عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ

#حضرت_ام_المومنین_خدیجه_س_مدح_و_وفات زني چون مرد، خورشید از تبرزینِ تبش پیدا هزاران نغمه‌ی داوود در هر یا ربش پیدا گل غیب و شهود از ذکر تنزیه لبش پیدا چه حیرت‌ها که از سقف زراندودِ شبش پیدا نبی را "جان" او نگذاشت در دل، غم شود غالب گذشت از جان و مالِ خویش در شعب ابی طالب کسی که صد طنین از عشق در هر گام آورده برای او پیمبر کاروان از شام آورده غلام او، بحیرا دیده و پیغام آورده نخستین زن که با آزادگی اسلام آورده کسی که گفت: در هر امر و تصمیمی مقدم تو کسی که گفت: آمَنتُ و صَدَّقتُ و سَلَّمتُ کسی که وامدارش قاف تا قاف قریش آن‌روز سفرها داشت بالاتر ز ایلافِ قریش آن روز گذشت از هر قماش زرد و زربافِ قریش آن روز کسی‌که که دست رد می‌زد به اشراف قریش آن‌روز در آن‌روز آینه از روشنای حق برابر داشت هوای وصلت فرزند عبدالله، در سر داشت که بازرگان جان، قدر طلا را خوب می‌داند که تاجر قیمت این پُربها را خوب می‌داند که عارف ارزشِ وجه خدا را خوب می‌داند زنی این‌گونه قدر مصطفی را خوب می‌داند چنان مهری به دل دارد که هستی را فدا سازد که از اموال خود مهریه‌ی خود را بپردازد به هنگام وفاتش بر نمی‌گشت از وفای خود خدا می‌خواست او را در بهشت خود برای خود پيمبر هم كفن می‌کرد او را با عبای خود چه زیبا قدردانی کرد از او با دعای خود ز خاطر کی بَرَد احمد، ملال هجرت او را که «عام الحزن » نامیده است سال هجرت او را کمی آرام‌تر! زهراست در خانه پریشانت ندارد سن و سالی تا ببیند داغ هجرانت چه خواهد کرد با او، غصه‌ی شام غریبانت خودت گفتی: عزیزم دخترم، جانم به قربانت تو که با شوق، عمري را به پیغمبر وفا کردي چه شد زهرای خود را با غم مادر رها کردي؟! چه زود این داستانِ داغِ تو تکرار شد مادر! بر اهل‌بیت پیغمبر، غمی آوار شد مادر! که زهرا، کشته در بین در و دیوار شد مادر ! و زینب وارث این ماتم دشوار شد مادر چه مظلومانه مادر را به شب بُردند از خانه به گِردِ شمع مولا، عاشقانه سوخت پروانه جواد محمدزمانی