoon-320.mp3
11 سبتمبر 2025, 11:40

صدای معین هیچوقت تکراری نمیشه 🤩 موزیک جدید معین >>>>🤩✨ ›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹ ❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
11 سبتمبر 2025, 01:29

11 سبتمبر 2025, 00:51

10 سبتمبر 2025, 14:59

Moein - Maghsood Toei (320).mp3
10 سبتمبر 2025, 14:47

10 سبتمبر 2025, 10:17

10 سبتمبر 2025, 09:12

... ۴۶ سال دستور، نمایش تمام‌نشدنی باد هوا #حمید_آصفی وقتی حاکمیت می‌گوید باید روحیه‌ی کار و تلاش جایگزین روحیه‌ی «نه جنگ نه صلح» شود، آدم نمی‌داند بخندد یا گریه کند. چه کسی این کشور را در حالت «نه جنگ نه صلح» نگه داشته؟ قانون اساسی روشن است: مسئول اعلام جنگ و صلح در رأس قدرت است. یعنی اگر امروز مردم با کابوس تحریم، موشک، نفت قاچاق و دلارهای نظامی از خواب بیدار می‌شوند، مسئولش همان هسته‌ی سخت قدرت است. اینکه مدام مردم را «دلگرم» کنند با شعارهای توخالی، بیشتر شبیه مسابقه‌ی بادکنک‌بازی است تا سیاست واقعی. این جنگی که مدام از آن حرف می‌زنند، جنگ مردم ایران نیست، جنگ ارتش ایران هم نیست، حتی جنگ کشور ایران هم نیست؛ این جنگ حاکمیت است که خیال می‌کند با شعار و تهدید می‌تواند اسرائیل را محو کند. مردم کجا هستند؟ سفره‌شان کجاست؟ بی‌خبری و نصیحت جای کار واقعی را گرفته است. وقتی می‌گویند باید نشاط کار و تلاش باشد، باید اقتصاددان‌ها بخندند یا داد بزنند؟ آنها همه درس خوانده‌اند، کتاب نوشته‌اند، مدل ساخته‌اند، بعد می‌آیند و با نصیحت می‌خواهند بازار را جادو کنند! اقتصاد علم است، نه جلسه‌ی سخنرانی با چای و شیرینی. همان‌طور که جاذبه زمین با دعا و تهدید تغییر نمی‌کند، عرضه و تقاضا هم با موعظه تغییر نمی‌کند. ۴۶ سال است که هسته‌ی سخت قدرت فکر می‌کند می‌تواند با تهدید، موعظه یا کوپن اقتصاد را اداره کند. نتیجه؟ تورم ساختاری، بیکاری مزمن، رشد منفی، فرار سرمایه… و باز هم همان نسخه‌های شکست‌خورده. انگار کسی آمده باشد قانون جاذبه را لغو کند و بعد انتظار داشته باشد توپ‌ها بالا نروند. این بار هم نسخه‌ی کلاسیک تکرار شده: افزایش بودجه‌ی نظامی، سرکوب بازار، وعده‌ی کنترل قیمت‌ها. امسال از هر چهار بشکه نفت قاچاق، یک بشکه سهم نهادهای نظامی شد. یعنی ۲۵ درصد صادرات نفت کشور مستقیم از سفره‌ی مردم برداشته شد. بعد هم مجلس می‌گوید: دو میلیارد یورو فوری اضافه کنید، چون ممکن است صادرات محقق نشود. یعنی مردم باید مثل شعبده‌بازی‌های خیابانی نگران دست کشیدن روی سفره‌شان باشند. سؤال ساده است: کجای دنیا برای مقابله با اسرائیل – کشوری که تولید ناخالص داخلی‌اش دو برابر ایران است و پشتش هم آمریکا ایستاده – می‌شود با دو میلیارد یورو وارد میدان شد؟ جواب روشن است: هیچ جا. ولی مردم باید زانو بزنند و از روی سفره‌شان نگاه کنند که هسته‌ی سخت قدرت بازی کند. این بودجه‌های نظامی و سرکوب بازار نه امنیت می‌آورد و نه رفاه. برعکس، بحران اقتصادی را شعله‌ور می‌کند، نارضایتی را بالا می‌برد و امنیت را متزلزل می‌کند. مردم وقتی نان شب ندارند، چه کسی برای شعار «محو اسرائیل» کف می‌زند؟ حقیقت ساده است: امنیت از مسیر صلح می‌آید، نه از مسیر «نه جنگ نه صلح». و کلید صلح در دست همان کسانی است که عمداً کشور را در مرز آتش نگه داشته‌اند. اگر واقعاً دنبال امنیت‌اند، باید همان وظیفه‌ی قانونی خود را انجام دهند: اعلام صلح. و حالا برسیم به آن طنز تلخِ واقعی: اینکه بعد از ۴۶ سال هنوز فکر می‌کنند با نصیحت می‌شود اقتصاد را راه انداخت، خودش یک جوک ملی است. باز هم سرکوب بازار، باز هم کوپن، باز هم افزایش بودجه‌ی نظامی، باز هم شعار محو اسرائیل. مردم می‌مانند، سفره‌شان می‌ماند، و هسته‌ی سخت قدرت باز هم به «کارآمدی» خودش لبخند می‌زند. انگار نمایش بادکنکیِ ۴۶ ساله هنوز نترکیده، ولی هیچ وقت واقعی نبوده. هر روز یک نسخه‌ی تازه از همان شوخی‌های قدیمی: «باید تولید کنیم! باید کار کنیم!» و مردم می‌خندند، چون می‌دانند نتیجه همان است که همیشه بوده: تورم بالا، صف خرید، بازار سیاه، و وعده‌هایی که مثل ژله‌اند، نرم و لغزنده و هیچ‌وقت به دست نمی‌آیند. دو میلیارد یورو بودجه نظامی در برابر اسرائیل؟ خنده‌دار است. فشارش فقط روی مردم است. کوپن دادن؟ شکست خورد. سرکوب بازار؟ شکست خورد. شعار محو دشمن؟ شکست خورد… ولی هسته‌ی سخت قدرت باز هم انگار فکر می‌کند نسخه‌ی معجزه‌آسا پیدا کرده. مردم فقط تماشا می‌کنند، می‌خندند، عصبانی می‌شوند، و منتظر هستند ببینند این نمایش بادکنکی تا کی ادامه پیدا می‌کند. این چرخه، چرخه‌ی ۴۶ ساله‌ی باد هواست: حرف زیاد، نتیجه صفر. مردم هزینه می‌دهند، سفره‌شان کوچک می‌شود، امنیت متزلزل می‌شود، ولی هسته‌ی سخت قدرت همچنان به «اقتدار» خودش لبخند می‌زند و مردم باید نظاره‌گر یک نمایش کمیک و تراژیک باشند که هر روز یک جوک جدید برایشان دارد. @simar50
10 سبتمبر 2025, 07:52

شازده کوچولو : ‏هر کی دوستت داره برمیگرده ‏روباه: نه ‏هر کی پشیمون میشه برمیگرده ‏هر کی دوستت داره میمونه https://t.me/NasimAtaei
10 سبتمبر 2025, 07:47