Hamid Farzin(Azizi)

فداکاری و توقع‌های ناگفته در خانواده ایرانی، فداکاری فقط فداکاری نیست. خیلی وقت‌ها آدم‌ها چیزی را برای هم انجام می‌دهند، اما درباره چیزی که پشت آن است حرف نمی‌زنند. من برای تو ماندم. به خاطر تو از خیلی چیزها گذشتم. سکوت کردم. خودم را کنار گذاشتم. و بعد یک جایی، این‌ها تبدیل می‌شوند به یک حساب نانوشته. طرف مقابل شاید اصلاً نداند چنین حسابی وجود دارد. او فکر می‌کند تو انتخاب کرده‌ای بمانی، سکوت کنی یا از چیزی بگذری. خودت باید می‌فهمیدی اما تو در ذهنت منتظر روزی هستی که او بفهمد چه هزینه‌ای داده‌ای و جبرانش کند. اینجاست که فداکاری می‌تواند تبدیل به رنجش شود. مادری که سال‌ها از خواسته‌های خودش گذشته و بعد انتظار دارد فرزندش همان زندگی‌ای را انتخاب کند که او می‌خواهد. پدری که هیچ‌وقت از خستگی‌اش حرف نزده و بعدها می‌گوید: «خودت باید می‌فهمیدی.» یا آدمی که سال‌ها در یک رابطه مانده و بعد از طرف مقابل انتظار دارد به اندازه سال‌هایی که او مانده، بماند. از فداکاری تا طلب‌کاری مسئله این نیست که فداکاری بد است. مسئله از جایی شروع می‌شود که فداکاری تبدیل شود به ابزاری برای طلبکار شدن یا کنترل دیگری. گاهی چیزی را به اسم محبت می‌دهیم، اما ته ذهنمان رسیدش را نگه می‌داریم. برای همین قبل از بعضی فداکاری‌ها شاید یک سؤال ساده مهم باشد: اگر قرار بود طرف مقابل هیچ‌وقت نفهمد چه کاری برایش کرده‌ای، تشکر نکند و جبرانش هم نکند، باز هم این کار را می‌کردی؟ اگر جواب «نه» است، شاید چیزی که لازم داری فداکاری بیشتر نیست. شاید لازم است خواسته‌ات را بگویی. چون آدم‌ها نمی‌توانند بدهکار چیزی باشند که هیچ‌وقت از وجودش خبر نداشته‌اند. https://www.instagram.com/p/Dc33233DQMS/?img_index=9&igsi=OG5mN3FvY20yNGV0 کپشن پست آخر اینستاگرام